بسیاری از اعضاء شورای مرکزی معتقد بودند برای آقای بهشتی کسر شأن است با کیانوری که از نظر علمی در سطح بسیار پائینی قرار داشت مناظره کند و نظرشان این بود که از طرف حزب جمهوری اسلامی فرد دیگری در این مناظره شرکت نماید.

آیت‌الله بهشتی مطالب این افراد را گوش کردند و سپس گفتند: حزب توده برای این مناظره از من دعوت کرده و این درست نیست که من شخص دیگری را به جای خودم بفرستم. اخلاق حکم می‌کند من خودم این پیشنهاد را بپذیرم و در مناظره شرکت کنم. در آن زمان آیت‌الله بهشتی رئیس قوه قضائیه هم بودند.

سرانجام، مناظره در خردادماه ۱۳۶۰ برگزار شد و همه دیدند که آیت‌الله بهشتی با سعه‌صدری وصف‌ناشدنی، دانشی وسیع و منطقی قوی از اسلام و انقلاب اسلامی و نظام برآمده از آن دفاع کرد. این مناظره که باید محور آن را از جانب شهید آیت‌الله اخلاق سیاسی متکی بر اسلام انقلابی دانست، در ۵ قسمت برگزار شد ولی فقط ۳ قسمت آن از تلویزیون پخش شد. خواست آیت‌الله بهشتی این نبود که دو قسمت دیگر پخش نشوند ولی دست‌اندرکاران آن روز تلویزیون چنان تصمیمی گرفتند و مردم را از آن دو بخش محروم کردند هرچند همان سه قسمت که پخش شدند به بهترین وجه منطق استوار یک متفکر مسلمان خداپرست را در مواجهه با افرادی از نمایندگان افکار ماتریالیستی و غیرمعتقد به خدا و دین به نمایش گذاشت.

آنچه در این مناظره حتی بالاتر از منطق اسلامی آیت‌الله بهشتی جلوه‌گری کرد و افکار عمومی را مجذوب خود ساخت، اخلاق و ادب اسلامی او بود. بهشتی، نه به مثابه یک چهره سرشناس انقلاب یا رئیس قوه قضائیه نظام جمهوری اسلامی و یا دبیرکل حزب فراگیر و پرقدرت جمهوری اسلامی، بلکه به عنوان یک عالم دینی با نهایت فروتنی از صداقت در رفتار با مردم گفت و با نمایندگان حزب توده و بعضی احزاب مارکسیستی حاضر در مناظره، چنان دوستانه صحبت کرد که هیچ نشانی از قدرت و مقام و منصب را نمی‌شد در سخنان و لحن کلام او سراغ گرفت.

در این ماجرا علاوه بر محتوای مناظره و سخنان متین و منطق استوار آیت‌الله بهشتی، دو نکته بسیار ارزشمند و درس‌آموز را می‌توان به روشنی یافت که هر دو از اصول اخلاقی و بهترین تفسیر برای «انقلابی‌گری» هستند. نکته اول اینست که ایشان برای انسان‌ها ارزش و اهمیت قائل بود بطوری که در زمانی که یکی از قدرتمندترین مسئولین نظام جمهوری اسلامی بود، در کنار افرادی فاقد جایگاه حکومتی و اجتماعی به مناظره نشست و در نهایت ادب و رعایت حرمت‌ها با آنها بحث علمی و سیاسی کرد. نکته دوم اینکه موقعیت پای‌بندی خود به ارزش‌های اخلاقی و اسلامی را در عمل به اثبات رساند و به کسانی که دشمن اسلام محسوب می‌شدند نشان داد که انقلاب اسلامی درصدد کمک کردن به همنوعان برای پیدا کردن مسیر درست است.

متأسفانه امروز با گذشت ۴۳ سال از پیروزی انقلاب اسلامی به جائی رسیده‌ایم که اولاً غیر از یک تفکر خاص هیچکس و هیچ جمعی کمترین سهمی در رسانه ملی ما ندارد چه رسد به دگراندیشان و مخالفان. ثانیاً تخریب این و آن، حرف اول و آخر قدرتمداران ما و ابزارهای تبلیغی وابسته به آنها ازجمله رسانه ملی است. و ثالثاً در تمام زمینه‌های استفاده از قدرت، اخلاق را به فراموشی سپرده‌ایم و با اینحال خود را مظهر انقلاب اسلامی معرفی می‌کنیم.

اگر نخواهیم خود را فریب بدهیم، باید اعتراف کنیم که این وضعیت اسفبار نشان می‌دهد ما برای حفاظت از انقلاب به یک انقلاب اخلاقی بر مبنای تعالیم اسلامی نیازمندیم.

۲۱۳۰۲

امام خمینی با قیام خود علیه آن رژیم وابسته، درصدد برآمد عدالت را در ایران برقرار نماید، عدالت اقتصادی، عدالت قضائی، عدالت سیاسی، عدالت اجتماعی و عدالت اخلاقی و فرهنگی.

در روز 12 بهمن به مناسبت بازگشت امام خمینی به میهن اسلامی بعد از 14 سال دوری از کشور و آنهمه مجاهدت برای برچیدن بساط رژیمی که مظهر استبداد داخلی و استعمار خارجی بود، لازم است سخنرانان، صاحبنظران، اهل قلم و اهل تفسیر و تحلیل به این سؤال مهم پاسخ بدهند که در برچیده شدن بساط استبداد و استعمار چقدر موفق بوده‌ایم و برای برقراری عدالت در کشور چه کرده‌ایم؟

برگزاری مراسم 12 بهمن و حتی 22 بهمن و عبور از ایام‌الله دهه فجر انقلاب اسلامی بدون ارزیابی عملکردها و بدون پاسخ دادن به این سؤال‌های اساسی هیچ مشکلی را حل نمی‌کند و ذهن مالامال از ابهام و سؤال نسل امروز را از آنهمه ابهام و سؤال نجات نمی‌دهد.

اکنون بعد از 42 سال که از پیروزی انقلاب اسلامی گذشته، مسئولان نظام جمهوری اسلامی با صراحت اعتراف می‌کنند که از عدالت در جامعه انقلاب‌کرده ما خبری نیست. درباره فقر و مشکلات معیشتی مردم هم چه مسئولان اعتراف کنند و چه نکنند، جای ذره‌ای تردید وجود ندارد که جامعه ما یکی از بدترین جوامع است. کشوری با ثروت‌های کم‌نظیر، با نیروهای سرشار از استعداد و با نعمت‌های خدادادی متنوع و موقعیت راهبردی ممتاز آنهم در شرایطی که صاحب یک انقلاب دینی و یک نظام مستقل مردمی است، چرا باید دچار فقدان عدالت و حاکمیت فقر و بحران اقتصادی باشد؟ فاصله طبقاتی در کشور غوغا می‌کند. یک طبقه ثروتمند در بالاترین شرایط رفاه از چنان زندگی اشرافی برخوردارند که می‌توان آنها را به نمونه‌های جهانی معروفی مثل اوناسیس و راکفلر تشبیه کرد و یک طبقه فقیر در شرایط بسیار سختی زندگی می‌کنند که تشبیه آنها به ساکنان شِعب ابیطالب تشبیهی منطقی است.
این فاصله طبقاتی و این بی‌عدالتی بهیچوجه خواست امام خمینی نبود. به گردن این و آن انداختن این وضعیت غیرقابل قبول نیز نه درست است و نه مشکلی را از زندگی سخت مردم حل می‌کند. همه باید به عملکرد نادرست خود اعتراف کنند و صریحاً به مردم بگویند که با مشغول شدن به جنگ قدرت، فرصت‌ها را سوزاندند و نتوانستند کشور را به سوی هدفی که امام خمینی ترسیم کرده بود به پیش ببرند، همه باید عذر تقصیر به محضر امام خمینی ببرند و اعتراف کنند که میراث‌دار خوبی برای او نبودند و همه باید در 12 بهمن با امام خمینی پیمان ببندند که دست از جنگ قدرت بردارند و برای بازگرداندن انقلاب و نظام جمهوری اسلامی به مسیر ترسیم شده توسط آن یگانه دوران تلاش کنند.

مسیح مهاجری در روزنامه جمهوری اسلامی نوشت:یکی از اندام‌های مهم نظام جمهوری اسلامی که می‌تواند در مقبول عامه واقع شدن حکمرانی اسلامی تأثیر زیادی داشته باشد، سنگر نمازجمعه است. نمازجمعه، از صدر اسلام متداول بود و به عنوان منبر و بلندگوی اصلی حکمرانان نقش مهمی ایفا می‌کرد.