تعرفه خدمات تشخیصی و درمانی در بخش دولتی و خصوصی در سال ۱۴۰۱ تعیین شد.

دکتر غلامعلی افروز همزمان با روز روانشناس و مشاور و با تبریک این روز، اظهار کرد: بیش از ۸۰ هزار نفر از دانشجویان فعلی رشته‌های مختلف روانشناسی در واحدهای دانشگاه آزاد و بیش از ۹۳ هزار نفر نیز در واحدهای دانشگاه پیام نور و عمدتا در مقطع کارشناسی مشغول به تحصیل‌اند.

این روانشناس همچنین درباره تعداد دانشجویان این رشته در مقطع کارشناسی ارشد و دکتری، افزود: از بین دانشجویان رشته های مختلف روانشناسی در کشور، حدود ۳۰ هزار نفر در مقطع کارشناسی ارشد و دکتری مشغول‌ تحصیل‌اند که از این بین نیز حدودا ۱۳ درصد یعنی ۶۵۰۰ نفر در رشته‌های مختلف مقطع دکتری مشغول به تحصیل هستند.

استاد ممتاز دانشگاه تهران با اشاره به قانون تشکیل سازمان نظام روانشناسی و مشاوره کشور، درباره شرایط دریافت پروانه فعالیت فارغ التحصیلان رشته‌های روانشناسی و مشاوره ادامه داد: مطابق با قانون این سازمان، برای اینکه کسی بتواند پروانه فعالیت از سازمان نظام روانشناسی و مشاوره کشور بگیرد باید حداقل مدرک فوق لیسانس روانشناسی یا مشاوره داشته باشد. این حداقل به این معنا است که هم مدرک لیسانس و هم فوق لیسانس متقاضیان پروانه از سازمان نظام روانشناسی و مشاوره کشور باید روانشناسی یا مشاوره باشد. با این حال در زمان تصویب قانون و تاسیس سازمان نظام روانشناسی و مشاوره کشور، وزارت علوم قانونی داشت که فارغ التحصیلان تمام رشته‌های کارشناسی می‌توانند در کارشناسی ارشد رشته‌های روانشناسی شرکت کنند و از این رو بسیاری از افراد با کارشناسی غیر مرتبط برای مقطع کارشناسی ارشد در رشته روانشناسی و یا مشاوره شرکت کردند و پس از فارغ التحصیلی متقاضی دریافت پروانه از سازمان نظام روانشاسی و مشاوره کشور شدند.

وی افزود: از همین رو است که اعضای شورای مرکزی سازمان نظام روانشناسی و مشاوره کشور مصوب کردند که تنها افرادی می‌توانند متقاضی دریافت پروانه سازمان نظام روانشناسی و مشاوره کشور شوند که حداقل در دو مقطع رشته روانشناسی و یا مشاوره تحصیل کرده باشند. این مصوبه بیش از یک سال است که در حال اجراست و به واسطه آن دارندگان مدرک کارشناسی ارشد روانشناسی و یا مشاوره که مدرک کارشناسی‌آنها غیر مرتبط است تنها در صورتی می‌توانند پروانه فعالیت دریافت کنند که دکترای روانشناسی یا مشاوره نیز داشته باشند.

افروز با بیان اینکه متاسفانه بعضا پیش می‌آید برخی از همکاران دارای پروانه فعالیت برای رونق مراکز خود، فارغ التحصیلان کارشناسی ارشد رشته روانشناسی و مشاوره‌ را که در مقطع کارشناسی مدرک غیر مرتبط دارند و نمی‌توانند پروانه اشتغال دریافت کنند را به کار می‌گیرند، تصریح کرد: برخی از این افراد آنقدر به خود جرات می‌دهند که به تنهایی در فضای مجازی فعالیت کرده و برای خود تبلیغ می ‌کنند و مشاوره‌های مجازی به مردم می‌دهند. بعضا کارگاه‌های آنچنانی برگزار می‌کنند که به دور از شان ارزش‌های کشور است. درست است که سازمان نظام روانشناسی و مشاوره کشور دارای ناظر و کمیته نظارت و ارزیابی است اما تعداد روانشناسان زرد و بدون صلاحیت آنقدر زیاد است که امکان نظارت بر تمام آنها از سوی سازمان نظام روانشناسی و مشاوره کشور وجود ندارد.

این استاد ممتاز دانشگاه تهران با بیان اینکه تعداد روانشناسان زرد و بدون صلاحیت در حال حاضر زیاد است، تاکید کرد: حتما باید نیروهای نظارت از وزارتخانه‌ها و دستگاه‌های دیگر از جمله وزات علوم، بهداشت، تعزیرات و بازرسی به کمک سازمان نظام روانشناسی و مشاوره کشور بیایند تا حق دخالت در امر روانشناسی و مشاوره به افرادی که پروانه فعالیت ندارند داده نشود.

این روانشناس خاطر نشان کرد: اکنون دخالت در امر خدمات روانشاسی و مشاوره زیاد شده و متاسفانه سازمان نظام روانشناسی و مشاوره کشور نیز برای نظارت و بازرسی کامل و دقیق و مدیریت این حوزه محدودیت دارد.

افروز در بخش دیگر سخنان خود با اشاره به بررسی صلاحیت متقاضیان دریافت پروانه فعالیت در کمیسیون‌های تخصصی، این را هم گفت که حدود ۴۰ هزار نفر عضو سازمان نظام روانشناسی و مشاوره کشور هستند و نزدیک به ۸ هزار نفر از کمیسیون‌های تخصصی این سازمان پروانه گرفته‌اند.

وی در پاسخ به این سوال که بعضا روانشناسان نسبت به روند کند بررسی صلاحیت در کمیسیون‌ها و گرفتن پروانه اشتغال گله‌منداند و بعضا این امر را از جمله دلایل ارائه خدمات مشاوره بدون گرفتن پروانه فعالیت نیز می‌دانند، خاطر نشان کرد: باید کمیسیون‌های تخصصی در سازمان بیشتر شود و برای این کار وقت گذاشته شود تا بتوانیم روند گرفتن پروانه را سرعت ببخشیم. در این میان عده‌ای مطرح می‌کنند باید به تمام فارغ التحصیلان کارشناسی ارشد روانشناسی پروانه فعالیت داده شود و این در حالی است که مطابق با قانون سازمان نظام روانشناسی و مشاوره کشور صلاحیت‌ حرفه‌ای متقاضیان پروانه باید مورد تایید و بررسی قرار گیرد.

این استاد ممتاز دانشگاه تهران تاکید کرد: این سخت گیری‌ها برای بررسی صلاحیت متقاضیان لازم است. بعضا پیش می‌آید متقاضیان خود مشکل دارند، تعادل روانی ندارند و یا تنها برای خودیابی وارد رشته روانشناسی شده‌اند. این امر در تمام رشته‌ها وجود دارد و در روانشناسی نیز وجود دارد. از سوی دیگر برخی افراد توان لازم برای برقراری ارتباط را ندارند و یا تعادل شخصیت ندارند، بعضا خودشان پرخاشگر و یا افسرده هستند و نمی‌توان پیش از اطمینان نسبت به سلامت روان و شخصیت و سلامت عاطفی این افراد به آنها پروانه فعالیت داد.

این استاد دانشگاه در بخش دیگر سخنان خود با تبریک روز روانشناس و مشاور به تمام روانشناسان و مشاوران، روانشناسی را رشته‌ای متعهدانه دانست و این را هم گفت که در ابتدا باید صلاحیت‌های لازم در روانشناسان ومشاوران وجود داشته باشد تا آنها بتوانند جامعه را اصلاح کنند.

به گفته وی، روانشناسانی که بخواهند مصلح و درمانگر خانواده ها و جامعه باشند باید در ابتدا خود صالح باشند و منشور اخلاقی سازمان نظام روانشناسی و مشاوره کشور را رعایت کنند.

افروز در پایان سخنان خود خطاب به روانشناسان و مشاوران توصیه کرد: روانشناس مصلح نباید افزون بر تعرفه‌های مصوب دولت از مردم هزینه دریافت کند، حرمت همه را داشته باشد و در حیطه‌ای که تخصص ندارد وارد نشود. همچنین به دانش افزایی تخصصی خود فکر کند چراکه روانشناس کم سواد و کم تعهد می‌تواند به خانواده‌ها آسیب بزند. روانشناسی یک شغل ارزشمند است و توانمندی فوق العاده و تعهد والایی را لازم دارد.

به گزارش ایران، سه هفته از بیماری گذشته بود تا اینکه شوهرم یک مرتبه توی خانه بیهوش شد. به هوش که آمد می‌گفت سکته کرده‌ام. تا اینکه به بیمارستان رسیدیم و گفتند 70 درصد ریه‌اش درگیر شده. بیمارستان اول بستری‌اش نکرد، بیمارستان دوم برایش کد 99 زدند یعنی باید احیا می‌شد. بعد گفتند باید بیمارستان دیگری ببرید. در بیمارستان سوم هم کد 99 زدند و بازعملیات احیا و … اما دیگر نماند. صبح با پای خودش رفت بیمارستان اما دیگر برنگشت. برای همین هضم اینکه تا عصر تمام کرده برای پسرم خیلی سخت است. خلاصه اینکه نتوانستیم خداحافظی کنیم. بعد هم که جز مراسم خاکسپاری و یک وعده ناهار توی رستوران نزدیک بهشت زهرا هیچ مراسم دیگری برگزار نکردیم.

چند بار پسرم را برده‌ام سرخاک اما نتوانسته فامیلی را ببیند، فقط تلفنی با عمو وعمه‌هایش در تماس است. این تغییر حالش من را می‌ترساند. مگر می‌شود پسر به آن آرامی ناگهان تبدیل به این آدم پرخاشگر شده باشد؟ اصلاً باورت نمی‌شود انگار ما همیشه عزاداریم. یک روز هم بعد از آن حالمان خوب نبوده. پسرم این روزها دارو می‌خورد اما من هنوز تغییر چشمگیری در روحیه‌اش ندیده‌ام. حال خودم هم چندان خوب نیست اما به خاطر پسرم خودم را کنترل می‌کنم. دکترش می‌گوید حالا حالاها زمان می‌برد. می‌ترسم برای این همه پرخاشگری راهی کلانتری و زندان شود و توی این کرونا یک بدبختی دیگر هم به بدبختی‌هایم اضافه شود.»

نازنین و پسرش تنها کسانی نیستند که به خاطر از دست دادن عزیزی این روزها عزادارند. سوگی که با همه سوگ‌های پیش از این تفاوت دارد؛ سوگ دوران کرونا. بعضی از عزاداران کرونا حتی ارتباط‌ شان را با دیگران قطع می‌کنند تا جایی که باعث تعجب بقیه می‌شود. مثل لیلا که می‌گوید:« یکی از دوستانش وقتی مادرش را از دست داد بعد از آن هرچقدر من و دیگر دوستان تلاش کردیم با او تماس بگیریم، فایده‌ای نداشت. همه ما را در فضای مجازی بلاک کرد و برای همه ما این رفتارش عجیب بود اما از چند نفر دیگر هم شنیدم که خیلی‌ها بعد از مرگ عزیزان‌شان با کرونا چنین رفتارهایی داشته‌اند که نشان می‌دهد این سوگ با همه سوگ‌های پیش از آن متفاوت است.»

اما حالا بشنوید از حال و روز کسانی که در دوران شیوع ویروس کرونا چند عزیز را باهم از دست داده‌اند. آنها در بهت و ماتمی به سر می‌برند که شاید برای کمتر کسی قابل لمس باشد. فرزانه موسوی، برادر و خواهر و فرزند خواهرش را یکجا از دست داده است: «برادرم را در موج سوم کرونا از دست دادیم، آذرماه پارسال بود؛ 52 سال داشت. همان روزی رفت که اسمش را گذاشتند، سه‌شنبه سیاه. مثل همین روزها آن موقع هم آمار مرگ‌ومیر یک مرتبه بالا رفت، جوری که برای برادرم تخت بیمارستان پیدا نمی‌شد و به اصطلاح برایش تخت خریدیم. به یک دلال 90 میلیون تومان پول دادیم. دارو هم که نبود.

اعضای خانواده تصمیم گرفتند حتی برای خاکسپاری هم به بهشت زهرا نروند. فقط سه، چهار نفر داوطلب شدند و تشییع را انجام دادند، مثلاً از خانواده ما شوهرم رفت. بعدش حال خراب ما شروع شد. برادرم نقش مهمی در زندگی همه ما داشت. نمی‌توانستیم رفتنش را باور کنیم. بعد همه فهمیدیم چقدر اشتباه کرده‌ایم به مراسم خاکسپاری نرفته‌ایم. انگار همان مراسم خاکسپاری در بهبود حال و روز آدم تأثیر دارد و مرگ عزیزت را می‌پذیری. مدام خودم را گول می‌زدم که برادرم زنده است. من و مادر و خواهرهایم به یکدیگر زنگ می‌زدیم و گریه می‌کردیم تا اینکه آنقدر حال خانواده بد شد که تصمیم گرفتیم در یک رستوران روباز مراسمی برگزار کنیم و یک مداح آوردیم و همه با ماسک نشستیم. این طوری کمی با سوگ برادرمان کنار آمدیم. چند ماه بعد خواهرزاده‌ام که معلولیت ذهنی داشت و در خانه بود جانش را از دست داد. درست است که معلول بود اما بدن سالمی داشت. خودش از خانه بیرون نمی‌رفت. آنهایی که بیرون می‌رفتند، ویروس را آورده و آلوده‌اش کرده بودند.

اما انگار مصیبت ما پایان نداشت تا اردیبهشت ماه امسال که خواهرم هم کرونا گرفت. خواهرم دیابت داشت و یک سال تمام پایش را از خانه بیرون نگذاشته بود اما پسرش کرونا گرفت. تا علائم را دیده بود تست داده بود و تستش منفی شده بود؛ نگو از این تست‌های منفی کاذب است. برگشته بود خانه و این بار خواهر 50 ساله‌ام درگیر شد. دلمان برایش خیلی می‌سوخت. درست یک سال بیرون نرفته بود و حالا این بلا سرش آمده بود. من خودم تازه  بیماری را پشت سر گذاشته بودم. سه هفته گذشته بود و چون می‌دانستم آنتی بادی دارم، خودم پیگیر کارهای خواهرم شدم و با اصرار در بیمارستان بستری‌اش کردیم. در آی‌سی‌یو هم که بود به او سر می‌زدم اما روز آخری که دیدمش فهمیدم ماندنی نیست. دیگر از شکم و دیافراگم نفس می‌کشید، نه ریه‌اش. هنوز خاطرم مانده چطور شکمش بالا و پایین می‌رفت و چه تقلایی می‌کرد که نفس بکشد. خلاصه خواهرم هم رفت. این بار مراسم تشییع را با حضور همه خانواده برگزار کردیم، گفتیم شاید کمی آرام شویم. این روزها همه خانواده حال بدی دارند. مادرم افسرده شده، بچه‌های خواهرم حال بدی دارند، کسی هم نمی‌پرسد حالت چطور است.»

پروانه بیگی، روانشناس درباره سوگ‌های متفاوت دوران کرونا می‌گوید: «متأسفانه به وجوه روانی کرونا از ابتدا درست پرداخته نشد. کسانی که عزیزی را از دست می‌دهند دقیقاً چکار می‌کنند و چگونه با سوگ‌شان کنار می‌آیند. بی‌توجهی به این افراد بعدها می‌تواند فاجعه به بار بیاورد. مرگ در دوران کرونا در تنهایی اتفاق می‌افتد و اغلب فردی که در بیمارستان جانش را از دست می‌دهد حتی نمی‌تواند از عزیزانش خداحافظی کند. سوگواری در خلوت و به دور از جزئیات مراسمی که هر بخش آن کارکردی مثبت برای کنار آمدن با سوگ دارد، برگزار می‌شود. سوگی که کامل طی نشود بعد می‌تواند با خشم در وجود فرد بازتولید شود. اگر برای این سوگ‌های متراکم و تخلیه نشده تدبیری اندیشیده نشود تاب و تحمل مردم در آینده کم می‌شود و شاهد افزایش خشونت در آینده خواهیم بود. شاید این روزها نتوان برای برگزاری سوگ دسته جمعی فکری کرد، اما می‌توانیم به افرادی بیندیشیم که در تنهایی در سوگ خود له می‌شوند و در دنیای بدون کرونا دوباره می‌خواهند به جامعه بازگردند. شناسایی این افراد و دادن خدمات روانشناسی و روانپزشکی به آنها امکان‌پذیر است درحالی که رها کردن آنها، جامعه‌ را پر از خشم و اندوه می‌سازد.»