قرن‌ها بود که پیروان امیرالمؤمنین علیه‌السلام همین اقدامات را به مناسبت غدیر انجام می‌دادند بدون آنکه برای کسی مشکلی ایجاد کنند و برای سلامت جامعه تهدیدی باشند.

برپا کردن ایستگاه‌های صلواتی توزیع شربت و شکلات بگونه‌ای که ترافیک ایجاد کند و خیابان‌ها را قفل نماید، پدیده عجیب سال‌های اخیر است که هرچند عده‌ای را خوشحال می‌کند ولی عده بیشتری را به خاطر اینکه موجب گرفتار شدن آنها در راه‌بندان‌ها می‌شود بشدت دچار ناراحتی می‌کند.

امسال در شب عید غدیر و روز عید غدیر، عده‌ای برای انجام این کار مستحب، میلیون‌ها انسان را دچار آزردگی نرسیدن به کارهایشان کردند، موجب هدر رفتن میلیون‌ها لیتر بنزین شدند و میلیون‌ها ساعت وقت شیفتگان مولا را تلف کردند.

با تشکیل مهمانی 10 کیلومتری در خیابان ولی‌عصر تهران، میلیون‌ها نفر از شهروندان را در شرایط گسترش ویروس اومیکرون به خیابان کشاندند و تجمع بزرگی به وجود آوردند که آماده‌ترین زمینه برای اوج گرفتن بیماری کرونا شد.

از یکطرف وزیر بهداشت فریاد برمی‌آورد که وارد موج هفتم کرونا شده‌ایم، مردم از تجمع پرهیز کنند و از طرف دیگر رسانه ملی و سایر ابزارهای تبلیغاتی با تمام توان مردم را به حضور در مهمانی 10 کیلومتری دعوت می‌کنند! در این میان، معلوم نیست مسئول سلامت جامعه کیست و چند روز دیگر که تعداد مرگ و میرهای کرونائی افزایش بیشتری یافت، چه کسی مسئول این خسران بزرگ است؟ جوابگوی این فعل‌های حرام به خاطر یک اقدام مستحب کیست؟ وقتی مراجع تقلید حتی نماز خواندن در خیابان را در صورتی که موجب مزاحمت باشد حرام می‌دانند، تکلیف این قبیل اقدامات روشن است.
اگر کسانی درصدد هستند از این قبیل تجمعات به مناسبت غدیر بهره‌برداری‌های تبلیغاتی کنند، باید به آنها گفته شود برای رسیدن به این هدف، سلامت مردم را وجه‌المصالحه قرار ندهند. شما اگر مهمانی 1000 کیلومتری هم ترتیب بدهید، مرام حضرت علی را که عدالت‌ گستری بود نمی‌توانید ترویج و تثبیت کنید. مرام علی وقتی ترویج می‌شود که این پول‌ها و امکانات را – چه مردمی، چه دولتی و چه نهادی – برای حل مشکلات مردم محروم صرف کنید نه اینکه یک شب مهمانی 10 کیلومتری تشکیل بدهید و همان شب در خرابه‌های اطراف تهران عده‌ای با شکم گرسنه سر بر زمین بگذارند.

حضرت علی هم به جای آنکه در خیابان‌های کوفه مهمانی چند کیلومتری برپا کنند، نیمه‌ شب‌ها دور از چشم مردم انبان نان و خرما بر دوش می‌کشیدند و در خرابه‌های اطراف کوفه شکم گرسنگان را سیر می‌کردند. عدالت علوی اینگونه محقق می‌شود نه با انجام یک مستحب همراه با چند فعل حرام.

وقتی بیش از 100هزار عاشق حضرت حجت(عج) برای سرود سلام فرمانده در استادیوم آزادی جمع شدند، گفتند جمعیت طرفداران نظام در پایتخت همین‌ها هستند. حالا که 3 میلیون نفر به خیابان آمده‌اند، می‌گویند اینها ربطی به جمهوری اسلامی ندارند. علاقه‌مندان اهل‌بیت(ع) هستند و تمام. درباره جمعیت خیره‌کننده تشییع سردار دل‌ها هم همین حرف‌ها را زدند. گفتند ملت به‌خاطر تجلیل از یک سرباز وطن آمده‌اند. اما واقعا میان این حضور میلیونی و طرفداری از جمهوری اسلامی، نسبتی وجود ندارد؟

جمهوری اسلامی را مساوی با چه چیز می‌دانید؟ نظامی که به‌خاطر کم‌کاری برخی از ما در بعضی بخش‌ها دچار عقب‌ماندگی شده؟ یا نظامی با آرمان‌های متعالی که به‌سوی آنها حرکت می‌کند؟ دنیای امروز دنیای فقر است، دنیای گرسنگی و بی‌خانمانی است، دنیای ظلم و تبعیض است، دنیای سلطه و تجاوز است. امروز یک نظام و یک حکومت مقابل این دنیای تاریک، سر بلند کرده است. جمهوری اسلامی ادعای مبارزه با زورگویی و چپاول را دارد. ماهیت انقلاب57، همین‌ها بوده است. حالا این نظام با این آرمان‌ها و هدف‌ها، ایرادی هم داشته؟ حتما یک جاهایی نارسایی و نابسامانی در کار بوده است. اما استراتژی اصلی جمهوری اسلامی با همه نقص‌ها و خطاهایش، ایستادن مقابل ظلم، ستمگری و توقعات متکبرانه مستکبران است. جمهوری اسلامی را مساوی با همین ماهیت بدانید، نه خطاها و اشتباهاتی که از کارگزاران این نظام می‌بینید.

جمعیت میلیونی حاضر در مهمانی 10کیلومتری عید غدیر چه کسانی بودند؟ حزب‌اللهی‌ها؟ چادری‌ها؟ هیئتی‌ها؟ جهادی‌ها؟ مسجدی‌ها؟ عکس‌های منتشر شده، حاضران را فراتر از این دسته‌بندی‌ها نشان می‌دهد. همه آمده‌ بودند. برای همین هم این اجتماع توانست تلاش‌های هفته‌های اخیر معاندان برای ایجاد دوقطبی‌های باحجاب و کم‌حجاب و… را خنثی کند. اما وجه مشترک این جمعیت چه بود؟ آنها تشنگان عدل علوی بودند، هواداران فراموش‌نشدنی‌ترین چهره تاریخ. آمده بودند تا از مرام و مسلک مردی بگویند که در حکومتش دین خدا را اقامه کرد، ظلم‌ستیز بود و عدالت‌خواه.

حالا برگردیم به ماهیت اصلی جمهوری اسلامی. اهداف حکومتی که در سال57 شکل گرفت در امتداد آرمان‌های حکومت علوی است. عدالت مطالبه جدی و اصلی جمهوری اسلامی است. ماهیت این نظام را با عدالت‌خواهی تعریف کرده‌اند. الگوی نظام ما، حکومت امیرالمومنین(ع) است. خودمان را با حکومت علوی برابر نمی‌دانیم؛ اما به سمت آن قله می‌رویم. راه دیگری وجود ندارد. حکومت‌های منحرف تاریخ کاری نکرده‌اند به جز ضربه زدن به بشریت. همت و تلاش جمهوری اسلامی نزدیک شدن به حکومت امیرالمومنین(ع) بوده است. در این راه موفق بوده‌ایم؟ حتما در تحقق عدل علوی نقص داشته‌ایم. کم‌کاری و اشتباه کرده‌ایم. کسی منکر این نواقص نیست. اما اصل و فلسفه این نظام را هم نمی‌توانیم انکار کنیم. اگر معنای حکومت عدل علوی، ایستادن مقابل زورگویی و ستمگری است، جمهوری اسلامی هم دقیقا با همین منش و مرام برپا شده است. بسیاری از ناکامی‌های امروز کشور هم حاصل فاصله گرفتن از همین ماهیت و هدف اصلی است.

میان کسانی که روز عیدغدیر در اجتماع میلیونی مردم حاضر شدند حتما منتقدان نظام هم حضور داشته‌اند. اینکه اشکالی ندارد. نقد عملکرد نظام یک چیز است، اعتقاد به ماهیت درست جمهوری اسلامی یک چیز دیگر. باید میان این منتقد با براندازی که اصل جمهوری اسلامی را قبول ندارد تفاوت قائل شویم. با همین منطق هم می‌توانیم بگوییم که ارادت میلیونی به ساحت مقدس امیرالمومنین(ع)، همان خواست و مطالبه روح و ماهیت اصلی جمهوری اسلامی و طرفداری از آرمان‌های اصلی این نظام است.