بخشهایی از این مصاحبه را می خوانید:

شما چند سال است به عنوان سفیر در ایران هستید؟

11 سال. مأموریت دوم من است. پیش از این هم پنج سال در ایران بودم.

نه خسته نشدم. منتها بعد از انتشار آن عکس با سفیر انگلیس، جنجال بدی به پا شد. من قصد توهین نداشتم و از خود شما می‌پرسم؛ چهار سال پیش یعنی سال 2017 همین‌جا عکسی را با سفیر پیشین انگلیس آقای «نیکولاس هاپتون» گرفتم، ولی هیچ‌کس هیچ حرفی نزد اما چرا برای آن عکس‌، ‌های‌وهوی‌ به پا شد؟

دوم اینکه آن زمان که کنفرانس تهران برگزار شد ما، آمریکا و انگلیس علیه یک دشمن مشترک یعنی «آلمان فاشیستی» جنگیدیم. چرا نیروهای شوروی و انگلیس آنجا وارد شدند؟ چون رضاخان و هیتلر روابط خیلی نزدیکی داشتند. آقای اسفندیاری رئیس مجلس وقت ایران با هیتلر ملاقات کرد. چندین بار به رضاخان هشدار دادیم که تمام همکاری‌های خود با آلمانی‌ها را قطع کنید چون خطری جدی برای باکو و مناطق نفت‌خیز ما محسوب می‌شد اما گفتند نخیر. به افغانستان هم همین‌طور فشار آوردیم.

در صد بسیاری از مردم ایران به آمریکا و روسیه نگاه خوبی ندارند. به دلیل وقایع تاریخی که خودتان بهتر می‌دانید، تمامیت ارضی ایران در طول تاریخ حفظ نشده و خیلی از مواقع قول‌ها و وعده‌هایی که روسیه به عنوان یک دوست و شریک دیپلماتیک، تجاری، سیاسی، اقتصادی و نظامی به ایران داده، به وقوع نینجامیده است. برای مثال می‌توانیم به نیروگاه «بوشهر» اشاره کنیم و تاریخی به آن نگاه بیندازیم.

منظورتان از نیروگاه بوشهر چیست؟

‌با وجود قول و قرارهایی که از سوی روسیه به ما داده شده بود، هنوز این نیروگاه آن‌طور که باید به بهره‌برداری نرسیده است…

من باید گلایه کنم. می‌دانید چرا؟ شما بدهکارید و برای بوشهر پول نمی‌پردازید. آقای «لاوروف» قبلا هم در گفت‌وگویی که با وزیر امور خارجه داشتند، به ایشان گفتند.

‌به‌گونه‌ای وعده‌های مربوط به آن نیروگاه عملی شده که اکنون حتی نمی‌تواند برق خود بوشهر را بدهد.

اما نیروگاه بوشهر 9 سال است کار می‌کند.

‌ولی توانایی‌اش پایین است. از مردم سطح شهر هم سؤال کنید متوجه می‌شوید که روزهای زیادی در طول سال خاموشی وجود دارد و برق در شهر نیست.

شما چیزهای زیادی را نمی‌دانید و من هم نمی‌توانم جزئیات را به شما بگویم. بعضی چیزهاست که من نمی‌خواهم افشایش کنم ولی آنچه واضح و روشن است، این است که ایران چند صد میلیون یورو بدهکار ماست و پرداخت هم نمی‌کند. چطور می‌شود شما اطلاع نداشته باشید؟

‌یعنی شما به‌طور مشخص از بدهکاری مالی ایران به روسیه خبر می‌دهید؟

بله. آقای «علی‌اکبر صالحی» که رئیس سابق انرژی اتمی بودند، چند روز پیش گفتند 500 میلیون و خورده‌ای بدهکارند، ولی مبلغ بیش از اینهاست. با وجود این اتفاق‌ها و طبق قرارداد، ما می‌توانستیم از ایران برویم ولی نرفتیم و ماندیم.

‌به‌هرحال شرایط دوستی و رفاقت با ایران را هم باید در نظر گرفت. مثل پایگاه شکاری «همدان» که به نوعی برای استفاده هواپیماهای نظامی در اختیار روسیه قرار گرفت. می‌خواهم بگویم ایران و روسیه در شرایط اقتصادی، نظامی و تجاری فصل مشترکی با یکدیگر دارند اما این دیدگاه برای عموم مردم ناراحت‌کننده است و این تصور وجود دارد که روسیه به قول‌هایی که به ایران می‌دهد، عمل نمی‌کند. این مسئله در بحث مذاکرات خودش را نشان داد. بسیاری می‌گفتند روسیه برای اینکه ایران در وین به توافق نرسد، کارشکنی می‌کند.

این دروغ است؛ چون ما همیشه در کنار ایران بوده‌ایم و اعلام کرده‌ایم اگر ایران و آمریکا به نوعی به توافق برسند، ما هم حمایتشان می‌کنیم. متأسفانه حرف‌هایی که شنیده می‌شود، ادعاهای پوچ غربی‌هاست که بعضی از ایرانی‌ها هم آن را تکرار می‌کنند. بنابراین من رسما به عنوان یک سفیر تأکید می‌کنم که اصلا به حرف آنها اعتماد نداشته باشید. هر قراردادی که بین ایران و آمریکا صورت بگیرد و به اتحادیه اروپا کمک کند، صددرصد ما هم حمایتش می‌کنیم.

دوم اینکه یادتان باشد وقتی آمریکا غیرقانونی از برجام خارج شد، ما محکومش کردیم و گفتیم این اقدام غیرقانونی است اما دوستان اروپایی شما چه کار کردند؟ فقط اظهار تأسف کردند. دولت‌های غربی فقط هدفشان این است که ارزش‌های پوچ خود مانند همجنس‌بازی و چیزهای خیلی کثیف را به ایران بیاورند ولی ما مخالفت می‌کنیم. در ساختارهای بین‌المللی، ما و ایران چه درخصوص حقوق بشر و چه درخصوص مسائل دیگر از یکدیگر حمایت می‌کنیم؛ چون ما هر دو درحال‌حاضر در یک سنگر هستیم.

‌در جایی گفتید که کشورهای اروپایی قصد دارند بحث سکشوال را در ایران رواج دهند. در مقابل این حرف شما من را یاد یک توییتی منتسب به شما یا یک فرد دیگری می‌اندازد که گفته بود توریست‌های روس به دلیل الکل و حجاب به ایران نمی‌آیند. برخوردها ظاهرا متفاوت است ولی ما در نهایت ارزش‌هایی داریم که محترم هستند…

نه‌فقط ایران بلکه همه کشورهای دنیا ارزش‌های خودشان را دارند؛ پس چرا ما باید ارزش‌های دیگری را بپذیریم. درخصوص سفر روس‌ها به ایران هم من این‌گونه نگفتم. من گفتم توریست‌های روسی دسته‌جمعی به ایران نمی‌آیند. این یک هشدار برای گردشگران روس خانم بود که بدانند باید حجاب را رعایت کنند؛ چراکه ما برای قوانین داخلی ایران احترام قائلیم. برای مثال مشروب در ایران مثل کشورهای خلیج فارس ممنوع است. بنابراین من گفتم این را قبل از اینکه به ایران سفر کنید مدنظر بگیرید. مگر چیزهای غلطی گفتم؟ مشروب اینجا مجاز است؟ بی‌حجاب‌بودن اینجا مجاز است؟ پس چرا به ما حمله کردند؟ این را رادیوهای بیگانه گفتند که اجباری است، بعد هم روزنامه جمهوری اسلامی و سایر روزنامه‌ها از من انتقاد کردند. ولی من مگر دروغ گفتم؟ چرا حمله کردند؟ می‌خواستند بگویند آقای سفیر شما درست نمی‌گویید، حجاب برای خانم‌ها الزامی نیست و الکل مجاز است… .

‌شما مدت‌ها پیش توییتی زده و به مطبوعات ایرانی گفته بودید به جای استفاده از کلمه «جنگ» از «اقدامات ویژه نظامی» استفاده کنید. رفتارهای این شکلی به نظر شما یک تعیین تکلیف برای مطبوعات کشور ایران نیست؟

این حرف را در رسانه‌های غربی بعضا رادیو بی‌بی‌سی فارسی، رادیو دیروز «فردا» و ایران‌اینترنشنال گفتند. من فقط گفتم شما می‌گویید جنگ اما ما جنگ نمی‌گوییم. به نظر ما این عملیات ویژه نظامی است اما اگر شما می‌خواهید استفاده کنید، این کار شماست و ما اصلا به شما چیزی نمی‌گوییم. متأسفانه این چیزها باعث انحراف می‌شود. من نگفتم شما حتما باید این‌گونه بگویید. من حق ندارم به کسی دستور بدهم.

‌به موضوع «برجام» بپردازیم. شایع شده بود وزیر خارجه ایران گفته باید در مذاکرات منافع روسیه تأمین شود. هرچند این جمله تکذیب شد اما من باز می‌خواهم بدانم این منافع دقیقا چه چیزهایی هستند و چه معنایی دارند؟

ما می‌خواهیم روابط و همکاری‌های ثمربخش با جمهوری اسلامی ایران را ادامه دهیم؛ چون ایده‌های زیادی برای توسعه و همکاری داریم. رفت‌وآمدها از اوایل سال جاری از ایران به روسیه و از روسیه به ایران زیاد شده است. سیاست‌مداران بزرگ با یک هیئت خیلی بزرگ به تاریخ 25 ماه می‌وارد تهران شدند. الان در نتیجه همان سفر، رفت‌وآمدها بیشتر شده است.

‌اینها منافع شما در ایران است؟

نه فقط منافع ما در ایران بلکه منافع ایران در روسیه. ما فقط دنبال منافع خود نیستیم. هر نوع همکاری باید متقابلا مفید باشد.

‌منافع ایران در روسیه چه چیزهایی است؟

مثلا ایران می‌تواند اجناسی را که به آن نیاز داریم به ما بفروشد و اجناسی را که خودش نیاز دارد، از ما بخرد. البته این دوجانبه نیست. ارتباط با اوراسیا هم به همین شکل است. به‌زودی یعنی از (چهارم تا ششم جولای) در اصفهان دوره آتی مذاکرات بین اوراسیا و نمایندگان دولت ایران برگزار خواهد شد. ما تأکید می‌کنیم که می‌خواهیم این همکاری و تجارت نه فقط بین ایران و روسیه بلکه بین پنج کشور اتحادیه اوراسیا بیشتر شود.

‌الان که شرایط تحریم‌ها در ایران و در روسیه شدت گرفته؛ این موضوع مطرح شده است که روسیه نفتش را با قیمت پایین‌تر به مشتری‌های در زمان تحریم می‌فروشد و عملا بازار ایران از یک میلیون و نیم بشکه نفت به روزی نزدیک 350 تا 450 هزار بشکه رسیده است. آیا این در راستای همان همکاری دوجانبه است یا اینکه روسیه مجبور شده بابت تحریم‌های غرب، گاز، نفت و منابع انرژی‌اش را جایگزین منابع انرژی ایران با مشتری‌هایی مثل هند، چین و کشورهای دیگر کند.

ما هم این شایعات را خوانده‌ایم. ارقامی که شما آوردید به نظر من ارقام درستی نیست. چون در روزنامه‌ها می‌خوانم که جمهوری اسلامی صادرات نفت را افزایش داده است. راجع به این موضوع آقای اوجی با «الکساندر نواک» صحبت کردند و به این نتیجه رسیدند که ما باید رایزنی‌های دوجانبه را ادامه دهیم. رسما هیچ‌کس گلایه نکرده و من تأکید می‌کنم با دوستان ایرانی در وزارت نفت روابط خیلی خوبی داریم. در پاییز سال جاری یعنی سه، چهار ماه بعد، در ماه سپتامبر یا اکتبر در روسیه جلسه آتی کمیسیون مشترک برگزار خواهد شد و این برای هر دو طرف خیلی مهم خواهد بود.

‌

‌آینده جنگ با اوکراین را چطور می‌بینید؟

من یک بار دیگر تکرار می‌کنم. تا به اهداف خود نرسیم به عملیات ویژه نظامی ادامه خواهیم داد. شما می‌گویید جنگ، این را شما می‌گویید. هیچ‌کس نمی‌تواند به سایر خبرنگاران دستور بدهد که از کلمه جنگ استفاده نکنند. شما می‌گویید جنگ، ما می‌گوییم «عملیات ویژه نظامی». جنگ در سوریه بود که آمریکایی‌ها رقعه را صاف کردند. اگر جنگی بود کی‌یف را با خاک یکسان می‌کردیم.

می‌گویند روسیه به ایران از بالا به پایین نگاه می‌کند. این درست است؟

نظر درستی نیست. من خودم چندین بار وقتی آقای «پویتن» به ایران سفر کرده، سه بار به عنوان سفیر ایشان را همراهی می‌کردم؛ در ماشین بودیم و صحبت می‌کردیم، خیلی دید مثبت، گرم و مهربانی نسبت به مردم و دولت ایران داشتند. من خودم در ملاقات‌های آقای پوتین و مقام معظم رهبری حضور داشتم؛ سه بار در سال‌های 2015، 2017 و 2018. وقتی مشکل کمبود وقت وجود داشت و اگر امکانش بود طولانی‌تر صحبت می‌کردند؛ چون ما منافع مشترک زیادی داریم. ولی این برداشت‌ که شما گفتید اصلا واقعیت ندارد. من این را رسما تکذیب و رد می‌کنم. این را دشمنان ما و شما، به‌خصوص در خارج از کشور پخش می‌کنند. متأسفانه کسانی هستند که به حرف آنها گوش می‌کنند. بنابراین من یک بار دیگر تأکید می‌کنم به دروغ‌های بی‌بی‌سی فارسی، رادیو فردا و ایران‌اینترنشنال اعتماد نداشته باشید.

‌ما اعتماد نداریم ولی عکس‌هایی از سفارت بیرون آمد که دوباره به این بحث‌ها دامن زد. بدون هر نوع پیش‌داوری می‌گویم آن عکس‌ها خیلی در شدت‌گرفتن این بحث‌ها مؤثر بود. چرا این‌گونه شد؟

کدام عکس‌ها؟

‌عکس‌هایی که مقامات و سرداران نظامی آمده بودند.

من به نوبت دست می‌دادم. سفارت شما در مسکو هم این‌گونه است. وقتی ضیافتی دارد، میهمانانی از این دست به آنجا می‌روند و با سفیر شما دست می‌دهند. سُفرا همین‌طوری هستند. مردم می‌گویند سفیر روسیه این‌طوری ایستاده است، سفیر روسیه آن‌طوری ایستاده و همه دنبال بهانه هستند که حمله کنند. وقتی هم‌زمان 10، 15 نفر برای دست‌دادن می‎آیند چطور باید رفتار کرد؟ هر سال همین‌طوری است. اینها بهانه‌ای است که اصلا شایستگی ندارد و بچگانه است. می‌خواهند به هر روشی و با انتقاد بزرگ شوند.

‌به یاد دارید آقای «ظریف» صداهایی را ضبط کرده بودند که نشان می‌داد روسیه در مسائل برجام کارشکنی کرده است؟ خیلی کامل هم توضیح دادند که چندین بار آمدند، رفتند و بحث «شهید سلیمانی» به وجود آمد. به هر حال این موضوع از طرف وزیر خارجه یک کشور مطرح شد، نظر شما چیست؟

بله، به یاد دارم. این نظر آقای ظریف است، ایشان حق دارد نظر خود را داشته باشد. ما هم حق داریم نظر خودمان را داشته باشیم. من با اظهارات ظریف موافق نیستم و آن حرف‌ها را قبول ندارم.

به گزارش نشریه فوربز، در همین راستا ادعا می شود که حدود 15هزار میلیونر روسی درخواست مهاجرت داده‌اند و ممکن است در حال حاضر برای ترک کشور آماده شوند.

وزارت دفاع بریتانیا ادعا می کند که خروج احتمالی ممکن است ناشی از «مخالفت شخصی مردم با تهاجم» یا ترس از تأثیر اقتصادی تحریم های غرب علیه روسیه باشد.

خروج تعداد زیادی از روس های ثروتمند از این کشور ممکن است تنها به بدتر شدن چشم انداز اقتصادی بلندمدت آن کمک کند.

میخائیل اولیانوف نماینده دائم روسیه نزد سازمان‌های بین‌المللی در وین امروز (سه‌شنبه) با انتشار پیامی در حساب کاربری خود در توئیتر از اقدام کشورهای اروپایی عضو برجام برای تهیه پیش‌نویس قطعنامه‌ای علیه ایران و طرح آن در نشست شورای حکام آژانس بین‌المللی انرژی اتمی انتقاد کرد.

وی در این پیام نوشت: بیش از پیش مشخص شده است که قصد شرکت‌کنندگان غربی در مذاکرات وین برای تصویب قطعنامه علیه ایران در نشست کنونی شورای حکام آژانس بین‌المللی انرژی اتمی برای برجام بسیار غیر سازنده است و روسیه به هیچ وجه خود را با چنین قطعنامه‌ای همراه نخواهد کرد.

این دیپلمات ارشد روس پیشتر نیز نسبت به تصویب قطعنامه علیه ایران در شرایطی که هنوز مذاکرات احیای برجام در وین به نتیجه نهایی نرسیده است، هشدار داد و خاطر نشان کرد که این کار کمکی به حفظ برجام نخواهد کرد.

 یک دیپلمات اروپایی روز جمعه گفت که در صورت مانع‌تراشی و پافشاری روسیه برای دریافت تضمین در مذاکرات هسته‌ای وین، انتخاب «گزینه‌های دیگر» ممکن است.

این دیپلمات اروپایی که نامش فاش نشده است با «غیرمسئولانه» خواندن اقدام مسکو گفت: «شکست این توافق که مردم ایران را از لغو تحریم‌ها و جامعه جهانی را از تضمین‌های لازم در مورد برنامه هسته‌ای ایران محروم می‌کند، بسیار زیان‌بار خواهد بود.»

پیشتر جوزپ بورل، مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا، توقف موقت مذاکرات وین را به‌دلیل «عوامل بیرونی» اعلام کرده بود. آقای بورل اضافه کرده بود: «به‌عنوان هماهنگ کننده برجام، من و همکارانم به ارتباط با اعضای برجام و آمریکا ادامه می‌دهیم تا در نهایت با چیره شدن بر شرایط فعلی، توافق نهایی حاصل شود.»

مذاکرات هسته ای ایران که پس از یازده ماه در آستانه موفقیت به نظر می‌رسید، روز جمعه پس از درخواست مسکو برای دریافت تضمین‌های بیشتر به حالت تعلیق درآمد.

روسیه که پس از حمله به اوکراین تحت تحریم‌های غرب قرار گرفته است، از آمریکا خواسته تضمین کند این تحریم‌ها بر همکاری اقتصادی فعلی یا آتی مسکو با تهران تأثیری نخواهد گذاشت. این در حالی است که آنتونی بلینکن، وزیر خارجه آمریکا، این ادعاها را «بی‌ربط» خوانده و گفته است ایالات متحده چنین تضمین‌هایی را به روسیه نخواهد داد.

سه کشور اروپایی عضو برجام نیز سه‌شنبه، ۱۷ اسفند، در بیانیه مشترکی در جلسه هیئت رئیسه (شورای حکام) آژانس بین‌المللی انرژی اتمی به روسیه هشدار دادند که افزودن شروط جدید، دستیابی به یک توافق در مورد بحران هسته‌ای ایران را دشوارتر خواهد کرد.

دو ماه پس از آنکه ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه، از وزارت امور خارجه خواست «ضمانت های امنیتی جدی و بلندمدت» از غرب دریافت کند، آشکار شده است که هیچ موفقیت بزرگی حاصل نخواهد شد. روسیه با وعده پاسخ “نظامی-فنی” در صورت شکست مذاکرات، در حال حاضر در حال جمع آوری قدرت نظامی خود در مرز اوکراین است. اگر درگیری نظامی رخ دهد، پیامدهای آن برای سیاست داخلی روسیه کمتر از روابط خارجی نخواهد بود. سرکوب افزایش می‌یابد و نیروهای محافظه‌کاری دست بالا را به دست می‌آورند. برخی بر این باورند که جنگ به آشوب داخلی در روسیه منجر خواهد شد. آنها استدلال می کنند که تحریم های جدید سخت غرب و افزایش هزینه های نظامی وضعیت اجتماعی-اقتصادی را بدتر می کند و خطر از دست دادن کنترل را افزایش می دهد. این امر منجر به افزایش حمایت از اعتراضات، رادیکالیزه شدن اپوزیسیون درون سیستمی (احزابی که عموماً محتاط هستند) و درگیری در درون نخبگان حاکم خواهد شد.

در حالی که این مطمئناً منطقی به نظر می رسد، در واقع شواهد بیشتری وجود دارد که نشان می دهد رویدادها به شکل بسیار متفاوتی پیش می روند. به جای از دست دادن کنترل، مقامات در واقع می توانند کنترل خود را تقویت کنند. بر خلاف عواقب پس از الحاق کریمه در سال ۲۰۱۴، نه با سرخوشی عمومی بلکه با زور و سرکوب همراه خواهد بود. دلایل قانع‌کننده‌ای برای اعتقاد به محتمل بودن این سناریوی اخیر وجود دارد. اول و مهمتر از همه، نفوذ فزاینده نخبگان محافظه کار، ضد لیبرال و ضد غرب در تصمیم گیری است. سرویس‌های امنیتی یا سیلوویکی، نه تنها مقامات کرملین را که مسئول «مدیریت» سیاست داخلی هستند، بلکه دیپلمات‌هایی را نیز که مجبور به اتخاذ لفاظی جنگ‌طلبانه و سبک تقابل‌آمیز هستند، برای تشدید تنش آگاهانه و نمایشی تحت فشار می‌ گذارند.

برای سیلوویکی ها و متحدانشان، فروپاشی مذاکرات با غرب، رویارویی فزاینده و تحریم های جدید مشکلی ایجاد نمی کند: برعکس، مواضع آنها تقویت می شود و فرصت های بیشتری برای افزایش قدرت و نفوذ خود به آنها داده می شود.

تشدید تنش نظامی احساس یک وضعیت اضطراری ملی را تشدید می کند که در آن قوانین می توانند نادیده گرفته شوند. هدف وسیله را توجیه می کند و فضایی برای سازش با مخالفان هم وجود ندارد. این امر توجه رئیس جمهور را بر دستور کار ژئوپلیتیک متمرکز می کند و به سیلوویکی ها آزادی مانور بیشتری در داخل روسیه می دهد. جنگ به ناچار منجر به افزایش انزوا، کنترل بیشتر بر رسانه ها و اینترنت، فشار بر شرکت های خارجی فناوری اطلاعات و کنترل شدیدتر احزاب سیاسی خواهد شد. سرکوب بیشتر مسلم است: نه علیه اپوزیسیون سیاسی واقعی، که قبلاً نابود شده است، بلکه علیه شخصیت های فرهنگی، وبلاگ نویسان، فعالان مدنی غیرسیاسی، روزنامه نگاران، کارشناسان و غیره. مقامات از هرگونه اعمال نفوذ «غیر مجاز»، چه از طریق پست‌های رسانه‌های اجتماعی، آهنگ‌ها، مقاله‌ها یا مصاحبه‌ها، خشمگین می‌شوند. البته، این روند در حال حاضر در حال انجام است، اما گسترده، روتین و کثیف خواهد شد.

هیچ کس آماده مخالفت جدی با چنین مسیری نخواهد بود. علیرغم انتظارات از شوک مالی و اقتصادی هیچ کس در نخبگان تجاری روسیه در صورت وقوع جنگ علناً رهبری را زیر سوال نخواهد برد. این کاملاً قابل درک است: بی اعتنا ماندن و اینکه به کسی دلیلی برای شک به وفاداری خود ندهید، بهترین استراتژی بقا در روسیه مدرن است.

در مواجهه با مشکلات مالی، دولت به ناچار بار مالیاتی بر تجارت را افزایش خواهد داد. یکی از ابتکارات اخیر سرویس ضد انحصار فدرال، بررسی درخواست سهام سرمایه گذاران خارجی در «کسب و کارهای استراتژیک» بود: سیگنال واضحی مبنی بر اینکه مشاغل خارجی در روسیه آسیب پذیرتر خواهند شد. این احساس در میان رهبری روسیه وجود دارد که این کشور به اندازه کافی پول دارد تا بتواند از خود مراقبت کند. وزارت دارایی امروز علناً می گوید که پول زیادی وجود دارد. در حالی که اندازه ذخایر ارز خارجی روسیه در سال ۲۰۲۱ به بالاترین حد تاریخی رسید، این مسئله مربوط به داده های عینی نیست بلکه نظرات ذهنی است: سخنرانی های پوتین در مورد وضعیت اقتصادی روسیه سرشار از خوش بینی است و این تصور را ایجاد می کند که کشور در وضعیت زیبایی قرار دارد.

کرملین نشان داده که مایل است برای آرام کردن احساسات عمومی یا تسهیل عبور از تغییرات سیاسی هزینه‌های اجتماعی فرصت‌طلبانه ای را تقبل کند؛ درست مانند کاری که قبلاً با رای گیری سراسری در مورد تغییر قانون اساسی در سال ۲۰۲۰ و انتخابات پارلمانی ۲۰۲۱ انجام داد. مقامات حکومت آماده سرمایه گذاری های مالی برای حفظ حداقل سطح وفاداری به رژیم هستند.

حداقل از سال ۲۰۲۰، کرملین نه تنها بر سرکوب اپوزیسیون غیرنظامی که هرگز به آن نمایندگی اعطا نکرده، تمرکز کرده است، بلکه اپوزیسیون درون سیستمی را نیز به حاشیه برده است. روابط با حزب کمونیست درون سیستمی تیره تر می شود و فشار بر جناح رادیکال حزب افزایش یافته است. اما تشدید تنش بین‌المللی باعث می‌شود کرملین بر خنثی‌سازی کامل سیاسی کمونیست‌ها تمرکز کند. کنترل بر انتخابات افزایش خواهد یافت و رای دادن در همه سطوح، یک بار برای همیشه، چیزی بیش از کمپین های همه پرسی با نامزدهای از پیش تایید شده از سوی کرملین نخواهد بود. این موضوع، جامعه روسیه را به یک افسردگی عمیق سیاسی سوق خواهد داد.

تلاش برای افزایش کنترل کرملین ناگزیر به سایر حوزه های زندگی نیز خواهد رسید. مباحثات کنونی درباره «ارزش‌های سنتی» به یک کارزار اخلاقی تمام عیار تبدیل می‌شود که بر همه چیز از اشتغال و تحصیل گرفته تا تعامل با خارجی‌ها و رسانه‌های اجتماعی تأثیر می‌گذارد. یک مارپیچ جدید از تشدید بین‌المللی، روندهای سرکوبگرانه‌ای را که در سال‌های اخیر در زندگی عمومی روسیه در حال افزایش بوده‌اند، تسریع و تثبیت خواهد کرد. هرگونه نارضایتی با قدرتی مضاعف از بین خواهد رفت، از جمله وقتی که درون اپوزیسیون داخل نظام سیاسی ظاهر شود.

مدیران سیاسی کرملین همچنین ممکن است با یک تغییر و تحول مواجه شوند که احتمالاً منجر به افزایش نقش سیلوویکی در سیاست داخلی خواهد شد. در مورد جامعه، احتمالاً نوعی بسیج میهن پرستانه اجباری وجود خواهد داشت. به جای یک گرد هم آمدن طبیعی، مانند سال ۲۰۱۴، با اجبار و نمایش وفاداری ساختگی مشخص می شود. واگرایی بین یک سیستم جعلی که از طریق گام‌های درهم قفل شده حرکت می‌کند و حال و هوای غمباری که به سرعت به شکافی بزرگ با تمام خطراتی که در پی دارد تبدیل می‌شود.

تاتیانا استانووایا

منبع: مسکو تایمز

محقق مرکز کارنگی مسکو و مدیر عامل و بنیانگذار شرکت تحلیل سیاسی R.Politik

سایت رجا نیوز دراینباره نوشت:

میخاییل اولیانوف در پاسخ به توییت کاربری خطاب به او که گفته بود «دکتر ظریف درمورد نقش منفی روسیه در مذاکرات برجام درست گفته بود»، نوشت: «شما مختارید که بر اساس نظرات شخص دیگری که تحت تأثیر دندان درد، سردرد یا چیزهای دیگر بوده؛ خود را گمراه کنید.»

این اهانت از سوی یک دیپلمات درجه چندم به مقام ارشد سابق وزارت خارجه باید با تذکر و هشدار جدی دستگاه رسمی دیپلماسی روبرو شود.

انتقادات داخلی جریان‌های سیاسی کشور مستقل از مواضع سایر کشورها بوده و هیچ دیپلمات خارجی از هیچ کشوری حق چنین اظهارنظرهایی را ندارد.