شفقنا نوشت : امام جمعه مشهد گفت : سودجویان و سرمایه‌داران بسیاری چشم طمع دوخته‌اند تا با ایجاد مراکز تفریحی متعدد، از ساعت‌های حضور هر زائر در مشهد برای خود درآمدی ایجاد کنند و به تدریج، مشهد به جای آن‌که شهر امام رضا (ع) باشد، به عنوان یک مرکز تفریحی شناخته شود و هویت رضوی در این شهر به فراموشی سپرده شود.

به گزارش روزنامه شرق، چه بی‌شمار کسانی که همین چند هفته قبل برای بدرقه عزیزی همین‌جا بوده‌اند و حالا دیگرانی آنها را بدرقه می‌کنند. با آنکه چندساعتی از حضورم در اینجا نگذشته، اما توانی برایم نمانده، این حجم از درد و رنج بی‌امان به روی سینه هر‌کسی سنگینی می‌کند. نزدیک دیوار غسالخانه که می‌شوم، سر‌و‌صدا امان می‌برد. زن و مرد به سر و صورت می‌زنند و جنازه‌ای که بیرون می‌آید، جنازه‌ای دیگر را داخل می‌کنند. مردی میانسال را پیدا می‌کنم، نزدیکش که می‌شوم خودش تا نگفته‌ام لب باز می‌کند و می‌گوید این شب‌ها درست نمی‌خوابم. سال‌هاست اینجا کار می‌کنم، اما این روزها زندگی روی دیگری دارد. چه جوان‌هایی که همین چند روز خاک نشدند. می‌گوید در این سال‌ها که اینجا بوده، هیچ‌گاه این حجم از جنازه روی دست غسالخانه نیفتاده بوده است. حجم کار آن‌قدر زیاد است که با اینکه قرار بود همه جنازه‌های کرونایی را اینجا تغسیل کنیم، اما حالا عده‌ای هم در بهشت رضا(ع) غسل داده می‌شوند. اینجا اصلا جانی برایمان نمانده. عددش از دستم در‌رفته، اما هیچ‌گاه در طول زندگی‌ام با این حجم از درد و اندوه مواجه نبوده‌ام.

صف مرگ

عده‌ای آن‌طرف‌تر در تدارک‌ هستند تا مدارک متوفی خود را کامل کنند. برای اینکه کارشان زودتر راه بیفتد، صف بسته‌اند. فکرش را می‌کردید؟ روزی برای مردن هم قرار باشد عزیزانمان در صف بایستند تا زودتر عزیزی را روانه خاک کنند. برخی می‌گویند چندین روز منتظرند تا شرایط برای دفن عزیزشان فراهم شود. یکی می‌گوید چند روز است جنازه را تحویل نمی‌دهند و می‌گویند نمی‌توانیم به این حجم از جنازه رسیدگی کنیم. حالا امروز نوبت ما شده است. قصه غریبی شده است حالا مردن. الان باید خیلی خوش‌اقبال باشی که زودتر از دیگران دفن شوی والا جنازه‌ات می‌ماند تا نوبتت شود.

قصه زندگی ما الان مرگ است

آن‌طرف‌تر را برای نماز میت آماده کرده‌اند، مردی روحانی نماز می‌خواند و عده‌ای هم پشت سرش اقتدا می‌کنند. تمام که می‌شود از حجم اندوهشان می‌شود فهمید که دل و دماغی برای هیچ‌کس باقی نمانده است. نزدیک روحانی می‌شوم و از او می‌پرسم روزی چند نوبت نماز میت می‌خوانید؟ می‌گوید حساب‌و‌کتابش از دستم دررفته آن‌قدر که دیگر رمقی برای من هم باقی نمانده است. می‌گوید شاید صد نماز میت هم خوانده باشم.
بین همه شلوغی‌ها سراغ کسی می‌روم که دارد روی خاک با ته‌کبریتی که از آخرین نخ سیگارش باقی مانده است، نقش می‌کشد. خودم را آماده می‌کنم که شاید جوابم را ندهد. صدایش می‌زنم، آقا اجازه هست؟ توانی ندارد اما می‌گوید بفرما. می‌گویم شما هم اینجا برای دفن عزیزی آمده‌اید؟ تا می‌خواهد شروع کند، اشک از گوشه چشمش سرازیر می‌شود، می‌گوید این سومین عزیزی است که در این دو هفته از دست داده‌ام، پدرم اولی بود، برادرم دومی و سومی هم برادرزاده‌ام. قصه زندگی ما الان مرگ است. می‌فهمی؟ اصلا کسی درک می‌کند که این حجم از مرگ چقدر ما را زمین‌گیر کرده است؟ دارم فکر می‌کنم کی سر‌و‌کار من به اینجا می‌افتد؟ همین‌طور آهسته می‌گوید تو را به خدا شما به گوش همه برسانید که مردن بیخ گوش همه ماست؛ همه مایی که امروز نفس می‌کشیم. می‌گوید واکسن بزنیم و رعایت کنیم، خانواده ما رعایت نکردند. ما داغداریم. شما نمی‌دانید ما چه کشیدیم، هیچ‌کس نمی‌داند، این روزها ما عزا پشت عزا داشته‌ایم.

اینجا از در و دیوار مرگ می‌بارد

آفتاب به نیمه روز رسیده و بی‌امان خورشید می‌تابد. خودم را به بهشت رضا(ع) می‌رسانم. بهشتی که حالا شلوغ‌تر از قبل شده و رنگ عزا بیش از پیش اینجا نمایان است. نزدیک قطعه متوفیان کرونایی که می‌شوم، شلوغی بیش از حد است. از هر گوشه‌ای صدای شیون و ناله‌ای بلند است. یکی قرآن می‌خواند و دیگری بر سر و صورت می‌زند. کنار هر قبری جمعیتی ایستاده و همه گریان و پریشان. نظاره‌گر تابوتی می‌شوم که از سردخانه برای رسیدن به خاک رهسپار شده است. قرار است درون یک گاری از بین جمعیتی سیاه‌پوش عبور کند. همین‌طور که جنازه عبور می‌کند، اشک‌ها سرازیر می‌شود. اینجا فرقی ندارد که دیگر عزیز تو باشد یا عزیز دیگری. هرکس اینجا باشد، نالان است، گریه می‌کند و آه می‌کشد. همین‌طور که گاری رد می‌شود، یکی غش می‌کند. روی صورتش آب می‌ریزند بلکه گرد‌و‌غبار این برزخ را دور کند. همه نگاه می‌کنند که ببینند این جنازه متعلق به کیست؟ نامش را جست‌وجو می‌کنند. همین‌طور که نگاهم به این جنازه است، جنازه دیگری را از مسیری دیگر می‌برند. بوی کافور فضای اینجا را عوض کرده است. سعی می‌کنم خودم را نزدیک سالن تطهیر کنم، دل و جرئت می‌خواهد اینجا بایستی. 15 نفری می‌شوند که در اتاق‌های مختلف مشغول‌اند، جنازه‌ها را پلاستیک‌پیچ‌شده به داخل می‌فرستند. نام و نشانی‌شان را روی آنها حک کرده‌اند که اشتباهی نشود. یکی اسم میت را می‌خواند و دیگری هم بلند صدایش می‌زند. خانواده‌هایشان لرزان خودشان را می‌رسانند. می‌گویند این عزیز ماست. مادرم کجاست؟ پدرم کجاست؟ فرزندم کجاست؟ آه از این همه رنج.

جنگ‌زده مثل روزهای جنگ

آمبولانس‌ها صف بسته‌اند و جنازه پشت جنازه را خالی می‌کنند. آن‌قدر حجم جنازه زیاد است که ون‌های تاکسی مشهدی هم دست به کار شده‌اند. دیگر آمبولانس‌ها جواب‌گو نیستند. دیگر تابوتی نیست که جنازه‌ای در آن نباشد. صدای شیون از هر گوشه اینجا به گوش می‌رسد؛ گویی مرگ بیش از همه این روزها جان می‌گیرد. همراه‌شدن با کسانی که جنازه‌هایشان را تحویل می‌گیرند، غم‌بار است. مادری که داغدار فرزندش شده یا فرزندی که داغدار مادرش است. همه اینجا اشک می‌ریزند. زیر تابوت را گرفته‌اند و اشهد رفتن عزیزشان را می‌خوانند. پدرش قدش خمیده و نزدیکانشان همه بی‌تاب‌اند. نزدیک جمعیتی می‌شوم و یکی از بستگانش را شناسایی می‌کنم. می‌خواهم برایم گوشه‌ای از رفتن عزیزشان را روایت کند. می‌گوید چندروزی در خانه مانده بود به هوای اینکه این بیماری را رد می‌کند. ناگهان اوضاع برایش سخت می‌شود و به همین دلیل راهی بیمارستان می‌شود. آنجا پزشکان می‌گویند بیش از 80 درصد ریه‌اش درگیر شده و باید خدا‌خدا کنیم که زنده بماند. می‌گوید خانواده‌اش وسع مالی چندانی نداشتند. به هرکسی که می‌شد رو زدند تا پولی جمع کنند و داروهایی که در بازار خدا‌تومان قیمت دارد، تهیه کنند. می‌گفت من هم همراهی‌شان کردم. بازار دارو خیلی وحشتناک است، صف‌های طولانی و داروهایی که پیدا نمی‌شوند. تا می‌خواستیم دست بجنبانیم و نجاتش دهیم، نفس آخرش را کشیده بود. عمرش به دنیا نبود. خیلی سخت است، پدرش هنوز شرمگین است که زنده مانده و داغ فرزندش را دیده است.
نیروهای غسالخانه بریده‌اند، هرکسی که دستش می‌رسد گوشه‌ای از کار را می‌گیرد. دیگر کسی توان ندارد. نایی نمانده است. می‌گویند آمار کشته‌های کرونایی مشهد روزانه بالای صد نفر است؛ این آماری است که مسئولان می‌گویند.   می‌گویند حساب سر‌انگشتی ما حداقل دو، سه برابر است. هنگام خروج از آرامستان جمعیت بیشتر از قبل است. انگار این مرگ پایانی ندارد، این درد راهی ندارد.

به گزارش ایلنا، صداقت افزود: در این شرایط اگر به بیمارستان‌های سطح شهر مراجعه کنید، نیازی به جستجو و کار ژورنالیستی نیست تا متوجه شرایط شوید، بلکه یک مراجعه‌کننده‌ معمولی هم باشید، التهاب موجود در آن بیمارستان را متوجه می‌شوید که نسبت به گذشته ازدحام بیشتر شده است و همین‌طور مراجعه بیماران هم رو به فزونی است و اینها شرایط بدی را رقم زده است.

رعایت نکردن پروتکل‌های بهداشتی؛ لجبازی با کادر درمان

رئیس بخش آی‌سی‌یو کرونا بیمارستان امام‌رضا(ع) بیان کرد: چند نکته در این غم‌نامه است که باید به آن توجه کرد، اول اینکه ما داریم افراد زیادی از همشهری‌های خود را به دلیل این اپیدمی از دست می‌دهیم یا با شرایط بد در بیمارستان بستری می‌شوند و هم اینکه ماه‌ها است که کرونا زندگی و مسائل اقتصادی آنها را تحت‌الشعاع قرار داده و این یک حقیقت وحشتناک است.

صداقت ادامه داد: موضوع دیگر عدم رعایت پروتکل‌های بهداشتی توسط همشهریان عزیز ما است که ابتلا و این شرایط غمناک را تداوم می‌بخشد. اگر یک سیل اتفاق بیفتد و حتی ما سیل‌بند هم نبسته باشیم و باعث خسارت‌های زیادی شده باشد، تمام می‌شود، اما وقتی می‌دانیم سیلی از بیماری‌های عفونی در سطح شهر داریم و تنها راه عدم انتقال آن در رعایت برخی اصول است، باید به آن توجه کنیم که متاسفانه در مقام عمل ساده‌انگاری اتفاق می‌افتد.

وی افزود: گاهی فکر می‌کنم شاید یک لجبازی در کار است. وقتی در خیابان راه می‌روم و برخی را می بینم که بدون رعایت پروتکل‌ها تردد می‌کنند، به عنوان عضوی از کادر درمان حس دهن‌کجی به من دست می‌دهد.

صداقت گفت: در این شرایط به جای آنکه رستوران‌ها و تالارها کمتر سرویس دهند، در حال اجرای برنامه‌های مهمانی هستند و مساجد هم در حال برگزاری مراسم ترحیم هستند. برای هر کدام از این‌ها من یک مصداق دارم. همین الان بیماری که در آی‌سی‌یو با مرگ دست‌وپنجه نرم می‌کند، پسر جوانی است که در مراسم دایی خود که او هم به دلیل کرونا فوت شده، کرونا گرفته و آن چند نفر دیگر هم که آنجا حضور داشتند به کرونا مبتلا شدند و ما تقریبا در حال از دست دادن این پسر جوان هستیم.

وی افزود: خیلی از افراد فکر می‌کنند وقتی در مورد خطر ابتلا در مهمانی صحبت می‌کنیم، منظور جمعیت زیاد در باغ و تالارها است، در حالی که دورهمی‌های کوچک هم تاثیرگذار است. فردی مراسم مهمانی به مناسبت تولد برگزار کرده بود که حدود ۱۵ یا ۱۶ نفر به ویروس مبتلا شدند. الان سه چهار نفر از آنها در آی‌سی‌یو هستند و ۲ نفرشان را هم از دست دادیم.

هفته‌ آینده آمارها بالاتر از این می‌رود

رئیس بخش آی‌سی‌یو کرونا بیمارستان امام‌رضا(ع) در مورد کلیپ منتشرشده از جلوی در بیمارستان امام رضا که عده‌ای پشت در روی چمن دراز کشیدند که بعد گفته شد همراهان بیماران هستند، گفت: درست است که ما جا نداریم و شرایط خیلی استاندارد نیست، اما شرایط خیلی نزدیک به همین است و چیزی نمانده که همین شرایط را داشته باشیم.

وی ادامه داد: شرایط فعلی نزدیک به این شرایط است. چراکه چنین بیماری جزو بیماری‌هایی نیست که روی درمان تمرکز و سرمایه‌گذاری کنیم. بلکه در سطح پیشگیری باید برنامه‌ریزی کنیم.

صداقت افزود: در بیمارستان‌هایی که به صورت اختصاصی‌تر بیمار کرونایی پذیرش می‌کنند، واقعا دیگر جا نیست. این موضوع دیگر نیاز به کتمان ندارد. چون این بیماری را باید در سطح پیشگیری جلوگیری کرد. الان بیمارستان‌ها جا ندارند و شرایط بدتر از این خواهد شد. هفته‌ آینده آمارها بالاتر از این می‌رود و دیگر تخت‌های بیمارستانی و تیم درمان جوابگوی این حجم از بیمار نخواهد بود.

لزوم جلوگیری از برگزاری مراسم‌ محرم در مشهد

رئیس بخش آی‌سی‌یو کرونا بیمارستان امام‌رضا(ع) با اشاره به نزدیکی مراسم‌های ماه محرم و بازگشایی مدارس گفت: تا بازگشایی مدارس زمان بیشتری مانده و حتما در این زمان باقی مانده باید در رابطه با بازگشایی کارشناسی‌ها انجام شود، اما مراسم عزاداری نزدیک‌تر است و حتی ما از طرف دانشگاه علوم پزشکی و کمیته علمی به استاندار درخواست دادیم تا به طور جدی‌تر مانع برگزاری مراسم‌ها شود، چون دفعات قبل هم تجربه این را داشتیم که یک سری از مجوزها را صادر می‌کردند که بعد از صدور مجوز کنترل آن سخت می‌شود. باید به طور کامل جلوی صدور مجوزها گرفته شود.

صداقت افزود: تجمعاتی که در عید غدیر و قربان داشتیم، صدایش در خواهد آمد و باید منتظر تلفات ناشی از این تجمعات باشیم. هنوز به پیک این موج نرسیدیم، حتما باید جلوی تجمعات معمولی هم گرفته شود.

وی گفت: حتی اگر به دلایلی از برگزاری مراسم‌ عزاداری جلوگیری نشود، باید خودمان به این مسائل فکر کنیم که آیا واقعا امام حسین(ع) راضی است مسلمانی با حضور در مراسم عزاداری جان خود و دیگران را به خطر اندازد؟ آنهایی که متشرع‌تر از من هستند باید جواب دهند. چون تجمع حتی در فضای باز هم خطرناک است.

صداقت ادامه داد: درست است که گرامیداشت محرم و صفر با ما ایرانی‌ها عجین است، ولی قطعا اگر پیروان امام حسین(ع) و شیعیان در دنیا کم شوند، ضررش بیشتر خواهد بود، ما باید مقداری منطقی‌تر حتی با دید مذهبی به مسائل بپردازیم. ممکن است مسئولان این مراسم‌ها را ممنوع کنند، اما افراد مذهبی خاصی هستند که در خانه‌های خود این مراسم را برگزار می‌کنند. خانه‌های کوچک با تعداد زیاد افراد که شرایط به شکلی می‌شود که چند فوتی از این جمع‌ها خواهیم داشت.

وی افزود: در مورد بازگشایی مدارس و دانشگاه هم بحث همین است، البته باید ببینیم که روند واکسیناسیون در آن زمان به چه صورت می‌شود، سیاست‌های کشور آن زمان چگونه است، ولی قطعا با این میزان واکسیناسیون که انجام شده، بازگشایی کار بسیار خطرناکی است.