در فهرست افرادی که باید از سمت‌های خود استعفا دهند، نام‌هایی، چون فرهاد زرگری مدیرعامل گروه توسعه ملی، حجت‌الله صیدی رئیس سازمان بورس و اوراق بهادار، محمود شایان مدیرعامل بانک صنعت و معدن، مرتضی نجفی عضو هیأت مدیره گروه ملی فولاد، علی خورسندیان مدیرعامل بانک مسکن، جعفر آقا‌ملایی عضو هیأت مدیره بانک مسکن، و ناصر سیف‌الهی از بانک کشاورزی به چشم می‌خورد.

تمامی این مدیران مشمول بازنشستگی از بانک‌های دولتی کشور هستند.

به گزارش ایسنا، بعد از آنکه اعلام شد حقوق آبان‌ماه دستگاه‌های اجرایی به ورود و تکمیل اطلاعات پرداختی در سامانه حقوق و مزایا مشروط شد، فرصتی تعیین شد تا دستگاه‌های که در این رابطه اقدام نکرده‌اند با ارائه تعهد کتبی حداکثر تا ۱۵ آذرماه اطلاعات را وارد کنند، این تاریخ هم ‌می‌تواند به این برگردد که معمولا در ۱۵ هر ماه حقوق کارکنان بسته شده و نهایت تا ۲۰ هرماه باید اطلاعات پرداخت به وزارت اقتصاد اعلام شود.

کارکنان مسئول نیستند که حقوق آنها قطع شود

اما در بخشنامه‌ای که طی روزهای گذشته از سازمان اداری استخدامی به دستگاه‌های اجرایی ابلاغ شده بار دیگر بر ۱۵ آذرماه به عنوان آخرین فرصت ورود اطلاعات تاکید شده است ولی این بار تمرکز بر حقوق مدیران و مقامات مسئول دستگاه‌های اجرایی قرار دارد؛ به طوری که اعلام شده است در صورت عدم تکمیل اطلاعات در سامانه ، پرداخت حقوق و مزایای بالاترین مقام دستگاه و تمامی مدیران مربوطه قطع خواهد شد.

در اعلام اولیه برای حقوق‌های آبان ماه ، کلیه پرداخت‌ها به دستگاه اجرایی یعنی تمام کارکنان و مدیران هدف قرار گرفته بودند ولی به هر صورت اجرای این تکلیف قانونی ارتباطی به کارکنان ندارد و مسئولیت آن بر عهده مدیران مربوطه از بالاترین مقام دستگاه اجرایی تا مدیران مالی و ذی حساب است، در عین حال که در قانون برنامه ششم توسعه بر شفاف سازی پرداخت‌ها به ویژه مدیران تاکید شده است.

در کنار عدم پرداخت حقوق مدیران، عملکرد تمامی دستگاه‌هایی که ورود اطلاعات نداشته و یا تکمیل نکرده اند، علاوه بر گزارش به هیات دولت و دستگاه‌های نظارتی، به صورت عموم اطلاع‌رسانی خواهد شد.

این در حالی است که انتشار وضعیت ورود اطلاعات از ابتدای سال گذشته تا ابتدای آبان‌ماه نشان داده بود که نزدیک به ۲۰ دستگاه اصلی ورود به اطلاعات نداشته‌اند و بخش زیادی از دستگاه‌های زیرمجموعه نیز اطلاعاتشان تکمیل نشده و یا اطلاع دقیقی از آنها وجود ندارد.

در این شرایط این انتظار وجود دارد که در اجرای قانون و شفاف سازی پرداخت‌ها ، سازمان اداری و استخدامی، سازمان برنامه و بودجه و وزارت اقتصاد به شروط تعیین شده و بخشنامه‌های ابلاغی خود به دستگاه‌های اجرایی اقدام کرده و در این رابطه تبعیض ایجاد نشود.

الزام ورود اطلاعات به سامانه ثبت حقوق و مزایا به ماده ۲۹ قانون برنامه ششم توسعه بر می‌گردد که دستگاه‌های مشمول مکلف هستند اطلاعات حقوق، فوق‌العاده، هزینه، کمک هزینه، کارانه، پرداخت‌های غیرماهانه و مزایای ناخالص پرداختی ماهانه اعم از مستمر و غیر مستمر، نقدی و غیرنقدی و سایر مزایا به مقامات، روسا، مدیران را در سامانه ثبت کنند. بر این اساس در قانون بودجه نیز تکلیف شده که از خردادماه، تخصیص اعتبار حقوق کارکنان ، صرفا بر اساس اطلاعات سامانه پاکنام خواهد بود و از این تاریخ، هرگونه پرداخت مستقیم و مستمر و غیر مستمر به کلیه کارکنان دستگاه های اجرایی از محل اعتبارات هزینه ای و منابع عمومی و اختصاصی مشروط به ثبت اطلاعات آنها در سامانه کارمند ایران است.

انقلاب فکری، ما را به بازنگری در خود و در دانش و در ابزارهای شناخت وامی‌دارد. اعتبار شناخت و چیستی و چگونگی آن را به پرسش می‌کشد.

نقد روشِ تفکر یکی از مهم‌ترین دستاوردهای انقلاب‌های فکری است. به همین سان نحوه اندیشیدن یکی از مهم‌ترین عوامل مؤثر در تصمیم‌گیری سیاست‌گذاران، مدیران و پژوهشگران است. ما باید همواره از خود بپرسیم که چرا و چگونه می‌اندیشیم و ویژگی‌های تفکر ما و سیاست‌مداران ما چیست؟

فهم نظام فکری و روش اندیشیدنِ مدیران و سیاست‌گذاران و سیاست‌مداران یکی از وظایف اصلی و مباحث مهم در حوزه مطالعاتی سیاست‌های عمومی است.

تحلیل و بررسی اینکه گروه پیشین یا کنونی مذاکرات برجامی چگونه می‌اندیشند و چه افق دیدی به جهان و روابط بین‌الملل دارند، می‌تواند ما را در بازشناسی و خودشناسی ملی یاری دهد. ارزش‌های ما چیست و به پدیده قدرت چگونه می‌نگریم؟ آیا می‌ترسیم یا شجاعیم؟ آیا قدرتِ قدرتمندان در برابر دیدگان ما دوچندان است یا کم‌وبیش واقع‌بینانه است؟ آیا پدیده شناخت حادثه‌ای روانی است یا امری عقلانی؟ آیا بر توسن خیالیم یا در پیچ و خم زمین ناهموار؟ آیا تجربه زیسته ما در بازار و صنعت و اقتصاد و کسب‌وکار منشأ شناخت ما بوده است یا صرفا «تجربه»ای ذهنی از امور داریم؟

اینها پرسش‌هایی است که فراروی ما قراردارد و همواره باید نسبت به آن ذهن نقادی داشته باشیم. این یک وظیفه پژوهشی ملی است. نباید صرفا در امور روزمره غرق شویم. ورای حوادث روزمره و در متن همین امور روزمره به خود بیاییم و بپرسیم که من چگونه می‌اندیشم؟

ما چگونه می‌اندیشیم؟ سیاست‌مداران ما چگونه می‌اندیشند؟ آیا در حصاریم؟ آیا در تعامل «عینی» با واقعیاتیم؟ فکر ما چگونه بارور می‌شود؟ امور ملی و بین‌المللی چگونه در ذهن ما ساخت و پرداخت می‌شوند؟ چرا به برخی اخبار روی خوش نشان می‌دهیم؟ چرا فقط به سایت‌هایی که باب میلمان است سر می‌زنیم؟ چرا نمی‌خواهیم اخباری را که به مذاقمان خوش نمی‌آید، بشنویم؟ چرا گاهی برای خود فیلترهایی گوناگون برساخته‌ایم و خودمحصوری می‌کنیم؟ یا چرا فکرمان را یله و رها کرده‌ایم تا هر نسیم آلوده‌ای ما را به این سو و آن سو ببرد؟

اگر یک فرد عادی و معمولی باشیم این پرسش‌ها به حوزه فردی و خصوصی مربوط می‌شود اما اگر سیاست‌مداریم حکایت متفاوت است و سرنوشت منافع عمومی با نحوه اندیشیدن ما رقم می‌خورد؛ بنابراین هر سیاست‌مداری باید همواره دغدغه این را داشته باشد که چگونه می‌اندیشد؟

گاهی ممکن است پیامدهای نحوه اندیشیدن ما به خسارت‌های بزرگ ملی بینجامد و گاهی نیز ممکن است هراس روانی نحوه تصمیم‌گیری‌مان را آن‌چنان متأثر کند که «وابدهیم» و شکست را پیشاپیش بپذیریم.

شماری از مدیران ما براساس تجربه‌های عینی نمی‌اندیشند. اساسا گاهی به‌دلیل غیرحرفه‌ای بر سرکار آمده‌اند و فاقد تجربه عملی هستند یا همچون منِ معلم، بریده از هر گونه تجربه عینی و اجتماعی‌اند. ازاین‌رو مذاکرات و گفت‌وگوهای مدیریتی یا سیاسی آنان منحصر به مبارزه ذهنیت‌ها و پیش‌فرض‌ها یا «کم‌سوادی» آنهاست. در برابر موضوعات جدید معمولا موضع مخالف دارند، چون اساسا آن را فهم نمی‌کنند. با اندکی «ابهام» به «انکار» پدیده‌های جدید می‌رسند. با کوله بار سنگینی از توهم با دیگران می‌جنگند. تردید آن‌چنان درونشان را می‌خورد که به همه‌کس بدبین می‌شوند تا در نهایت به‌نوعی «فرقه‌گرایی خویشاوندی» در سیاست می‌رسند.

شماری دیگر از ما انحصارهایی بزرگ‌تر و «مدرن‌تر» داریم. اسیر اقتدار فکری خارجی‌ها هستیم. به مجرد آنکه منبع و منشأ یک نظریه یک اندیشمند غربی است سپر می‌افکنیم. با تلاش فراوان سعی در فهم و انتشار آن داریم، به آن می‌بالیم، بر آن اساس عمل می‌کنیم و درنهایت به فرقه‌گرایی نخبه‌گرایانه و بریده از واقعیات بومی می‌رسیم.

بسیاری از سیاست‌مداران به‌صورت خودآگاه یا ناخودآگاه برداشتی انسان‌شناسانه یا تحلیلی هستی‌شناسانه دارند و بر پایه آن برداشت‌ها، نظامی سلسله‌مراتبی از حقیقت بنا می‌گذارند. به بیان دیگر، پیش‌فرض‌هایی از خود و از جهان اطرافشان دارند و براساس آن یک نظام طبقاتیِ سیاسی – اقتصادی بنا می‌نهند. این سلسله‌مراتب را پایه‌ای برای تخصیص منابع، گزینش نیروی انسانی و انتخاب‌های سیاستی، روابط سیاسی و بین‌المللی قرار می‌دهند. ضروری است که اینها را بشناسیم و نقد کنیم و به آن بیندیشیم.

شاید ریشه‌ای‌ترین پرسش‌ها در سیاست، پرسش از نحوه اندیشیدن و ویژگی‌های تفکر سیاست‌مداران و متفکران باشد. قصد من در اینجا فقط ارائه پرسش‌هایی درباره نحوه اندیشیدن بود. همین.