روزنامه ایران نوشت:این روزها و در شرایطی که تورم و گرانی، معضل اصلی بسیاری از خانواده‌های ایرانی است، تشویق کردن مردم به دیدن فیلم در سالن سینما یا رفتن به کنسرت و تئاتر به شوخی شبیه است.

سال‌های گذشته که تکنولوژی‌های ارتباطی کمتر از امروز بود و دست هر شهروندی یک گوشی هوشمند نبود، شیوه اطلاع رسانی و آگاهی از بسیاری از موضوعات از سوی روزنامه‌ها، تلویزیون و معرفی‌های دهان به دهان آدم‌ها به یکدیگر بود.

در آن سال‌ها که از قضا تلویزیون مخاطبان بسیاری داشت، این رسانه با پخش تیزرهای کوتاه تبلیغاتی از فیلم‌های سینمایی به اطلاع یافتن مخاطب یاری می‌رساند و مردم متوجه می‌شدند که کدام فیلم‌ها روی پرده اکران قرار دارند و بسته به ژانری که بر اساس آن تیزر کوتاه دریافت می‌کردند یا به دلیل بازی هنرپیشه مورد علاقه‌شان و یا نظر مثبت (و حتی منفی) دیگرانی که فیلم را دیده بودند، ترغیب می‌شدند که به سینما بروند.

حالا اما سال‌هاست که چنین معرفی کوتاهی از فیلم‌های سینمایی از سوی تلویزیون صورت نمی‌گیرد و مردم علاوه بر این که دیگر خیلی کم معرفی و تبلیغ یک فیلم را در تلویزیون می‌بینند بلکه به صورتی کلی کمتر در قاب تلویزیون از اخبار اکران باخبرند؛ چنانچه یکی از گلایه‌های سینماداران و کنشگران سالن‌های سینمایی در دوسال گذشته و در زمان‌هایی که سینما بازگشایی می‌شد بی‌خبری مردم از این گشایش بود.

در سال جدید این گلایه به یکی از پرتکرارترین دغدغه‌ها و مشکلات فعالان سینمادار بدل شده است؛ این که چرا صداوسیما و تلویزیون به جز آثاری محدود، پذیرنده تبلیغات سایر آثار و عموم تولیدات سینمایی نیست؟

محمدرضا صابری سخنگوی انجمن سینماداران در این‌باره گفته بود: «اگر اطلاع‌رسانی متوسطی هم شود، سینماها با استقبال گسترده مردم در کشور روبه‌رو خواهند شد؛ وقتی یک طرحی اجرایی می‌شود لازمه‌اش این است که تبلیغات آن هم هم‌پای آن پیش برود. متاسفانه باید اذعان کنم که این ضعف را داریم که اطلاع‌رسانی آنچنانی درباره طرح‌های مختلف سینمایی انجام نمی‌شود.»

سخنگوی انجمن سینماداران در مورد میزان همکاری صداوسیما و شهرداری در ماه رمضان امسال گفت: «متاسفانه صداوسیما در راستای طرح بلیت نیم‌بها سینماها تا افطار هیچ همکاری انجام نداده است و در زمینه آگاهی افکار عمومی قدمی برنداشته است. فقط رسانه‌های عمومی و خبرگزاری‌ها این وظیفه را برای آگاهی مردم از این طرح انجام دادند.»

در سال‌های اخیر بحث پولشویی از طریق ساخت فیلم و سریال به قدری مطرح شده که به پدیده‌ای آشنا تبدیل شده است. اما شاید تا به حال به موضوع قراردادهای صوری و جعلی بازیگران پرداخته نشده باشد.

پرداخت میلیاردی به برخی بازیگران اگرچه ممکن است روی کاغذ آورده شود اما هنگام پرداخت تنها درصدی از آن مبلغ به بازیگر داده می شود و الباقی در جیب سرمایه گذار می ماند.
قرارداد صوری با توافق طرفین بسته می‌شود. بازیگر راضی است چون قیمت و اعتبارش بالا می رود، سرمایه گذار هم راضی است چون پول کمتری از جیب هزینه کرده اما پول بیشتری را پولشویی می کند.
حوزه سینما یکی از ده‌ها حوزه ایده‌آل برای پولشویان است. شناخته شده‌ترین حوزه های پولشویی به جز سینما، بخش پولی و بانکی، حوزه آثار هنری و خیریه‌ها است.
در کنار این حوزه های شناخته شده، محل های دیگری برای پولشویی وجود دارد که کمتر درباره آن صحبت شده ولی عجیب نزدیک و قابل دسترس است.
تا به حال به این موضوع فکر کرده اید که چرا قیمت برخی برندهای پوشاک خارجی در ایران ارزان تر از کشور تولیدکننده است؟ این ارزانی یکی از راه هایی است که مسئولان به وجود تخلفاتی در آن حوزه پی می برند.
یک جرم اولیه مانند قاچاق سوخت اتفاق می افتد سپس برای ورود عایدات حاصل از این جرم به کشور، کالایی مانند پوشاک خریداری می شود. از آنجا که پولشو حاضر است برای قانونی جلوه دادن پول خود بخشی از آن را هزینه کند؛ برای عبور از موانع وارداتی و فروش هرچه زودتر کالای خریداری شده، ارزانفروشی می کند.
در واقع پولشو سود خود را از محل جرم اولیه مانند قاچاق سوخت برده است و دیگر نیازی به سود فروش پوشاک وارداتی ندارد. به همین دلیل گاهی اوقات برخی برندهای خارجی در ایران ارزان تر از کشورهای تولیدکننده قابل خرید است.

تمرکز عمده پولشویی در سیستم پولی و بانکی

حسین صابری محقق و مشاور حوزه مبارزه با پولشویی و تامین مالی تروریسم در خصوص روش های مختلف پولشویی در گفت و گو با خبرآنلاین گفت: در کشور ما به دلیل اینکه ساختارها در خصوص مبارزه با پولشویی در سطح و اندازه کشورهای توسعه یافته نیست لذا زیرساخت مناسب برای مبارزه با پولشویی بویژه در حوزه پولی و بانکی وجود ندارد.

او با بیان اینکه پولشویی از طریق کسب و کارهای مختلف اتفاق می افتد افزود: عمده ترین محل پولشویی سیستم پولی و بانکی ماست چرا که عوامل کنترلی در این سیستم به درستی عمل نمی کند. در حوزه بانکی، بحث مشتری آزمایی و احراز صلاحیت از مشتریان اهمیت زیادی دارد. فردی که یک حساب افتتاح می کند باید ذینفع حساب باشد یعنی از اشخاص دیگری نمایندگی نکند. متاسفانه امروز بیشمار از حساب ها و کارت های بانکی که در کشور وجود دارد متعلق به افرادی است که ذینفع اصلی حساب نیستند. قطعا به کرات در خبرها خوانده اید که حساب هایی به نام افراد بی‏‌بضاعت و کارتن خواب باز شده و از این حساب ها سوءاستفاده شده است.

فیشینگ هایی که انجام می شود نیز به دلیل همین نقص در سیستم پولی و عدم احراز صلاحیت و مشتری آزمایی مناسب از صاحبان حساب هاست. در این بین ملاک شعب برخی بانک ها عموما گردش مالی خوب صاحب حساب است و حتی ممکن است این افراد را مشتریان خوب خود قلمداد کنند و از اجرای مراقبت‏های لازم با هدف تشخیص ریسک مشتری و ارسال گزارش به مراجع کوتاهی کنند.

قانون طلایی در پولشویی

صابری خاطرنشان کرد: ما در پولشویی یک قانون طلایی داریم که می گوید به قدری حاشیه سود مجرمین از محل جرم اولیه زیاد است که نیازی به سود مضاعف ندارند. آن ها حاضرند قسمتی از پول خود را هزینه کند تا ظاهر پول او وجهه قانونی پیدا کند. عموما این افراد بین ۱۰ تا ۳۰ درصد از درآمد خود را هزینه قانونی جلوه دادن پول خود می کنند.

این کارشناس حوزه مبارزه با پولشویی اظهار کرد: با وجود آنکه یکی از راه های اصلی پولشویی نظام بانکی و پولی کشور است اما دیگر معابر نیز برای پولشویی وجود دارد که دست بر قضا در این سال ها استفاده های زیادی از آن شده است. یکی از این راه ها استفاده از خیریه هاست. در حوزه خیریه ها اصولا پولشویی در جرایم اولیه رشا و ارتشا معنی پیدا می کند. در حال حاضر ۶ نهاد وجود دارد که مجوز خیریه صادر می کنند. تعدد این نهادها اعم از وزارت کشور، وزارت ورزش و جوانان، ناجا، سامان امور اوقاف و خیریه و … معنی دار است. چون خیریه ها قرار نیست که مانند بنگاه اقتصادی سود داشته باشند و عموما کمک می پذیرند، پولشو ممکن است خیریه ای را تاسیس کند و عواید مجرمانه را در قالب کمک های دریافتی وارد چرخه پولی کشور کند تا وجهه قانونی به پول خود بدهد. در کشور ما این روش پولشویی بخصوص در بخش معاملات دولتی و بنگاه‏های خصولتی بسیار رایج است.

قراردادهای غیرواقعی در حوزه سینما

صابری با اشاره به اینکه یکی دیگر از محل هایی که برای پولشویی مورد استفاده قرار می‌گیرد حوزه سینما و آثار هنری است. عمدتا تعدد مشاغلی که در این صنعت کار می کنند زیاد است و زمینه پولشویی را فراهم می کند. نهاده ها و ستانده ها در این صنعت بسیار گسترده است و این امکان را فراهم می کند که قراردادهای کلانی در این حوزه منعقد شود. عمدتا پول هایی که از جرایم اولیه به دست آمده می تواند وارد حوزه سینما شود و قرادادهای غیرواقعی ایجاد کند. به این مفهوم که شاید در اخبار شنیده شود برخی بازیگران و یا برخی عوامل تولید فیلم و سریال در یک پروژه، مبلغ کلان و غیرمتعارفی را دریافت کرده است اما آیا واقعا تمامی مبلغی که در قرارداد ذکر شده به آن بازیگر پرداخت شده یا این یک قرارداد صوری است که تنها بخشی از آن به بازیگر داده شده است؟

به اعتقاد او قراردادهای صوری در سینما یک بازی برد-بردی بین سرمایه گذار و بازیگر است. به این مفهوم که این قرارداد از یک سو قیمت بازیگر را بالا می برد و برای بازیگر آورده اعتباری دارد و از سوی دیگر سرمایه گذار مبلغ کمتری برای قانونی جلوه دادن پول خود هزینه می کند و این پول مجدد به دست پولشو باز می گردد. از این نوع قراردادها به صورت متعدد در حوزه سینما وجود دارد. همچنین نوع دیگری از پولشویی وام ها و کمک هایی است که برای بخش سینما گرفته می شود اما در حوزه دیگری مصرف می گردد.

هیچ ارزانی بی حکمت نیست

مشاور حوزه مبارزه با پولشویی و تامین مالی تروریسم متذکر شد: مواردی که تا کنون ذکر شد از شناخته شده ترین روش های پولشویی است ولی به جز این روش های شناخته شده شیوه های دیگری نیز وجود دارد که پولشوها برای قانونی کردن پول خود از آن استفاده می کنند. یکی از جرایم عمده در کشور ما قاچاق سوخت است. به دلیل آربیتراژی که بین قیمت سوخت در کشور ما و کشورهای همسایه وجود دارد؛ یک چرخه بزرگ و سازمان یافته در حوزه قاچاق سوخت وجود دارد. با توجه به اینکه سود قاچاق سوخت بسیار زیاد و حدود ۸ برابر است لذا قاچاقچی سوخت، پول هنگفتی در دست دارد که برای ورود آن به کشور دست به واردات می زند.
صابری اضافه کرد: یکی از کالاهایی که به طور گسترده این افراد وارد می کنند گجت های کامپیوتری و پوشاک است. پیشتر به قانون طلایی ۱۰ تا ۳۰ درصد اشاره کردیم. این قانون را به وضوح در این ۲ حوزه می توانید مشاهده کنید. به همین دلیل می بینیم پوشاکی که از ترکیه وارد کشور می شود از قیمت خرید در ترکیه ارزان تر به فروش می رسد. پولشو نمی خواهد در چرخه های کسب و کار گرفتار شود و موانع مختلف مانع از ورود پول به چرخه قانونی شود؛ به همین دلیل حاضر است حتی کمتر از قیمت خرید، کالا را به بازار عرضه کند. سود پولشو قبلا در قالب قاچاق سوخت کسب شده و او دیگر به دنبال سود مضاعف در تجارت پوشاک نیستند. اصولا ارزان فروشی یکی از راه هایی است که می توان به پولشویی در یک حوزه پی برد.

پرونده های پولشویی در پمپ بنزین‌ها

او در ادامه گفت: پمپ بنزین ها هم محل دیگری برای پولشویی محسوب می شوند. درآمد پمپ بنزین ها درصدی از محل فروش بنزین است که شرکت پالایش و پخش برای آنها در نظر می گیرد. از آنجا که قیمت بنزین طی سال‌های مختلف ثابت نگاه داشته می شود؛ درآمد پمپ بنزین ها نیز ثابت می ماند لذا درآمد آنها نسبت به تورم عقب نگاه داشته می شود. در عین حال پمپ بنزین ها امکان تغییر کاربری ندارند و ناگزیرند همین شغل را ادامه دهند. بر این اساس بسیار دیده شده که در پمپ بنزین ها برای جبران کسری درآمد، پولشویی می شود و پرونده های متعددی در سال‌های گذشته از پولشویی در پمپ بنزین ها تشکیل شده است.

پروژه های عمرانی محمل مناسب پولشوها

صابری عنوان کرد: در دنیای امروز پولشویی فردی جایگاه کم اهمیت تری دارد و به جای آن بنگاه های تجاری و برخی موسسات غیر تجاری دست به انجام پولشویی می زنند.در این رابطه یکی از موضوعاتی که باید مد نظر قرار دهیم کارکرد شرکت های تجاری است. این شرکت ها به دلیل نوع ساختار، ماهیت و ظرفیتی که ایجاد می کند می تواند محل مناسبی برای پولشویی باشد. عمدتا طرح ها و پروژه های عمرانی محل بسیار مناسبی برای پولشویی است. در شرکت های نیمه دولتی که ملزم به پاسخگویی به سهامداران نیستند؛ به راحتی می توان پولشویی کرد و خیلی وقت ها جرایم اولیه نیز در خود همان شرکت ها انجام می شود و برای پاک کردن پول به دست آمده از جرم اولیه در جایی که معاملات انجام می شود ممکن است نهاده ها را گران تر خریداری کنند و محصول تولید شده را ارزان تر بفروشند تا عایدات مجرمانه حاصل از آن ها کنترل کنندگان شرکت را منتفع کند.

او افزود: این پدیده در همه کشورهای دنیا وجود دارد. در انگلستان که هاب مالی دنیاست، عمده تمرکز مبارزه با پولشویی در پروژه های عمرانی است که دولت و نهادهای عمومی در قالب مناقصات به شرکت‏ها واگذار می‏کنند. پروژه های عمرانی به دلیل چند لایه بودن و داشتن ابعاد فنی برای پولشویی کردن بسیار جذاب هستند. در پروژه های عمرانی است که می توان نهاده ها را گران خرید و در گزارش های مالی ردی از تخلف ندید. چراکه ابعاد تخلف با گزارش های فنی قابل ملاحظه است که اغلب توسط مسئولان شرکت مخفی می ماند.

صابری همچنین اظهار کرد: برخی از اوقاف را هم می توان به جهت پولشویی بررسی کرد. اشخاصی هستند که یک بنگاه اقتصادی را وقف عام می کنند. از آنجا که درآمدهای وقف عام باید هزینه خود همان نهاد شود؛ عمدتا کارهای توسعه ای انجام شده در این مجموعه ها با هزینه های نامتعارف و بسیار بالاتر انجام می شود. به طور مثال اگر قرار است ابنیه ای با یک میلیارد تومان ساخته شود ممکن است با ۱۰ میلیارد تومان ساخته می شود و ۹ میلیارد تومان مابقی در تملک قرار می گیرد و با آن فرار مالیاتی و پولشویی انجام می‌شود.

امروز مشکل سینما تنها کمبود سالن و صندلی نیست و مشکل بی مهری است که مردم به این پرده نقره ای و هنر هفتم دارند. نگاهی به آمار بازدید از فیلم های سینمایی در سالهای اخیر و بویژه دو سال شیوع کرونا نشان م یدهد که سینما در ایران عملا به نفس نفس افتاده و این صنعت در کشور رو به ورشکستگی است.

اوضاع به حدی وخیم است که حتی برگزاری بزرگترین جشنواره سینمایی کشور(جشنواره فیلم فجر) هم نتوانسته آنطور که باید رونق را به سینماهای کشور برگرداند و در همین استان دو میلیون نفری کرمانشاه تنها ۳۸۰۰ نفر از فیلم های جشنواره دیدن کردند!

مهدی ربانی نژاد معاون هنری سینمایی اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان کرمانشاه چهارشنبه (۲۷ بهمن) در آیین تجلیل از عوامل اجرایی برگزاری نهمین دوره جشنواره فیلم فجر استان به تشریح بخشی از وضعیت اسفبار سینماهای کشور و استان پرداخت.

ربانی نژاد با بیان اینکه اطلاعات دقیقی از وضعیت سینما در سالهای ابتدای انقلاب نداریم، گفت: تقریبا از سال ۱۳۶۴ اطلاعات و آمار در این زمینه مستند است و اگر مقایسه ای میان وضعیت سینما در این سال و سال ۱۳۹۸ که سال پیش از شیوع کرونا در کشور محسوب می شود داشته باشیم، متوجه وضعیت اسفبار سینما در کشور و استان می شویم.

این مسئول گفت: سال ۱۳۶۴ سینما در ایران فروشی ۵۶۲ میلیون تومانی را تجربه کرده و این درحالیست که قیمت بلیت در این سال ۷۳ ریال بوده است. سال ۱۳۹۸ که اوج فروش سینماها بوده، میزان فروش سینماها حدود ۳۰۰ میلیارد تومان بوده و این درحالی است که قیمت بلیت سینما در این سال یازده هزار و ۵۰۰ تومان بوده است.

هر ایرانی هر ۳ سال یکبار سینما می رود
وی افزود: اگر مقایسه مخاطبان سینما را هم در سالهای ۶۴ و ۹۸ داشته باشیم، در سال ۶۴ حدود ۷۷ میلیون و ۱۵۹ هزار نفر به سینما رفتند و این درحالی است که جمعیت کشور در آن سال حدود ۴۶ میلیون نفر بوده و یعنی میانگین سینما رفتن به ازای هر فرد ۱.۵۶ مرتبه در سال بوده است.

وی افزود: سال ۹۸ این شاخص به کمتر از سه دهم رسیده است، یعنی تقریبا هر ایرانی در سالهای اخیر هر سه سال یکبار سینما رفته است.

معاون هنری و سینمایی اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان کرمانشاه گفت: سال ۶۴ فیلم “عقابها” سه میلیون و ۲۴۶ هزار نفر مخاطب داشت و با گذشته بیش از ۳۴ سال در سال ۹۸ هم فیلم مطرب هم همین حدود یعنی سه میلیون و ۲۹۸ هزار نفر مخاطب داشته است، اما باید توجه داشت که جمعیت کشور طی این سالها تقریبا دو برابر شده است.

ربانی نژاد گفت: همچنین مقایسه محتوای فیلم “عقابها” و “مطرب” نشان دهنده تغییر ذائقه سینمایی مردم است که در جای خود جای بحث دارد.

این مسئول به تشدید وضعیت اسفبار سینماها در دوران شیوع کرونا هم اشاره کرد و افزود: اینکه در یک استان دو میلیون نفری با برگزاری بزرگترین جشنواره سینمایی کشور تنها ۳۸۴۰ نفر مخاطب فیلم های جشنواره می شوند خود گویای وضعیت اسفبار سینما بویژه در استان است.

ربانی نژاد گفت: امسال به دلیل شرایط کرونایی جهت اکران فیلم های جشنوراه فیلم فجر مجموعا بیش از ۸۴۸۰ صندلی در سانس های مختلف ظرفیت ایجاد کردیم، اما تنها ۳۸۴۰ نفر از فیلم ها بازدید کردند.

وی افزود: برخی فیلم ها مجموعا در هر سه سینما حتی ۱۰ نفر هم مخاطب نداشتند و برخی فیلم ها با چهار یا شش بازدید کننده اکران شدند.

یک سوم سالن های سینمایی در “تهران” است/ ۱۵۰ سالن در ۲۰ استان توزیع شده است!
معاون هنری سینمایی اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان کرمانشاه در ادامه به بی عدالتی در توزیع سالن های سینمایی در کشور هم اشاره کرد و افوزد: در کشور ۶۳۱ سالن سینمایی داریم که فقط ۲۲۱ سالن یعنی یک سوم آن در تهران است. ۱۰۶ سالن دیگر هم به تعداد مساوی میان دو استان اصفهان و خراسان رضوی توزیع شده است.

وی افزود: استان های آذربایجان شرقی و فارس هم هرکدام ۳۰ سالن دارند و ۹۵ سالن دیگر میان پنج استان دیگر توزیع شده است. حدود ۱۵۰ سالن دیگر نیز میان بیش از ۲۰ استان مابقی توزیع شده است!

معاون هنری سینمایی اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان کرمانشاه خاطرنشان کرد: در همین استان کرمانشاه ما سه سینما با حدود هفت سالن داریم که البته برخی سالن های آن بسیار کوچک است و واقعا شبیه سالن سینمایی نیست.

وی افزود: ۱۳ شهرستان دیگر استان هیچکدام سینما ندارند، یا اگر داشته اند تعطیل شده اند.

وی افزود: در مجموع باید گفت امروز آژیر قرمز سینماها به صدا درآمده و عمده سینماها روبه ورشکستگی هستند، چرا که در همین جشنواره فیلم فجر که فیلم های دست اول اکران می شوند در استان ۹۶ میلیون تومان فروش داشتیم که اگر هزینه تبلیغات را کم کنیم رقم کمی برای سینماداران باقی می ماند.

ربانی نژاد گفت: سینما امروز یک ابزار تفریحی صرف نیست و یک ابزار توسعه فرهنگی محسوب می شود و باید مسئولین حساسیت ویژه ای در این زمینه داشته و مشکلات این حوزه و عدم استقبال مخاطبان را ریشه یابی کنند.

جمعی از سینماداران سینمای ایران با انتشار متنی نسبت به کسر مالیات ۲۵ درصدی از سینماها واکنش نشان دادند.

متن این نامه به شرح زیر است:

به نام خدا

«کار خراج (مالیات) نیکو نظر کن، به گونه‌ای که به صلاح خراج‌گزاران باشد… ولی باید بیش از تحصیل خراج در اندیشه زمین باشی، زیرا خراج حاصل نشود، مگر به آبادانی زمین و هر که خراج طلبد و زمین را آباد نسازد، شهرها و مردم را هلاک کرده است و کارش استقامت نیابد، مگر اندکی. هرگاه از سنگینی خراج یا آفت محصول یا بریدن آب یا نیامدن باران یا دگرگون شدن زمین، چون در آب فرو رفتن آن یا بی آبی، شکایت نزد تو آوردند، از هزینه و رنجشان بکاه، آنقدر که امید می‌داری که کارشان را سامان دهد.

بخشی از نامه امام علی (ع) به مالک اشتر نخعی والی مصر»

دولتیان محترم و نمایندگان شریف مجلس شورای اسلامی

متعجبیم از این همه بی اطلاعی از وضعیت سخت معیشت اهالی فرهنگ و هنر توسط کارگزارانی که جز اطلاع و درمان این اهالی وظیفه‌ای دیگری ندارند!

دولت دوازدهم در آخرین سال خود باعث بدعتی شد که رنج و آزار اهالی نجیب فرهنگ و هنر این سرزمین را دوچندان کرد و حال دولت سیزدهم که با شعار «عدالت» بر کرسی قوه مجریه تکیه زده است بازهم همان بدعت را پیش گرفته است که جز خسران بر اهالی فرهنگ و هنر دستاورد دیگری ندارد!

اخذ مالیات مستقیم ۲۵ درصدی آن هم در زمانه‌ای که سینماداران ایران با ده‌ها هزار میلیارد تومان سرمایه راکد از یکسو و از دیگر سو با فراگیری بیماری کووید ۱۹ با صدها میلیارد تومان زیان انباشته مواجه شده‌اند باعث تاسف که نه، بلکه باعث شرمساری است!

حال دولتیان و مجلسیان دست به دست هم داده‌اند که از این موجودیت در حال احتضار «مالیات مستقیم» دریافت کنند که حاشا وکلا به این حکمرانی که جز خسارت عایدی برای این بخش ورشکسته نخواهد داشت!

مالیات بر ارزش افزوده را از جیب سینماداران می‌ستانید! از این فعالیت در حال احتضار دیگر چه مانده است؟ از این پیکره بی حال، می‌خواهید مالیات مستقیم را هم مطالبه نمایید؟

دولت در زمان دو دهه گذشته براساس قوانین بالادستی با ابزارهای تشویقی قوانین برنامه‌های پنج ساله به دلیل عدم توجیه اقتصادی برای ساخت سالن‌ها و فعالیت آنان از معافیت‌های عوارض شهرداری و مالیاتی از این فعالیت فرهنگی و هنری حمایت کرد و حالا چه شده است که با ضررهای هزاران میلیاردتومانی می‌خواهید مالیات مستقیم بستانید؟ آن‌هم برخلاف همه کشورهای صاحب سینما که از این فعالیت موثر فرهنگی، سیاسی، اجتماعی و اقتصادی همه نوع حمایتی را انجام می‌دهند که سینما داشته باشند!

مگر نفرمودند مقام معظم رهبری که کلید پیشرفت کشور در دست سینماگران است؟ نمی‌شود با یک سینمای ورشکسته و رو به احتضار پیشرفتی حاصل نمود!

اگر اهل تاسی به عدل علی (ع) هستید بازهم نحوه حکمرانی را از بیانات آن حکیم حاکم فهم کنید که در زمان «سختی» مالیات ستاندن «ظلم» است.

ما سینماداران ایران اعلام می‌کنیم در صورت اخذ مالیات مستقیم ضمن توقف ساخت سالن‌های جدید توسط سرمایه گذاران، راهی جز تعطیلی و تغییر کاربری سینماهای ورشکسته مان نخواهیم داشت تا دیگر نه مشمول مالیات شویم و نه مشمول هزاران مانع برای فعالیت فرهنگی حداقلی در سرزمین مهد تمدن و آگاهی.

سینماهای:

• استان البرز

۱) ساویز (۳ سالن)

۲) پرشین (۴ سالن)

۳) اکومال (۶ سالن)

۴) هجرت (۲ سالن)

• استان اصفهان

۵) سیتی سنتر (۸ سالن)

۶) ساحل (۹ سالن)

۷) سپاهان ۲( سالن)

۸) سوره

۹) فلسطین

۱۰) چهارباغ (۵ سالن)

• استان فارس

۱۱) فرهنگ

۱۲) گلستان (۳ سالن)

۱۳) خلیج فارس (۸ سالن)

۱۴) سعدی

۱۵) ایران

۱۶) فلسطین

۱۷) حافظ

۱۸)پ یام

• استان خراسان رضوی

۱۹) آفریقا

۲۰) هویزه (۸ سالن)

۲۱) ویلاژتوریست (۱۲ سالن)

۲۲) اطلس (۱۲ سالن)

• استان خراسان جنوبی

۲۳) بهمن بیرجند (۲ سالن)

• استان تهران

۲۴) آزادی (۵ سالن)

۲۵) استقلال

۲۶) آفریقا

۲۷) سمرقند (۳ سالن)

۲۸) نارسیس (۴ سالن)

۲۹) آستارا (۳ سالن)

۳۰) هدیش مال (۶ سالن)

۳۱) تیراژه ۲( ۲ سالن)

۳۲) بهمن (۴ سالن)

۳۳) شاهد (۳ سالن)

۳۴) سپیده (۲ سالن)

۳۵) ایران (۴ سالن)

۳۶) کوروش (۱۲ سالن)

۳۷) ایران مال (۱۲ سالن)

۳۸) هروی (۳ سالن)

۳۹) لوتوس (۱۲ سالن)

۴۰) شکوفه (۳ سالن)

۴۱) مگامال (۱۰ سالن)

۴۲) زندگی (۵ سالن)

۴۳) صبا مال (۵ سالن)

۴۴) شمیران سنتر (۵ سالن)

۴۵) پیروزی (۲ سالن)

۴۶) کیان (۳ سالن)

۴۷) المپیک

۴۸) گالریا (۶ سالن)

۴۹) صحرا

۵۰) میلاد

• استان آذربایجان غربی

۵۱) بهمن تبریز (۲ سالن)

۵۲) ستاره باران تبریز (۶ سالن)

• استان آذربایجان شرقی

۵۳) آزادی ارومیه

۵۴) ایران ارومیه

۵۵) انقلاب ارومیه

• استان خوزستان

۵۶) اکسین اهواز (۵ سالن)

۵۷) بهمن اهواز (۲ سالن)

۵۸) ساحل اهواز

۵۹) قدس اهواز

۶۰) آزادی آبادان

• استان لرستان

۶۱) ستقلال (۲ سالن)

• استان کردستان

۶۲) بهمن سنندج (۷ سالن)

۶۳) آزادی بیجار (۳ سالن)

۶۴) مهر سقز (۵ سالن)

• استان کرمانشاه

۶۵) آزادی کرمانشاه

•استان قزوین

۶۶) ذبهمن (۲ سالن)

• استان بوشهر

۶۷) بهمن (۳ سالن)

• استان قم

۶۸) ونوس (۲ سالن)

• استان مازندران

۶۹) سپهر

• استان گلستان

۷۰) عصر جدید گرگان (۵ سالن)

۷۱) کاپری گرگان (۲ سالن)

۷۲) هجرت گنبد

• استان گیلان

۷۳) ۲۲ بهمن رشت

مجید رحمتی بازیگر تئاتر و تلویزیون ایران و مدرس تئاتر درباره ناآگاهی علاقه مندان به بازیگری، چگونگی راه‌های ورود سالم به این عرصه و سوءاستفاده‌هایی که در این مسیر از آنها می‌شود گفت: بهتر است صحبت‌هایم را با یک مثال شروع کنم. روزی یک نفر در چین متوجه آگهی برای کلاس «اژدهاکشی» می‌شود. او در این کلاس ثبت نام می‌کند اما بعد از فارغ‌التحصیل شدن می‌بیند که اصلاً اژدهایی وجود ندارد که او بخواهد آن را بکشد ولی در عوض اعتراض، خودش هم کلاس «اژدهاکشی» برپا می‌کند و هنرجو می‌گیرد. حالا ملقمه و رنگانگی که در چند سال اخیر وارد بحث آموزش تئاتر هم شده حکایت همین مثال «اژدهاکشی» است که متاسفانه لطمه زیادی نیز به این حرفه می‌زند. می‌بینیم که این روزها نه دانشگاه‌ها وضعیت آموزشی خوبی دارند و نه خود سیاستگذاران به این وضعیت سروسامان می‌دهند و به شکل بنیادی با این مشکلات روبرو می‌شوند و نظارت می‌کنند در عوض مدام در حال رشد آموزشگاه و کلاس‌های بازیگری هستیم.

وی ادامه داد: معضلی که در چندسال اخیر با آن روبرو هستیم حضور علاقه مندان به بازیگری است که نمی‌دانند باید از کجا شروع کنند و برخی از موسسات و آموزشگاه‌های ما هم بیشتر تبدیل به بنگاه شده‌اند تا محلی برای آموزش. متاسفانه مساله نقش فروشی و خرید نقش در تئاتر بسیار باب شده است و هیچ نظارت علمی و پژوهشی هم روی آن وجود ندارد تا حداقل انسجامی به این جریانات بدهند و آن را در مسیر درستی قرار دهند.

بازیگر نمایش «کریملوژی» یادآور شد: این تقاضاها و گرفتن نقش به این ترتیب بیشتر شبیه همان مثال «فست فود» برای ترانه‌های برخی خواننده هاست تا اینکه بخواهد خوراک مناسبی را در اختیار مشتری قرار دهد. این جوانان و نوجوانان علاقه‌مند به بازیگری فریب شهرت و موقعیت برخی از بازیگران را می‌خورند و می‌خواهند به سرعت به جایگاه آن‌ها دست پیدا کنند در حالی که نمی‌دانند اکثر همین بازیگرانی که در چندسال اخیر در سینما چهره شده‌اند خاستگاه تئاتری دارند و سال‌ها برای رسیدن به هدفشان زحمت کشیده‌اند. عده‌ای از علاقه این جوانان سوءاستفاده می‌کنند و با گرفتن شهریه‌های زیاد از آنها در نهایت حضورشان را در عالم هنر به یک نمایشنامه خوانی یا اجرایی که در قالب کلاس‌های «از ایده تا اجرا» شکل گرفته، محدود می‌کنند.

رحمتی متذکر شد: من اخیراً در تجربیاتی که برای تدریس در آموزشگاه‌های مختلف داشتم شرط اولم برای قبول آموزش در آنجا این بوده که از هنرجویان حمایت کنند و بعد از پایان کلاس رها نشوند. این روزها حتی می‌بینیم برخی از کلاس‌هایی که برگزار می‌شود به صورت شخصی است و زیر نظر موسسه یا آموزشگاهی نیست. تبلیغات این کلاس‌ها را مدام در اینستاگرام می‌بینیم در حالی که هیچکدام از این مدرسان شرایط آموزش دادن و تخصص یک استاد هنر را ندارند اما این روزها هرکسی که حتی یک پلاتو تمرین اجاره کرده است به خودش اجازه می‌دهد کلاس بازیگری برگزار کند.

وی درباره شرایط نامناسب پلاتوهای تمرین گفت: متاسفانه همین پلاتوها به بلای جان تئاتر تبدیل شده است و بسیاری از آنها اصلاً محیط مناسبی ندارند و حتی شاهد هستیم گروه‌هایی آنجا تمرین می‌کنند که اصلاً در طول سال هیچ خروجی و تولیدی از آنها نمی‌بینیم و معلوم نیست در این پلاتوها چه اتفاقاتی رخ می‌دهد. نظارتی هم روی فعالیت این پلاتوها وجود ندارد و هرکسی می‌تواند ملکی را اجاره و آنجا را تبدیل به پلاتوهایی برای تمرین کند.

بازیگر سریال «حرفه ای» در پایان صحبت‌هایش بیان کرد: سهل بازیگر یا کارگردان شدن در سال‌های اخیر یکی از معضلات مهمی است، که به بدنه تئاتر ضربه وارد کرده است. در گذشته برای ما حضور در تئاتر شهر به معنای رسیدن به کعبه آمال و آرزوهایمان بود اما حالا هیچ سلسلسه مراتب و مراحلی برای نوبت اجرا دادن به افراد در سالن‌ها وجود ندارد و مثلاً به راحتی می‌توان در سالن اصلی تئاتر شهر اجرا گرفت.

فیلمسازانی که آثارشان به چهلمین جشنواره فیلم فجر راه پیدا نکرده است، در روزهای اخیر مصاحبه‌هایی درباره شیوه انتخاب آثار در این دوره از جشنواره فجر داشته‌اند و در مقابل اعضای هیئت داوران در این دوره و دوره‌های گذشته فیلم فجر، تلاش دارند از روند انتخاب فیلم برای حضور در جشنواره دفاع کنند.
با نگاهی گذرا به روند انتخاب آثار برای حضور در جشنواره فیلم فجر می‌توان ردپای دعوا میان سازندگان فیلم‌ها و هیئت انتخاب را در اغلب دوره‌های فیلم فجر مشاهده کرد. با آنکه در اکثر مواقع دعواها موقتی و زودگذر بوده و در برخی مواقع نیز دعوا کشدار شده است.

هم اکنون بخشی از اعتراض‌ها به راه نیافتن فیلم «مسیح پسر مریم» ساخته سازمان اوج است که هیئت انتخاب پاسخ واضحی به آن نداده و البته هنوز توضیحی هم در این باره ارائه نکرده است.

به گزارش خبرآنلاین البته در دو روز گذشته چند عضو هیات داوران سطح کیفی پایین مسیح پسر مریم را دلیل حذف این فیلم اعلام کردند.

جمعیت محدودی که دو شب پیش (سه شنبه ۷ دی) به تماشای فیلم سینمایی «گشت ارشاد ۳» به کارگردانی سعید سهیلی نشسته‌ بودند، با اتفاق عجیبی مواجه شدند، بوی سیگار، صدای اعتراض مخاطبان، صدای داد، روشن شدن چراغ‌های سینما، توقف پخش فیلم و چاقوکشی در سالن سینما.

اتفاقی که روز گذشته در پردیس سینمایی کوروش رخ داد و چندساعت پیش، صفحه اینستاگرام یکی از شبکه‌ها فارسی زبان خارج از کشور ویدیو این اتفاق را منتشر کرد. به همین دلیل سراغ علی سرتیپی، مدیر پردیس سینمایی کورش رفتیم تا از جزییات ماجرا با خبر شویم.

سرتیپی در این باره گفت: «متاسفانه سه‌شنبه، حوالی ساعت ۲۳ در سالن سینما کورش، دو تماشاگر که در حالت عادی نبودند و چاقو هم داشتند، هنگام تماشای فیلم شروع به سیگار کشیدن می‌کنند، چند نفر از تماشاگران به آن‌ها اعتراض می‌کنند و بین آن‌ها درگیری پیش می‌آید و خاطیان با کمک حراست به بیرون برده می‌شوند و بعد نیروی انتظامی آن‌ها را دستگیر کرد، امروز هم به دادسرا اعزام شدند تا هم بخاطر حمل سلاح سرد هم شرایط غیر طبیعی محاکمه شوند.»

او ادامه داد: «ما از لحاظ موقعیت، امکانات و حتی از لحاظ قانونی، توانایی این را نداریم که تک تک افرادی که وارد سالن سینما می‌شوند را چک کنیم تا چیزی همراهشان نباشد و این موضوع هم اتفاقی نیست که در اختیار سینما بوده باشد. خود مجتمع هم شکایتی تنظیم کرده و امیدواریم این دوستان به نتیجه کارشان برسند.»

سرتیپی درباره علت رسانه‌ای نکردن این موضوع گفت: «قمه کشی در سینما اتفاقی عادی نیست اما وقتی خدا را شکر کوچک‌ترین آسیبی به کسی وارد نشده، دلیلی نداشت که مردم را نگران کنیم.»

محسن زهتاب بازیگر پیشکسوت به نکته‌ای درباره کارهای محبوبش اشاره کرد و گفت: هیچ‌کدام از کارهای محبوبم را خودم دوست نداشتم. برای اینکه بعد از پخش می‌دیدم چه کارهایی می‌شد نکنند، اما کردند و چه باید می‌کردند و نکردند. هیچ‌کدام مرا راضی نمی‌کردند.

زهتاب تأکید کرد: فقط وقتی می‌دیدم مردم راضی‌اند و دوست دارند از این لذت می‌بردم. من کارم کارشناسی تئاتر بود و همیشه کارهای خودم را هم کارشناسانه می‌دیدم. هیچ وقت نمی‌شود راضی بود، همیشه یک بازیگر بهتر از ما هست. تلاش برای بهتر مهم است. بازیگری را واقعا از مدرسه شروع کردم، نمایشنامه می‌نوشتم، آن موقع‌ها خیلی تئاتر نبود و تنها یکی دو تا تئاتر فعالیت می‌کردند اما تخت حوضی و سیاه‌بازی بسیار رایج بود. از بازی اینها سوژه می‌گرفتم و می‌نوشتم.

خاطرم هست که در یکی از اجراها آقای امیرفضلی من را دید. پیشم نشست و به من گفت: من می‌خواهم فیلمی بسازم، آیا حاضری بازیگر اول آن باشی؟ فیلمی به نام دزدان معدن ساختند که متعلق به سال ۱۳۳۵ بود. به نوعی اولین فیلم وسترن ایرانی بود. این اولین کارم بود. من خیلی دوست داشتم که مشهور شوم و علتش پدرم بود. همه ما را به نام پدرم می‌شناختند و می‌گفتند: «پسر آقای زهتاب!» پدرم فرد نام‌آشنایی بود و خیلی‌ها او را می‌شناختند. دوست داشتم که بقیه اسم مرا هم بر زبان بیاورند.

این بازیگر پیشکسوت همچنین درباره علاقه‌اش به رابین هود، گفت: من رابین‌هود را دوست داشتم. به نظرم مال بچه‌ها نبود. کارهای زیاد بود و هست که مال بچه‌ها نیست. برای بچه‌ها می‌سازند اما بیشتر بزرگترها نگاه می‌کنند. من خیلی وقت نداشتم برنامه ببینم. کسی که خودش فعال است وقت نمی‌کند برنامه ببیند. ممکن بود یک وقتی در خانه مانده باشم آن وقت چیزی تماشا می‌کردم که در آن سال‌ها کم اتفاق می‌افتاد.

او در ادامه صحبت‌هایش به سریال “در پناه تو” و شروع فعالیت هنری‌اش با تئاتر از مدرسه، اشاره کرد و افزود: وقتی سریال “در پناه تو” پخش می‌شد من جای دیگری مشغول یک سریال دیگر بودم. تئاتر را از مدرسه شروع کردم و حتی کارگردانی می‌کردم. خودمان از روی نمایش تخت حوضی الگو می‌گرفتیم و می‌نوشتیم. یک زیرزمین بزرگ بود که ما آنجا بلیط می‌فروختم به بچه‌های مدرسه‌. تقریبا ۴۰ تا بچه جا میشد. جمعه‌ها برایشان نمایش اجرا می‌کردیم. بعدها به گوش مدیر مدرسه رسید و به ما اجازه دادند از سالن آمفی ‌تئاتر مدرسه استفاده کنیم.

زهتاب همچنین درباره تبعیض‌ها و نحوه انتخاب بازیگران به نوعی گلایه کرد و گفت: یک عده را از خانه آوردند بازیگر کردند. چشم آبی و قد بلند و ابروی کمند باعث شده بازیگر شوند. این‌ها بازیگر شرایط هستند. در حالی که بازیگران در خانه نشسته، عمو، خاله و دایی خودشان را می‌آورند. در کشورهای بزرگ ۷۰ درصد بازیگران مسن‌اند و بقیه برای تازگی و طراوت و زیبایی از بین جوان‌ها انتخاب می‌شوند.

ساعد نیک‌ذات فیلمبردار سینما با اشاره به گرایش مخاطبان به تماشای آنلاین فیلم‌های سینمایی ادامه داد: واقعیت این است که وقتی صحبت از فیلم دیدن می‌کنیم، هدف تنها دیدن یک فیلم نیست. نوعی مشارکت اجتماعی در سالن سینما اتفاق می‌افتد که به‌واسطه در کنار هم بودن، حال ما را خوب می‌کند. وقتی در سالن سینما و حین تماشای یک فیلم کمدی، ۳۰۰ نفر همزمان قهقهه می‌زنند، این تجربه حال دل آدم را خوب می‌کند. طبیعتاً در شرایط جدید و در حالی که مردم توصیه به ماندن در خانه‌ها شدند، باید تولیدات خانگی هم عرضه می‌شد تا نیاز مخاطبان در خانه برطرف شود.

این فیلمبردار سینما در ادامه گفت: از آنجایی که همه ما به‌طور ناگهانی در شرایطی قرار گرفتیم که قبل‌تر تجربه نکرده بودیم، با مشکلاتی هم مواجه شدیم. یکی از این موارد هم فروش و عرضه آنلاین فیلم‌های سینمایی بود. خیلی از فیلم‌ها در این شرایط قاچاق شدند و سرمایه اولیه خود را هم از دست دادند. از طرف دیگر به دلیل برخی انحصارطلبی‌ها از سوی پلتفرم‌ها، تهیه‌کننده‌ها تحت فشار قرار گرفتند. از طرف دیگر شاهد دخالت یکی از پلتفرم‌های مرتبط با صداوسیما در این جریان بودیم که می‌تواند موجب نابودی بخش خصوصی شود.

وی افزود: همان نگاه غلط حاکم بر صداوسیما را تلاش دارند به پلتفرم‌ها هم تحمیل کنند در حالی که مخاطبان این نگاه را پس زده‌اند. براساس همین نگاه تولید فیلم کوتاه و مستند در تلویزیون محدود شده و حالا آثار مستند تنها در یک شبکه به نمایش در می‌آید که تنها خود مستندسازان آن را می‌بینند! هر جایی که این نگاهی دولتی و انحصاری ورود پیدا کرد، همه چیز نابود شد. در عرصه پلتفرم‌ها هم دولت باید پای خودش را کنار بکشد.

نیک ذات با گلایه از طرح برخی انتقادات نسبت به بالا رفتن دستمزد عوامل فنی در شبکه نمایش خانگی و تأثیر آن بر گران‌تر شدن هزینه تولید فیلم در سینما بیان کرد: چطور در همین سینما به یک بازیگر دو میلیارد تومان دستمزد می‌دهند؟ آن وقت دستیار من که از ۵ صبح باید سرصحنه باشد، فقط دو میلیون تومان می‌گیرد! آیا این شرایط عادلانه است؟ چرا کسانی که الان انتقاد می‌کنند، آن موقع صدای‌شان در نمی‌آمد؟ اگر ۶ میلیارد تومان هزینه تولید یک فیلم باشد، بالای دو و نیم میلیارد آن را می‌دهند به بازیگران؛ باید در این شرایط موازنه شکل بگیرد. خیلی خوشحالم که دستمزد عوامل در شبکه خانگی بالا رفته است. چه بهتر که دیگر با دستمزدهای سابق به سینما بازنگردند. بله شاید برخی بازیگران و بخشی از تهیه‌کنندگان از این شرایط ناراضی باشند اما این موازنه باید شکل می‌گرفت.

وی با تأکید بر لزوم سیاست‌گذاری کلان سینما مبتنی بر عرضه و تقاضا گفت: در سینمای ما این نگاه وجود ندارد. همین حالا بالای ۲۰۰ فیلم داریم که طی دو سال گذشته تولید شده‌اند اما هیچ فکری برای عرضه آن‌ها نشده، آیا حساب و کتابی شده است که تهیه‌کنندگان این آثار چقدر متضرر می‌شوند؟ آیا حمایتی از آن‌ها شده است؟ دولت باید حامی باشد، نه اینکه خودش تولید کند، خودش پخش کند، خودش هم مدام شاکی باشد!

این مدیر فیلمبرداری سینما با اشاره مجدد به افزایش دستمزد عوامل تولید مطرح کرد: اگر تا قبل از کرونا کل تیم دستیاران فیلمبردار ۳۰ تا ۳۵ میلیون تومان دستمزد می‌گرفتند، الان دستمزدشان به ۱۵۰ میلیون تومان رسیده است. حق‌شان هم هست. در سینما هم باید این موازنه اتفاق بیفتد. چرا دستمزد من به‌عنوان یک آدم متخصص در حوزه خودم باید دستمزدم، یک دهم یک بازیگر باشد؟ چرا این نگاه اشتباه در سینما وجود دارد که برای یک بازیگر تازه از راه رسیده برای سفر بلیت درجه یک هواپیما می‌گیرند اما برای یک فیلمبردار با ۳۰ سال سابقه کار بلیت معمولی رزرو می‌کنند؟ نه اینکه ما نیازی به این مسائل داشته باشیم، هدفم نقد این نگاهی است که در میان برخی تهیه‌کنندگان وجود دارد. تهیه‌کنندگانی که هنوز هم دوست دارند با بازیگران عکس بگیرند!

وی در پایان گفت: در سینمای آمریکا شاید سوپراستارها دستمزدهای کلان بگیرند اما سایر عوامل هم شأن و جایگاه خود را دارند و همه هم از شرایط کاری خود راضی هستند. در سینمای ایران اما اینگونه نیست. به تازگی شنیده‌ام که برخی بازیگران بر اساس بیت‌کوین دستمزد می‌گیرند! این عجیب است. تا کی قرار است سینمای ایران به ساز این‌ها برقصد؟