اختر شیری به زمینه‏‌های قتل‌‏های ناموسی در ایران اشاره و اظهار کرد: تعصب به‌عنوان عنصری ذهنی که گرایشات قالبی، باورهای کلیشه‏‌ای و تصورات سنگ‏‌فکرانه را در فرایند کنشگری انسان گسترش می‏‌دهد، دارای انواع مختلفی است که تعصب‏‌های جنسیتی، فرهنگی و قومی از گونه‌های آن به شمار می‏‌روند.

وی با بیان این‌که گونه‌‏ها و سنخ‏‌های مختلف تعصب دارای اشتراکاتی با یکدیگر هستند که این اشتراکات حول محور آداب و رسوم، عرف‌‏ها، سنت‏‌ها و ارزش‌‏ها شکل گرفته‌اند، افزود: بر همین اساس تعصب به شکل نوعی باور جمعی در میان گروهی از افراد جامعه ریشه دوانده که بستر شکل‏‌گیری آن، عناصر فرهنگی و اجتماعی است.

این جامعه‌شناس گفت: در همین عناصر فرهنگی و اجتماعی، مهم‌‏ترین تصورات قالبی و کلیشه‏‌ای درباره‏ زنان در اقوام مختلف و گرایشات فکری و فرهنگی شکل می‌گیرد، چنانچه تعصب جنسیتی به‌عنوان یکی از بخش‌‏های تعصب فرهنگی و قومی محسوب می‌شود. هم‌‏فراخوانی سنخ‏‌های مختلف تعصب به تقویت رفتارهای مبتنی بر تعصب دامن می‏‌زند و آن را به‌صورت یک سنت حاکم متبلور می‏‌سازد.

ایستادگی تعصب در برابر استدلال و منطق

وی با اشاره به این‌که تعصب به‌عنوان یک باور فاقد پشتوانه‏ منطقی است و در برابر هر استدلال مخالفی ایستادگی می‏‌کند، افزود: بر این اساس تعصب در فرایند کنشگری، هر نوع کنش‏‌های نوآورانه یا بازنگری را بر نمی‏‌تابد و کنشگر صرفاً براساس آنچه که در فرهنگ شفاهی از نسلی به نسل دیگر منتقل شده، تصمیم به انجام عملی خاص می‌‏گیرد که واکنشی به موقعیت اجتماعی و فرهنگی است.

این دکترای جامعه‌شناسی مسائل اجتماعی ایران ادامه داد: جورج هربرت مید، جامعه‌شناس معتقد است کنش، عملی است که فرد در موقعیت اجتماعی با استفاده از تجربه‌‏های زیسته‏ خود و آگاهی اجتماعی که در فرایند زندگی روزمره کسب کرده، دست به تحلیل عملگرایانه و پراگماتیستی از موقعیت اجتماعی می‏‌زند و کنشی که ایفا می‏‌کند، حتی در صورت تکراری بودن و الگوبرداری از کنش‏‌های موجود در جامعه، یک تصمیم آگاهانه به شمار می‏‌رود. اما زمانی که تعصب وارد دیالکتیک ذهنیت و عینیت می‌شود، کنشگر در موقعیت اجتماعی که عنصر عینیِ بازنگری خود برای ایفای کنش اجتماعی است در برابر عناصر ذهنی‏ قرار می‌‏گیرد که تعصب‌‏های جنسیتی، قومی و فرهنگی بر همه‏ اجزای آن سایه افکنده و کنشگر را از بازنگری باز می‏‌دارد. به عبارت دیگر و بنا بر نظر بلومر، در این زمان است که کنش اجتماعی بر اساس سازمان روانشناختی فرد صورت می‌‏گیرد که مبتنی بر احساسات و ادراکات روانی فرد است و کنشی نانمادی ایفا می‏‌شود. چنانچه فرایندهای متوالی مانند استمرار و سازمان‏‌یافتگی در کنش‌‏های نانمادی رخ دهد، واکنش چرخه‌ای، نتیجه‏‌ای است که از آن به دست می‌‏آید.

این جامعه‌شناس با اشاره به این‌که در بیان وبری، این کنش‏‌های اجتماعی، کنش‏‌های ارزشی و کنش‏‌های عاطفی هستند، گفت: پایبندی به کنش اجتماعی معطوف به ارزش و معطوف به احساس است که دیدگاه وبر را نشان می‏‌دهد. عقلانیت در پاسخگویی به کنش‌‏های آسیب‏‌زای اجتماعی که آداب و رسوم، سنت‌‏ها و عرف‌‏ها را کنار زده، جایی ندارد و کنش‏‌های عقلانی به گونه‏‌ای بی‏ کارکرد از کنش‌‏های اجتماعی در این فضا و بستر تبدیل شده‌‏اند. از سوی دیگر، ورود ابزار ارتباطی که آگاهی و شناخت اجتماعی را در تقابل عینیت و ذهنیت تحت‌تأثیر قرار می‏‌دهد، در کنشگری جایگاهی ندارد.

وی خاطرنشان کرد: چنانچه روند اجتماعی شدن با میزان دسترسی کنشگران به سیستم‌‏های ارتباطی هماهنگ نباشد، خللی پیش می‏‌آید که به باور مرتن، یکی از اشکال کجروی، به خصوص نوآوری را در میان کنشگران گسترش می‏‌دهد. در گروه نوآوران، مرتن معتقد است که کنشگر به اهداف فرهنگی باور دارد، ولی راه‌‏های فرهنگی برای رسیدن به هدفش را نمی‏‌پذیرد.

تکرار رفتارهای خشن و خشونت‌‏های خانوادگی علیه زنان

شیری با اشاره به اینکه در برخی از دلایل قتل‏‌های ناموسی، هدف زنان، ازدواج به‌عنوان یک هدف فرهنگی بوده، اما راه‌‏های فرهنگی که اغلب ازدواج اجباری بوده، مورد پذیرش کنشگر قرار نگرفته است، گفت: رفتار مردان در مقابل عملکرد زنان گونه‏‌ای کنش نانمادی در چارچوب فکری هربرت بلومر به شمار می‏‌رود و از نظر وبر نیز کنش معطوف به ارزش و کنش معطوف به احساس است. بر همین اساس است که تکرار رفتارهای خشن و خشونت‏‌های خانوادگی و خانگی علیه زنان به‌صورت مستمر دیده می‏‌شود، چراکه بازنگریِ خود در فرایند انتخاب آگاهانه‏ کنشگر جایی ندارد و تصمیم وی واکنشی به موقعیت موجود است که واکنش چرخه‌‏ای را شکل می‌دهد.

وی با بیان اینکه پیامدهای حاصل از کنش‌‏های نانمادی که با محوریت تعصب شکل می‏‌گیرد، اشکال مختلف خشونت‌‏های خانگی و خانوادگی علیه زنان است، تصریح کرد: نتایج حاصل از مطالعات درباره‏ قتل‏‌های ناموسی به‌عنوان یکی از مهم‌‏ترین و خشن‌‏ترین پیامدهای تعصب‏‌های جنسیتی، نشان می‏‌دهند که اغلب این قتل‏‌ها در برخی مناطقی رخ داده که هنوز نمادهای زندگی مدرن در آن‏ها به شکل گسترده نمایان نشده است.

این جامعه‌شناس و پژوهشگر اجتماعی با اشاره به اینکه روابط کنشگران اجتماعی در جوامع کوچک براساس آداب و رسوم، سنت‌‏ها، عرف‏‌ها و ارزش‌‏های اجتماعی سامان پیدا می‌‏کنند، ادامه داد: بخش بزرگی از این عناصر فرهنگی مربوط به محدودیت‏‌هایی است که برای زنان به وجود می‌‏آید؛ برای مثال ازدواج‏ با پسرعمو، ازدواج‌‏های اجباری، تابو بودن طلاق یا ازدواج مجدد زنان پس از جدایی یا فوت همسر.

مردسالاری، عامل دامن زدن به کنش‌‏های نانمادی

وی با بیان اینکه این سنت‏‌های قومی و فرهنگی که در هر سه گونه‏ تعصب دیده می‏‌شود، ناشی از نگاهی مردسالارانه است که صرفاً کنترل زنان را به‌عنوان یکی از مهم‌‏ترین اهداف خود پیش رو دارد، تصریح کرد: مردسالاری نیز عنصری فرهنگی و اجتماعی است که با توجه به سنتی بودن جوامع مورد مطالعه در هر سه نوع تعصب دیده و عامل دامن زدن به کنش‏‌های نانمادی می‌‏شود.

شیری با بیان اینکه از نگاه مردسالارانه، در هر موقعیت اجتماعی که عملی در تضاد با ارزش‌‏ها و عرف‏‌ها صورت گیرد، چناچه یکی از کنشگران زن باشد، باید مجازات شود، گفت: در این دیدگاه آسیب دیدن زن یا آسیب زدن وی به دیگران تفاوتی ندارد و هم در زمانی که به زنان تجاوز می‏‌شود و هم زمانی که زنان اقدام به فرار از منزل با مردی غریبه می‌کنند، زن محکوم به مجازات است.

وی با بیان اینکه در جامعه‏ سنتی، عناصر عینی و ذهنی در ارتباطی دیالکتیکی از نوع دیالکتیک تکمیلی به تقویت دیدگاه‏‌های تعصبی گرایش دارند و کنش‌‏های نانمادی براساس همین دیدگاه‏‌ها توجیه می‏‌شوند، گفت: شیوه‏ حذف زنان نشان می‏‌دهد استفاده از خشن‌‏ترین روش‌‏ها که جنبه‏ عینی بیشتری داشته باشند، بیشتر مورد استفاده قرار گرفته‌اند که می‏‌توان کارکرد استفاده از این روش‌‏ها را عیان ساختنِ دفاع از حیثیت و آبرو در میان مردان عنوان کرد. از سوی دیگر، دلایل و انگیزه‌‏های قتل زنان نیز همین امر عنوان شده است.

دکترای جامعه شناسی مسائل اجتماعی ایران، برخی سنت‌‏های نادرست ازدواج و طلاق را نخستین دلیل قتل‌‏های ناموسی دانست که در هر سه گونه از تعصب فرهنگی، جنسیتی و قومی ریشه دارد.

وی ادامه داد: دومین دلیل قتل‌‏های ناموسی مربوط به برچسب‌‏زنی به زنان است که به باور گافمن، زمانی که برچسب خورنده قابلیت پذیرش برچسب را داشته باشد، برچسب‏‌زنی با موفقیت انجام می‌‏شود. در جامعه‏‌ای که تعصب‏‌های قومی و فرهنگی به گسترش تعصب جنسیتی انجامیده است، هر برچسبی از سوی مردان با موفقیت بر پیشانی زنان قرار گرفته و زنی که برچسبی به او خورده باشد، باید مجازات شود.

شیری با بیان این‌که در بستر فرهنگی و اجتماعی که قتل‌‏های ناموسی رخ می‏‌دهد، صیانت از آبرو و حیثیت که محوریت آن به شیوه‏‌های کنش اجتماعی زنان مربوط می‏‌شود بعضا یک ارزش است، افزود: در زمان‌‏هایی که مردان، پایبندی به ارزش‏‌ها، عرف‏‌ها و آداب و رسوم از سوی زنان را در مخاطره ببینند، اقدام به خشونت‌‏های خانوادگی و قتل‌‏های ناموسی می‏‌کنند. این اقدام مردان از سوی برخی سنت‏‌های قومی و منطقه‌‏ای که جنسیت‏‌محور است، مورد تایید قرار می‏‌گیرد. به همین دلیل استفاده از عینی‌‏ترین روش‌‏های قتل برای مردان دارای کارکردهایی است که به اعتبار، قدرت و اقتدار آنان در جامعه‏ مردسالار کمک می‏‌کند.

این پژوهشگر اجتماعی خاطرنشان کرد: پیوند عرف، ارزش، سنت، دین و قانون چنان در هم تنیدگی ایجاد کرده که شکسته شدن این حلقه‏‌های سلطه تنها با فشاری از درون جامعه و با تغییر ریشه‌‏ای در باورها امکان‏‌پذیر خواهد بود. اگرچه یک سوی این روابط را زنانی تشکیل می‌‏دهند که این پیوند میان عرف، سنت، ایدئولوژی و قانون را پذیرفته‌‏اند، اما مردانی هم که از این روابط نابرابر به سود خود و بر اساس سازمان روانشناختی دست به کنش نانمادی می‌‏زنند، این شرایط را برای اِعمال قدرت خود مهیا می‌‏بینند.

وی با بیان این‌که متأسفانه برخی مواقع خشونت‌‏های خانگی و خانوادگی به رسمیت شناخته شده‌‏اند، ابراز عقیده کرد: سلطه‏ مردان بر زنان به‌عنوان یکی از مصادیق قدرت و اقتدار شناخته می‏‌شود، در عین حال که سرپیچی زنان از آداب و رسوم، سنت‏‌ها، عرف‌‏ها و ارزش‏‌هایی که جامعه‏ مردسالار بر اساس نگاه مردسالارانه تعیین می‏‌کند، از دیدگاه مردان یک کجروی محسوب می‌‏شود، ولی در چشم‌‏انداز انسان‌‏گرایانه، سلب حقوق از نیمی از جمعیت هر جامعه‏‌ای به شمار می‏‌رود.

شیری یادآور شد: برچسب‌‏زنی به زنان که عموما از سوی مردان صورت می‏‌گیرد، نشان‏‌دهنده‏ قدرت و اعتباری اجتماعی است که فرهنگ مردسالار به مردان می‌‏بخشد و زنان را از سهیم بودن در این قدرت اجتماعی منع می‏‌کند. اگرچه این قدرت و اعتبار اجتماعی تا زمانی که منجر به خشونت و قتل‌‏های ناموسی نشده، از سوی زنان نیز با عنوان غیرت تایید می‌‏شود. بنابراین قدرت اجتماعی که در اختیار مردان است هم عناصر فرهنگی را به نفع خویش تحلیل می‌‏کند و هم هر گونه آسیبی که به منافع فرهنگی مردان از سوی زنان وارد شود، می‌‏تواند توسط مردان محکوم شده و برچسب بپذیرد. زمینه‌‏های اجتماعی و فرهنگی نیز که جنسیت محور هستند، بستر اجتماعی را برای چنین برچسب‏‌هایی آماده می‌‏کنند.

این جامعه شناس با بیان این‌که سایر دلایل و انگیزه‌‏های قتل‌‏های ناموسی هم ریشه در تعصبات سه‌‏گانه دارند، تصریح کرد: این دلایل و انگیزه‌ها اگرچه از فراوانی کمتری برخوردارند، اما نشان می‏‌دهند که زنان در این جوامع از سوی فرهنگ عمومی، قومی و جنسیتی، به صورت آشکاری مورد تهدید قرار گرفته‌‏اند.

این جامعه شناس خاطرنشان کرد: دیدگاه مردسالارانه قدرتی را در میان برخی مردان گسترش می‌‏دهد که این قدرت اجتماعی در میان مردان به صورت حلقه‏‌های پیوسته‌‏ای یکدیگر را حمایت کرده و در مقابل گروه دیگر که زنان هستند، تبدیل به نیروی سلطه‌‏گری می‏‌شود که اِعمال زور و نمایش قدرت از مبانی حفظ این سلطه است.

وی خاطرنشان کرد: هربرت بلومر معتقد است زمانی که حلقه‌‏های قدرت به این صورت در هم تنیده شده‌‏اند و سلطه را پدید آورده‌‏اند، تنها اهرمی که می‏‌تواند اصلاح روابط متقابل اجتماعی را در پی داشته باشد، ایجاد توازن در حلقه‏‌های قدرت است. به این معنی که زنان نیز باید برخوردار از میزانی از قدرت اجتماعی باشند (الزاما قدرت سیاسی مدنظر نیست) تا بتوانند آگاهی، تجربه و شناخت خود را در انتخاب کنش‌‏هایشان به کار گیرند و در گفتگویی برابر به اصلاح اجتماعی هدایت شوند.

قتل‏‌های ناموسی بر بستری از انواع تعصب

این پژوهشگر اجتماعی با اشاره به این‌که اسناد تداوم قتل‏‌های ناموسی از سال ۱۳۸۱ تا سال ۱۴۰۰ نشان می‌دهد این واکنش چرخه‌‏ای بر بستری از انواع تعصب به حیات خود ادامه خواهد داد، گفت: تعصب هنوز دارای کارکردهایی برای برخی مردان است و از سوی دیگر حتی با وجود ارتباطات مبتنی بر فضای مجازی در شهرهای کوچک، نظارت غیررسمی از سوی خویشاوندان به حدی قوی عمل کرده که زنان فضای اجتماعی برای آزادی‏‌های فردی ندارند.

وی یادآور شد: با اینکه در فرایند ورود ابزار ارتباطی و تکنولوژی‏‌های متفاوت، شناخت نسل جدید تفاوت پیدا کرده، اما سیطره‏ سنت‌‏های نسل پیشین با استفاده از ابزارهای نظارتی مثل روابط چهره به چهره و محدود کردن زنان، همچنان باقی و کارکرد خود را حفظ کرده است. به قول گافمن این سنت حاکم، اگرچه برای نسل جدید دارای معنا و کارکرد نیست و به عبارت دیگر قفل و دربسته شده که نیاز به برساخت فرهنگی جدید با معانی و کارکردهای منطبق بر نظم اجتماعی نوین دارد، اما گروه حاکم که از این سنت استفاده می‏‌کند، هنوز به معناها و کارکردهای عناصر فرهنگی پایبند است و تا زمانی که چارچوب نخستین، یعنی سنت موجود پاسخ نیازهای آنان را می‏‌دهد، نیازی به ساخت چارچوب دومی نمی‏‌بیند.

خشونت، از مصادیق و معیارهای پایبندی به تعصبات

وی بهره‌‏گیری از خرده‌‏فرهنگ خشونت را نیز یکی از مصادیق و معیارهای پایبندی به تعصبات برشمرد که کنش‌‏های ارزشی و عاطفی یا کنش‌‏های نانمادی را به سوی واکنش چرخه‌‏ای و تکرار این الگوی رفتاری سوق می‏‌دهد و گفت: بنابراین تا زمانی که تعصبات جنسیتی، قومی و فرهنگی به جزئی اساسی و مهم در ایفای نقش تبدیل شده‌‏اند، این روند ادامه‏‌دار خواهد بود.

شیری با اشاره به اینکه در زمان انجام پژوهش درباره‏ زنانی که همسر خود را به قتل رسانده‌‏اند، زنان مجرم شناخته می‏‌شوند و مجازات برای آنان در نظر گرفته می‏‌شود، گفت: به همین دلیل دسترسی به آنان برای کسب انگیزه‌‏های قتل با توجه به قانون، بسیار ساده‌‏تر از زمانی است که یک پژوهشگر قصد مطالعه درباره‏ قتل‌‏های ناموسی را داشته باشد.

دکترای جامعه شناسی مسائل اجتماعی ایران با بیان اینکه مرتکبین قتل‏‌های ناموسی بعضا دارای حقوقی هستند که معمولا با مجازات سنگینی مواجه نمی‏‌شوند، گفت: همین مسئله موجب شده چرخه‏ خشونت علیه زنان دوام بیشتری پیدا کند.

فاطمه قاسم پور نماینده مردم تهران و رئیس فراکسیون زنان و خانواده مجلس شورای اسلامی در مطلبی در صفحه شخصی خود در توئیتر نوشت:

«برای عده ای در برخی بافت‌های فرهنگی کشور، غیرت با مصادیق غلطی ملازمه پیدا کرده. مبلغان دینی و دستگاه های تبلیغی و همچنین کنشگرانی که در این فضاها فعالیت می‌کنند، بایستی این مصادیق غلط را تبیین کنند تا مفهوم درست غیرت مردانه جایگزین شود. باید مسؤولانه به فکر اصلاح خطاهای فاحش فرهنگی باشیم.»

وی در توئیت دیگری نیز نوشت: «بررسی نهایی لایحه حمایت از زنان در برابر خشونت در کمیته تخصصی به پایان رسیده و بعد از بررسی بودجه ۱۴۰۱، با توجه به تصویب فوریت لایحه در مجلس، بدون نوبت در کمیسیون اجتماعی و صحن مجلس بررسی خواهد شد.»

همچنین فاطمه رحمانی عضو هیات رئیسه فراکسیون زنان و خانواده مجلس نیز در مطلبی در صفحه شخصی خود در توئیتر نوشت: «ارتکاب جنایت هولناک و رفتار داعش گونه قاتل اهوازی نسبت به همسرش را نمی توان با هیچ قانونی عقوبت کرد.

این فاجعه نشان داد در موضوع حمایت از زنان کم کاری های عمیق و جدی وجود دارد و صرف وضع قوانین موجب پیشگیری نخواهد شد. گرچه تصویب لایحه حمایت از زنان در برابر خشونت اولویت کمیسیون اجتماعی مجلس است.»

گفتنی‌ست شنبه (۱۶ بهمن ماه سال جاری) کلیپی که در فضای مجازی منتشر شد، خبر از قتل فجیع زن جوانی به دست همسرش در اهواز می داد که در این فیلم نشان می داد همسر این زن پس از قتل او سر بریده اش را در شهر می گرداند.

پاسخ به این پرسش‌ها کلیدی است و ما را به فهم واقعیت جامعه خود آگاه‌تر می‌کند. در واقع مساله امروز منحصر به کشته شدن یک افسر پلیس نیست، بلکه مساله وجود چنین قاتلانی مهم‌تر است. آنان از کجا آمده‌اند؟ چهار دهه تحت آموزش مستقیم نظام آموزشی و رسانه‌ای رسمی کشور بوده‌اند و در یک محیط اقتصادی و اجتماعی خاصی زندگی می‌کنند، کارشان به جایی رسیده که اصولا درک و مساله‌ای به نام مرگ ندارند.

اگر وجه جنایتکارانه این عمل را کنار بگذاریم، یا باید بگوییم بی‌باک و متهور است که به پلیسی که اسلحه در دست دارد حمله می‌کند، یا باید بگوییم درکی از مرگ و زندگی ندارد یا فهمی از اقدامی که انجام می‌دهد، ندارد.

این یک قتل برنامه‌ریزی‌شده و با هدف خاص و کوشش برای پنهان ماندن قتل نبوده است، از پیش معلوم است که چه سرنوشتی در انتظار قاتل است، پس تنها راهی که برای فهم ماجرا و رفتار او می‌ماند این است که بگوییم هیچ رشته‌ای او را به زندگی اجتماعی و حتی فردی پیوند نمی‌دهد و تصور یا بهتر است بگوییم ترسی هم از مرگ ندارد. و این همان موجودی است که وجودش برای جامعه ما خطرناک است.

از این نظر همه ما در برابر شکل‌گیری و موجودیت چنین افرادی مسوول هستیم. او به تعبیری‌ گرچه خشن و جنایتکار است، ولی هم‌زمان قربانی و قابل ترحم نیز هست. چون زندگی او نیز نابود شده است. ما نمی‌توانیم به راحتی وجود آنان را محکوم کرده و نادیده بگیریم و از خود سلب مسوولیت کنیم. اینها محصول سیاست‌های اجتماعی و اقتصادی هستند، کینه‌ورزی نسبت به آنان احتمالا مشکل را تشدید می‌کند، همچنان که تا به حال بارها گفته شده است که گرداندن آنان در خیابان و تحقیر آنان عوارض منفی دارد.

اینکه او را با پای شکسته و یک لا پیراهن در هوای آزاد بیاوریم و فرزند داغدار آن مرحوم گوش او را بکشد، هیچ چیزی از تلخی ماجرای رخ‌داده کم نمی‌کند و اعتبار و اقتداری نیز تولید نخواهد کرد. کینه و نفرت و انتقام راه‌حل نیست و اینها متفاوت از مجازات قانونی است.

فراموش نکنیم که مرحوم رنجبر اکنون به این علت شهید شده که همدردی مردم را جلب کرده است چرا که به هر دلیلی نتوانسته شلیکی کند که حق یا وظیفه او بوده است! همین یک نکته برای فهم ماجرا کافی است.

نگاهی به وضعیت آموزش و تجهیزات پلیس‌های در صحنه نشان می‌دهد که ماجرا ریشه‌های عمیق‌تری دارد. هنگامی که یک دهه رشد اقتصادی نداشته باشیم، امکانات و حقوق پلیس نیز یک دهه توقف کرده و حتی عقب رفته است، درحالی‌که مجرمین بیشتر شده‌اند! و بودجه عمومی حکومت نیز صرف رسانه بی‌خاصیتی چون صداوسیما می‌شود، نتیجه‌ای جز این انتظار نباید داشت.

یکی دیگر از نکات جالب این ماجرا انتقاد برخی از اصولگرایان بود که چرا اصلاح‌طلبان این اقدام را محکوم نکردند؟ این نقد واقعا نوبر است. مگر هر اتفاقی می‌افتد باید موضع گرفت؟ روزانه ده‌ها قتل و جنایت رخ می‌دهد، هیچ گروهی هم موضعی نمی‌گیرد. اگر یک نفر دیگری را به قتل رساند آیا باید قاتل را به صورت رسمی بیانیه داد و محکوم کرد؟ موضع‌گیری در چه مواردی ضروری است؟ هنگامی که پای امر یا مضمون سیاسی یا کم‌کاری در انجام وظیفه پیش بیاید، باید موضع گرفت.

اگر قاتل، پلیس را به صفت سیاسی کشته بود، قطعا باید موضع گرفت تا مبادا سکوت به معنای تایید تلقی شود. ولی یک اقدام جنایتکارانه مثل همه جنایات دیگر است و به صورت پیش‌فرض از سوی همگان محکوم است. به ویژه این مورد خاص که خیلی هم تاثرآور بود. اتفاقا اگر قرار است در این مورد موضع‌گیری شود، باید پرسید که چرا پلیس آموزش کافی ندیده یا چرا شلیک نکرده است؟ یا تجهیزات بیشتر از قبیل شوکر نداشته است؟ یا چرا پس از دستگیری چنان رفتاری با متهم شده است؟

محکومیت اصل این حادثه غم‌انگیز مفروض است و حتی موضع‌گیری می‌تواند به معنای احتمال موافق بودن برخی با آن را به ذهن متبادر کند و این درست نیست. چون چنین احتمالی متصور یا واقعی نیست. جالب است که اصولگرایان که باید قتل دختر اهوازی را محکوم کنند سکوت کرده‌اند زیرا به‌صورت سنتی آنان این رفتار را مانع از تخلفات جنسی می‌دانند پس سکوت‌شان به منزله توافق نسبی با این رویداد وحشتناک است.