شریفی گفت: تبلیغ سلبریتی‌ها برای ارائه مدارک دانشگاهی غیر قانونی است و مجوز آن‌ها از سوی وزارت علوم باطل خواهد شد.

روشن پژوه بعد از گذشت دو سال از توقف «مسابقه محله»، برنامه «احوالپرسی» را در شبکه 2 اجرا می‌کند. برنامه‌ای که پنج شنبه‌ها با هنرمندان و چهره‌های معروف به گفت‌وگو می‌نشیند و از زندگی و تجربیات آن‌ها می‌پرسد. به همین بهانه سراغ این مجری نام‌آشنا رفتیم و از برنامه جدیدش، خاطرات «مسابقه محله»، دستمزد سلبریتی‌ها برای حضور در برنامه های تلویزیونی و… پرسیدیم.

درباره برنامه «احوالپرسی» بگویید. چطور مسعود روشن پژوه که سال‌ها در «مسابقه محله» بازی‌های کودکانه را هدایت می‌کرد، حالا به گفت‌وگو با سلبریتی‌ها می‌نشیند؟

«احوالپرسی» یک برنامه ترکیبی است. من سال‌ها به جز مسابقه، برنامه‌های ترکیبی مثل «بام روشنایی»، «جمعه‌ها با شبکه 2» و… را اجرا کرده ام که مثل «احوالپرسی» محل حضور هنرمندان معروف بود. سابقه اجرا در این زمینه را داشته‌ام.

برنامه‌های گفت‌وگو محور با حضور هنرمندان، در طول این سال‌ها خیلی تکرار شده است. چه می کنید که برنامه تان در دام گفت‌وگوهای تکراری نیفتد؟

کسانی که پول ندارند و عشق‌شان همین شبکه های تلویزیونی است، مخاطب ما هستند و برنامه‌مان را می‌بینند. آن کسانی که پول دارند و می‌توانند هزینه استفاده از پلتفرم‌ها را بپردازند هم یک‌سری مخاطب دیگر هستند که برنامه‌هایی با خط قرمزها و محدودیت‌های کمتری می‌بینند. ما در تلویزیون نمی‌توانیم کار عجیبی بکنیم و برای متمایز بودن، تحول بزرگی را رقم بزنیم. فقط می‌توانیم مهمان‌های معروف را دعوت کنیم و گپ بزنیم. من اولین برنامه گفت و گو با سلبریتی ها را در سال 71 یا 72 اجرا کردم. مردم در آن زمان، دسترسی به رزومه و زندگی‌نامه هنرمندان نداشتند، اما الان به واسطه فضای مجازی، مردم خیلی چیزها را درباره هنرمندان می‌دانند. بنابراین ما نمی‌توانیم فیل هوا کنیم که برنامه عجیب و غریبی داشته باشیم ولی تلاش می‌کنیم از نظرات سلبریتی‌ها در زندگی و حال خوب‌شان بپرسیم.

چرا نمی‌توانیم در تلویزیون، برنامه‌ای متفاوت درست کنیم؟ یعنی به امکانات خاصی نیاز دارید؟

بحث امکانات نیست. بحث مدیوم و ممیزی‌های رسانه ملی است که محدودکننده نیست، اما طبیعتا یک سری ملاحظاتی از شرع، عرف، آیین، قوانین و… دارد. بعضی مجری‌ها سوالاتی می کنند که شاید خیلی دردی از مردم دوا نکند. من می‌گویم اگر می‌خواهیم با سلبریتی صحبت کنیم، چیزهایی بپرسیم که از زندگی و تجربیات این آدم استفاده کنیم و به دردمان بخورد. اگر برنامه‌ها را ببینید، چهره‌ای به تلویزیون می‌آید و درباره چیزهایی صحبت می‌کند. همان آدم به شبکه دیگری یا پلتفرم ها می‌رود و چیزهایی می گوید که یک پرده دیگری از زندگی این آدم است. ما با خودمان می‌گوییم این هنرمند که این قدر راحت در بیرون از تلویزیون درباره زندگی‌اش صحبت می‌کند، پس چرا در برنامه ما چیزی نگفت؟! طبیعتا در آن پلتفرم‌ها و با پول‌هایی که وی او دی ها می‌دهند، حضور سلبریتی‌ها خیلی فرق می‌کند.

یعنی همه چهره‌ها و با هر درجه ای از شهرت که به برنامه‌ها می‌آیند، پول می‌گیرند؟ هزینه حضور آن‌ها در برنامه‌ها چطور مشخص می شود؟ نرخ معینی دارد؟

مگر می‌شود که سلبریتی‌ها به برنامه‌ای بیایند و پول نگیرند؟ خیلی از همین دوستانی که الان دست تلویزیون به آن‌ها نمی‌رسد، کسانی هستند که زمانی پشت در تلویزیون جا انداخته بودند تا وارد این فضا شوند. مشکل تلویزیون ما این است که این قدر آدم‌ها در این فضا بزرگ می‌شوند که دیگر دست خودِ تلویزیون به آن فرد نمی‌رسد. من نمی‌دانم این را کجای دلم بگذارم. در 32 سال کار هنری این را دیده‌ام که یک بازیگر حاضر بود پول زیادی به نویسنده بدهد تا یک دیالوگ اضافی‌تر برایش بنویسد. آن سال‌هایی که با 300 هزار تومان می‌توانستید ماشین بخرید، این فرد حاضر بود 20 هزار تومان بدهد که یک دقیقه بیشتر در تلویزیون باشد. این مبلغ معادل ۲۰ میلیون تومان این روزها ارزش داشت، اما اگر الان تلویزیون تماس بگیرد و دعوتش کند، همین آدم ناز می‌کند و بهانه می‌آورد تا به برنامه نیاید.

دعوت کردن مهمان چطوری است؟ یعنی وقتی از طرف برنامه با هنرمندان تماس می‌گیرند، به آن ها می‌گویند که دستمزد ما این‌قدر است تا آن‌ها قبول کنند؟

اصلا حساب و کتاب مشخصی ندارد. شما می‌توانید یک بازیگر را با پول مشخصی به برنامه بیاورید و چهار شب بعد او را با 10 برابر همین مبلغ به شبکه دیگری دعوت کنید. یعنی هرقدر که زورشان برسد و تیغ‌شان ببرد، از برنامه‌ها می‌گیرند.

می‌توانید یک مبلغ حدودی بگویید که مردم بدانند سلبریتی‌ها برای حضور در یک برنامه تلویزیونی شبیه «احوالپرسی» چقدر می‌گیرند؟

این را نمی‌دانم و نمی‌توانم بگویم ولی می‌دانم که در مقاطع مختلف، بازار حضور هنرمندان داغ است و بعضی‌ها وقتی در یک سریال یا فیلمی کارشان گل می‌کند و به قولی توی کوچه‌شان عروسی است، برای مصاحبه‌هایشان هدیه و دستمزد های بالایی می‌گیرند. البته حق‌شان هم هست. اگر قرار باشد که مردم را پای تلویزیون بنشانیم، باید کسی را دعوت کنیم که مردم دوستش دارند. این بازیگر هم مخاطب خودش را دارد. سلبریتی‌ها در بعضی شبکه‌ها پول های سرسام آور و در بعضی هم پول کمتری می‌گیرند. تعریف و رقم درست و مشخصی وجود ندارد.

سوالم را این طور مطرح می کنم؛ یک سلبریتی که به تازگی در فیلم و سریالی بازی کرده و دیده شده برای یک برنامه یک ساعته تلویزیونی از 10-15 میلیون بیشتر می‌گیرد؟

قیمت را نمی‌توانم بگویم ولی مگر 15 میلیون پول زیادی است؟ با توجه به پلتفرم ها و فضای مجازی آن‌قدر حق‌الزحمه ها بالاست که دستمزدهای تلویزیون چیزی به حساب نمی‌آید. وقتی ما می‌خواهیم یک بازیگر را دعوت کنیم، با خودمان می‌گوییم اگر این فرد را با 20 میلیون در برنامه بنشانیم مبلغ زیادی است؟ از روابط عمومی و همکارانمان می پرسیم و آن‌ها می‌گویند که این برنامه در این ساعت حدود 100 هزار بیننده دارد. وقتی تقسیم می‌کنیم، برای هر بیننده حداکثر هزار تومان خرج شده است. وقتی این‌طور هزینه می‌کنیم و بازخوردش را هم می‌بینیم، پول زیادی خرج نکرده‌ایم. نمی‌خواهم بگویم که 15 میلیون، پولی نیست اما این مبلغ برای بعضی هنرمندان واقعا رقمی نیست. وقتی رسانه‌های عجیب و غریب کنار تلویزیون می‌آیند و رقابت زیاد است، هزینه‌ها هم بالا می‌رود و اگر یک سلبریتی، تبلیغی را قبول کند خیلی پول بیشتری درمی‌آورد.

سال‌هاست که برنامه‌های شاد را اجرا می‌کنید و برنامه «احوالپرسی» هم مخاطب را می‌خنداند. این به خاطر روحیه شما یا پیشنهاد کارگردان است؟

من در بیشتر کارهایم با بچه‌ها بودم. کار کودک یک حسن بزرگ دارد که کودک درون را با این بچه‌ها مشغول و آدم را از دغدغه‌های روزگار دور می‌کند. بعضی وقت‌ها فکر می‌کنم اگر در مهد کودک کار می‌کردم، خیلی حالم خوب بود. من بیش از چهار هزار مسابقه و تعداد زیادی برنامه را اجرا کرده‌ام که همگی فضای شاد و مهیجی داشته اند. این به خاطر روحیه و ذات خودم است. سعی می‌کنم در صحبت‌هایم هیچ وقت وارد توصیه و شعار نشوم. از این کار بدم می‌آید که به مخاطبم بگویم من آدم خوبی هستم و تو باید از من یاد بگیری. همیشه احساس می‌کنم پنجره خانه‌ای باز است و مردم از آن بالا دارند دو نفر را تماشا می‌کنند که در کوچه با همدیگر صحبت می‌کنند. «مسابقه محله» دقیقا همین‌طور بود. وقتی یک بچه و نوجوان تلویزیون را روشن می‌کرد، احساس می کرد که دوستان محله‌اش را می‌بیند. بچه ها با دمپایی و بیژامه می‌آمدند و بازی می‌کردند. در گفت وگو با سلبریتی ها هم همین روش را پیاده می‌کنم. دوست ندارم معلم اخلاق باشم. می‌بینم یک مجری که هنوز امضای طلاقش خشک نشده، جلوی دوربین از گذشت و پایداری در زندگی مشترک صحبت می‌کند و می‌گوید باید با همدیگر مهربان باشیم. از این رفتار، حرص می‌خورم و دوست ندارم این جوری باشم.

چندین نسل با «مسابقه محله» خاطره دارند. چرا این مسابقه تعطیل شد؟

این تقصیر کرونا بود. ما مدام به بچه‌ها می‌گوییم که بیرون نیایید. بعد نمی‌توانیم خودمان برویم بچه‌ها را جمع و بازی کنیم‌. سعی می‌کنم از سال جدید، برنامه را شروع کنم. چون الان هوا سرد است و آنفلوآنزا، سرماخوردگی و کرونا زیاد است.

راز ماندگاری «مسابقه محله» چه چیزی بود؟ اصلا چطور شد که به ایده «مسابقه محله» رسیدید؟

ایده اصلی آن را آقای سماوات داد. در یک تست مجری، این تم کاری درآمد که در محله‌ها با بازی‌های آسان و ساده بچه‌ها برنامه بسازیم. از آن جایی که اخلاق من و آقای سماوات به شدت با همین روحیه همخوانی دارد، یک گروه جمع کردیم. ما به شهرستان ها می‌رفتیم که هرجا با یک لهجه و پوشش و خلقیاتی حضور داشتند. خیلی برای خودم شیرین بود. آیتم هایمان هم سرکاری بود و برنامه مخاطب زیادی داشت.

در این یکی دو سال، خیلی از برنامه‌های قدیمی متوقف شدند. به نظرتان تلویزیون در مدتی که درگیر قرنطینه کرونا بودیم موفق عمل کرد؟

به نظرم یک تیم تحقیقی و پژوهشی باید این سال‌ها را به عنوان یک تجربه پاندمی وحشتناک در تاریخ ثبت کند. معلوم نیست چند وقت دیگر چه اتفاقی می افتد. این یک زنگ خطر برای جامعه جهانی بود. این بهترین موقعیت بود که تلویزیون مخاطب خودش را بشناسد، چون در این یکی دو سال، مردم بیشتر در خانه بودند و بیشتر تلویزیون می دیدند. وقت مناسبی بود که رسانه ملی سلیقه و ذائقه مردم را بشناسد. همان طور که در این مدت، وزارت راه باید راه ها و جاده ها را اصلاح می‌کرد چون راه ها خلوت و مسافرت ممنوع بود، همان طور که زیرساخت های هتل ها و مکان های گردشگری و کارهای فرهنگی باید اصلاح می‌شد، تلویزیون هم نیاز به یک بازنگری اساسی داشت. اما هیچ کدام مان به این چیزها فکر نکردیم. الان که پاندمی تمام شده، چه تغییری نسبت به قبل از کرونا می‌بینید؟ مثلا تلویزیون باید امکاناتی به ما می‌داد که برنامه «مسابقه محله» بعد از کرونا با «مسابقه محله» قبل از کرونا تفاوت داشته باشد، اما این اتفاق نیفتاده است.

حمیدرضا بیژنی در گفت‌وگو با ایسنا، در این باره اظهار کرد: یکی از مهمترین ابزارهای توسعه اقتصادی شرکت‌های بزرگ بهره‌مندی از داده‌هایی است که در شبکه‌های اجتماعی ردوبدل می‌شود. مقصود از داده، در واقع هرگونه محتوای متنی، صوتی و تصویری است که مردم در طول روز توسط آن با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند. بهره‌مندی فراوان شرکت‌های گوناگون از این داده‌ها سبب شد تا آنها بیش از گذشته برای توسعه و گسترش نفوذ و کنترل خود بر داده‌ها سرمایه‌گذاری کنند.

وی افزود: یکی از نخستین ابزارهای آنها برای این بهره‌مندی استفاده از قدرت سلبریتی‌ها بود تا از شهرت و قدرتِ دیده شدن آنها جهت کنترل افکار عمومی استفاده کنند. اما این سطح برای آنها کافی نبود و آنها در راستای دستیابی به قدرت کنترلی بالاتر، دست به تولید اینفلوئنسرهایی زدند که تمام شئونشان را در اختیار داشته باشند؛ اینفلوئنسرهای مبتنی بر هوش مصنوعی. اینفلوئنسرهایی که به سبب ماهیت انیمه‌بودنشان از قضا بیشترین تاثیر را نیز بر گروه‌های سنی کودک و نوجوان می‌گذارند.

این جامعه‌شناس با بیان اینکه لیل میکوئلا [Lil Miquela]، بلاوکو [Blawko] و شادو [Shudu] تنها برخی از اینفلوئنسرهای مبتنی بر هوش مصنوعی هستند که در جهت تغییر مسیر آینده سلبریتی‌های آنلاین حرکت می‌کنند گفت: موضوعی که هوشیاری هرچه بیشتر والدین نسبت به وضعیت پیش رو را در جهت حراست از فرزندانمان طلب می‌کند. هشداری که البته پیش از والدین باید به سمع و نظر مسئولین امر و سیاستگذاران تربیتی و فرهنگی برسد.

بیژنی در پاسخ به این پرسش که آیا اینفلوئنسرهای مبتنی بر هوش مصنوعی در ایران فراگیر شده‌اند؟ اظهار کرد: این امر، درون‌مرزی نیست و میزان فراگیری‌اش می‌تواند همانند بازی‌های آنلاین باشد که در کشور ما استفاده می‌شود. البته اکنون صنایعی که از این اینفلوئنسرها استفاده می‌کنند، خارجی هستند. درباره این مسئله آنچه اهمیت دارد این است که یک بار به جای آنکه عقب بیفتیم به موقع درباره این موضوع هشدار بدهیم. مهم است که به‌موقع هشدار دهیم؛ همانطور که شاهد بودیم تکنولوژی‌های دیگر به سرعت زیادی از کشورهای دیگر به کشورهای در حال توسعه می‌رسند. این موضوع اگر امروز وجه پررنگی نداشته باشد بالاخره چندماه دیگر بیش از امروز با آن درگیر خواهیم شد.

وی ادامه داد: اینفلوئنسرهای نوظهور با استفاده از امکان «هویت مجازی» در شبکه‌های اجتماعی فعالیت می‌کنند. آنها بسیار واقعی به نظر می‌رسند و احساسات و رفتارهایشان کاملا مانند انسان است. فرصتی که زمینه تعامل و همدردی آسان دیگر مخاطبان مجازی با آنها را محیا می‌کند و از این مجرا زمینه بهره‌مندی کسب و کارهای قدرتمند را فراهم می‌آورد. این اینفلوئنسرهای نوظهور از یک‌سو با به دست آوردن داده‌های مورد نظر زمینه داده‌کاوی‌های مرتبط با سلایق و گرایش‌های گروه‌های مختلف را فراهم می‌کنند و از سوی دیگر با بهره‌مندی از قدرت خلاقانه هوش مصنوعی که هر عمل غیرممکنی را ممکن می‌سازد، با ارائه مطلوبیتی فراتر از هر ایده‌آل قابل دستیابی، به تاثیرگذاری و شکل‌دهی بر تصمیمات آنها دست می‌زنند.

این جامعه‌شناس با بیان اینکه این پدیده نوظهور بیش از هرگروهی، گروه‌های سنی کودک و نوجوان را مورد هدف و آسیب خود قرار می‌دهد عنوان کرد: بدین ترتیب روز به روز شرکت‌های بیشتر و بیشتری با ایجاد حساب‌های اینفلوئنسری مجازی، به تولید آرزوهای رویایی، تصاویر مشخصی از بدن یا سبک‌های عالی زندگی دست می‌زنند و به آسان‌ترین شیوه گروه‌های سنی مورد نظر خود و به عبارتی مخاطبانشان را تحت تاثیر قرار می‌دهند.

بیژنی افزود: تحقیقات جدید نشان داده است که دو سوم والدین نگران این هستند که زندگی به تصویر کشیده شده در وبلاگ‌های آنلاین، انتظارات غیرواقعی را در مورد زندگی واقعی به کودکان ارائه می‌دهد. این در حالی است که بخش قابل توجهی از والدین اذعان می‌کنند تشخیص اینکه آیا وبلاگ‌ها یا وبلاگ‌نویس‌های خاصی برای فرزندانشان مناسب هستند یا خیر، برایشان مشکل است. موضوعی که بر اساس دیدگاه متخصصان این حوزه، تاثیرات مخرب بسیاری بر عزت نفس، تصویر بدن و درک «زندگی واقعی» کودک خواهد گذاشت.

وی ضمن تصریح این مطلب که به‌روزرسانی پیوسته تولیدات جدید اینفلوئنسرها در قالب‌های متنوع این امکان را به برندها و شرکت‌ها می‌دهد که روزبه‌روز سایه خود را بر ابعاد گوناگونی از زندگی روزمره کودکان و نوجوانان و البته خانواده‌هایشان بگسترانند و از این مجرا آسیب‌های اجتماعی مخرب‌تر و نوین‌تری را برای ما به ارمغان آورند، اظهار کرد: از این رو است که والدین باید فرزندان خود را برای توانمند شدن در برابر این آسیب‌ها آماده کنند. مسیری که بیش از پیش لزوم توجه به آموزش شیوه‌های نوین تفکر انتقادی برای ذهن کودکان را آشکار می‌کند. بر اساس مطالعات صورت گرفته، یکی از راهکارهای شناسایی و معرفی برخی از حساب‌های الگوریتمی، ارائه پرسش‌هایی کلیدی است: چه کسی این پست‌ها را ایجاد می‌کند؟ چه کسانی را هدف قرار می‌دهند؟ چرا آن لباس‌ها را می‌پوشند و آن محصولات را تبلیغ می‌کنند؟ بدین ترتیب آنچه والدین به عنوان گام نخست می‌توانند انجام دهند، تقویت روحیه پرسشگری و کاشتن بذر تردید در ذهن فرزندانشان است.

این جامعه‌شناس در ادامه تاکید کرد که ضروری است والدین با آخرین روندهای نوظهور آنلاین آشنا شوند و با فرزندان خود در مورد آنچه به صورت آنلاین می‌بینند و مصرف می‌کنند گفت‌وگوهای منظم، باز و صادقانه داشته باشند. بهبود سواد دیجیتالی کودکان و ایجاد انعطاف‌پذیری ذهنی در آنها بهترین راه برای توانمندسازیشان جهت حرکت در دنیای آنلاین به صورت ایمن و مسئولانه است. لازمه بهبود سواد دیجیتال و انعطاف پذیری کودک چیزی نیست جز آنکه والدین را تشویق کنیم تا فرزندان خود را به سمت تفکر انتقادی در مورد آنچه به شکل آنلاین مصرف می‌کنند حرکت دهند. برای مثال فرزند خود را تشویق کنید تا به بیوگرافی اینستاگرام اینفلوئنسرها را نگاه کند، بسیاری از این حساب‌های اینفلوئنسر مجازی در این بخش بیان می‌کنند که آنها در واقع «ربات» هستند. اگر فرزندتان با تصویری در صفحه جست‌وجوی خود یا در جدول زمانی حسابی که نمی‌شناسد مواجه شد، مطمئن شوید که صفحه اصلی حساب آن شخص را کلیک کرده و مشاهده می‌کند.

بیژنی افزود: اجازه دهید فرزندتان بداند هر صفحه‌ای فقط به این دلیل که «تیک آبی» دارد و نشان می‌دهد توسط اینستاگرام به عنوان یک شخصیت تأیید شده است، به این معنی نیست که واقعی هستند. به آنها توصیه کنید توضیحاتشان را بخوانند. تصاویر موجود در حساب را بررسی کنید تا ببینید چه چیزی واقعی است و چه چیزی نیست. هنگامی که بیش از یک عکس را مشاهده می‌کنید، این واقعیت که آنها توسط رایانه‌ها تولید شده‌اند، از طریق ظاهر و همچنین زیرنویس‌ها و هشتگ‌های آنها با مضمون ربات مشخص می‌شود. توضیح دهید که چرا برندها از حساب‌های هوش مصنوعی استفاده می‌کنند. به فرزند خود اطلاع دهید که این حساب‌ها توسط تیمی از افراد ایجاد شده است تا توسط برندها مورد استفاده قرار بگیرد. با آنها درباره هدف این تأثیرگذاران و چگونگی و چرایی وجود آنها بحث کنید.

وی با اشاره به اینکه گاهی اوقات ممکن است در ویدیویی یک اینفلوئنسر واقعی در کنار یک اینفلوئنسر هوش مصنوعی باشد، تشخیص این ویدئوها در نگاه اول بسیار دشوار است گفت: فرزندتان را تشویق کنید تا از نزدیک به افراد حاضر در ویدئو نگاه کند، آیا آنها در مقایسه با شخص دیگر در ویدئو شبیه یک شخصیت بازی ویدیوئی هستند؟ آیا صدای آنها با حرکات دهانشان مطابقت دارد. مطمئن شوید که آنها می‌دانند که اگر مطمئن نیستند باید از شما بپرسند. به فرزندتان بگویید که اگر مطمئن نیست که اینفلوئنسر مشخص شده یک شخص واقعی است یا نه، همیشه می‌تواند به شما مراجعه کند. در مورد اینکه چه کسی کنترل این «اینفلوئنسرهای دیجیتال» را در دست دارد صحبت کنید. به فرزندتان یادآوری کنید که با یک نفر ارتباط برقرار نمی‌کند، بلکه با یک تیم کامل از افرادی که این محتوا را ایجاد کرده‌اند، در تعامل است. او را تشویق کنید تا درباره منشأ ویدئو و آنچه می‌خواهد منتقل کند بیاندیشد.

این جامعه‌شناس همچنین توصیه کرد که با فرزند خود در مورد تفاوت وجود فن‌پیج‌ها یا صفحه طرفداران و صفحات اصلی صحبت کنید. بچه ها را تشویق کنید قبل از پذیرش درخواست، به هویت درخواست کننده توجه کنند. آنها را تشویق کنید تا به اهداف کسانی که فن‌پیج‌ها را مدیریت می‌کنند توجه داشته باشند. اگر فرزند شما عضو هر صفحه هواداران اینفلوئنسر مجازی است، به آنها یادآوری کنید که می‌تواند توسط هر کسی اداره شود و هنوز فضای امنی نیست. در مورد اینکه چگونه و با چه کسانی به صورت آنلاین تعامل دارند و در مجموع پیرامون مرزهای دیجیتال گفت‌وگو کنید. محدودیت‌هایی را برای تعداد حساب‌هایی که می‌توانند در آن عضویت داشته باشند تعیین کنید و مطمئن شوید که قبل از پیوستن به حساب‌های جدید با شما چک می‌کنند.