میلاد مهرآوا خواننده،آهنگساز و تنظیم کننده که سابقه ی حضور در ارکسترهای سمفونیک تهران ، ملی ، صدا و سیما و ارکستر جوانان جهان را به عنوان خواننده دارد، پس از انتشار اولین آلبوم مستقل خود به نام «کنار من بمان» که با استقبال اهالی موسیقی وهنرهمراه بود، ۲۶ خردادماه اولین کنسرت رسمی خود را در پردیس سینمایی ملت برگزار خواهد کرد.

این ارکستر به سرپرستی و رهبری میلاد مهرآوا ، قطعات آلبوم کنار من بمان و چند آهنگ جدید از این خواننده جوان را اجرا خواهد کرد.

از نوازندگان مطرح کشور که در این ارکستر حضور دارند می توان به

داریوش حجازی : ویلن

کوشا صرافی گهر: ویلن

حمیدرضا مختاری: ویلن

کورش کشاورز: ویلنسل

فروغ فضلی: پیانو

رضا احمدی: کیبورد

فراز نصیری: گیتار

همایون خلیلی : گیتار بیس

محمدرضا بهروز: گیتار

محمدرضا قاضی : گیتار

شیرین واعظی: درامز

اشکان باباپور: پرکاشن

فرگل ساکت، ارش گنجه،مهسا کیانی، الهام اقابابایی، رادمهر فلاح، سارا نادری و فرید ذاکری (ارکستر زهی)  اشاره کرد.

علاقه مندان به شرکت در این رویداد هنری می توانند به سایت ملوتیک مراجعه کنند.

از جمله خوانندگانی که طی روزهای آتی، با پایان ماه رمضان روی صحنه می‌روند می‌توان به محسن ابراهیم‌زاده، در مرکز همایش‌های برج میلاد، امید جهان و علی اصحابی در سالن همایش ایرانیان و سیمین غانم، گروه ونوشه و گروه نهال با اجراهایی برای زنان در تالار وحدت اشاره کرد. همچنین گروه هم‌نوازان حصار، ارکستر سمفونیک تهران، گروه تال، ارکستر سوژین و ارکستر ملی ایران در تالار وحدت روی صحنه می‌روند. کنسرت‌های جزیره کیش نیز با حضور احسان دریادل، امید حاجیلی و اشوان برگزار می‌شود.

کنسرت‌های پاپ تهران
مرکز همایش‌های برج میلاد

محسن ابراهیم‌زاده

محسن ابراهیم‌زاده، خواننده موسیقی پاپ قرار است روز دوشنبه دوازدهم اردیبهشت‌ طی دو سانس ۱۸:۳۰ و ۲۲:۰۰ به اجرای برنامه بپردازد. قیمت بلیت این برنامه از صدوپنجاه هزار تومان تا چهارصدوپانزده هزار تومان است.

سالن همایش ایرانیان

امید جهان

امید جهان، خواننده موسیقی پاپ هم روز دوشنبه دوازدهم اردیبهشت‌ در سالن همایش ایرانیان طی دو سانس ۱۸:۳۰ و ۲۱:۳۰ روی صحنه می‌رود. قیمت بلیت‌های این کنسرت از صدوبیست هزار تومان تا چهارصدوپانزده هزار تومان است.

علی اصحابی

علی اصحابی، خواننده موسیقی پاپ قرار است روز سه‌شنبه سیزدهم اردیبهشت‌ طی دو سانس ۱۸:۳۰ و ۲۱:۳۰ به اجرای برنامه بپردازد. قیمت بلیت‌های این کنسرت صدوبیست هزار تومان تا چهارصدوپانزده هزار تومان است.

تالار وحدت
سیمین غانم

زمان برگزاری کنسرت سیمین غانم روزهای جمعه و پنجشنبه، بیست‌وسوم و بیست‌ونهم اردیبهشت‌ ساعت ۱۴:۰۰ است. قیمت بلیت‌های این کنسرت از صدوده هزار تومان تا چهارصدوپانزده هزار تومان است.

گروه بانوان (نوشه)

گروه بانوان «نوشه» به سرپرستی نیوشا بریمانی نیز دیگر گروهی است که طی روزهای آتی در تالار وحدت روی صحنه می‌رود. زمان برگزاری این کنسرت جمعه سی‌ام اردیبهشت‌ ساعت ۱۴:۰۰ است. قیمت بلیت‌های این کنسرت از صدوسی‌ هزار تومان تا چهارصد هزار تومان است. گروه «نوشه» روز جمعه ۲۴ تیرماه هم ساعت ۱۴:۰۰ روی صحنه می‌رود.

گروه بانوان «نهال»

گروه «نهال» روز جمعه بیست‌وهفتم خردادماه، طی یک سانس میزبان زنان علاقه‌مند خواهد بود. سرپرست و خواننده گروه «نهال» لیلا نجفی است. قیمت بلیت‌های این کنسرت از صدوده هزار تومان تا سیصدوپنجاه هزار تومان است.

کنسرت‌های کلاسیک،‌ سنتی و تلفیقی
تالار وحدت

گروه «هم‌نوازان حصار»

علی قمصری، نوازنده تار و آهنگساز قصد دارد به اتفاق گروهش «هم‌نوازان حصار» در تالار وحدت کنسرت برگزار کند. زمان برگزاری کنسرت «هم‌نوازان حصار» دوشنبه و سه‌شنبه، دوازدهم و سیزدهم اردیبهشت‌ راس ساعت ۲۱:۳۰ است.

ارکستر سمفونیک تهران

ارکستر سمفونیک تهران به رهبری ولفگانگ ونگنروت (موزیسین اتریشی) قرار است روز چهارشنبه، چهاردهم اردیبهشت‌ طی یک سانس ۲۱:۳۰ به اجرای کنسرت بپردازد. قیمت‌ بلیت‌های این کنسرت از صدهزار تومان تا دویست‌وپنجاه هزار تومان است. اعضای ارکستر سمفونیک تهران در روزهای پنجشنبه و جمعه پانزدهم و شانزدهم اردیبهشت‌ راس ساعت ۲۱:۳۰ هم اجرا خواهند داشت.

گروه موسیقی لری «تال»

گروه موسیقی «تال» به سرپرستی فرج علیپور (نوازنده و آهنگساز اهل لرستان) هم یکی دیگر از گروه‌هایی است که طی روزهای آتی در تالار وحدت روی صحنه خواهد رفت. زمان برگزاری این کنسرت پنج‌شنبه ۲۲ اردیبهشت‌ است و قیمت بلیت‌های آن از صدهزار تومان شروع می‌شود و تا سیصدوپنجاه هزار تومان افزایش می‌یابد.

ارکستر «سوژین»

گروه «سوژین» با خوانندگی و آهنگسازی حمیدرضا خجندی هم روز چهارشنبه ۲۸ اردیبهشت‌ طی یک سانس ۲۱:۳۰ در تالار وحدت روی صحنه می‌رود. قیمت بلیت‌های این کنسرت هم از صدوده هزار تومان تا سیصد هزار تومان است. محسن میکائیلی رهبری ارکستر «سوژین» را به عهده دارد.

ارکستر ملی ایران

ارکستر ملی ایران به رهبری شهرام توکلی هم طی روزهای پنج‌شنبه و جمعه، بیست‌ونهم و سی‌ام اردیبهشت در تالار وحدت به اجرای کنسرت می‌پردازد. زمان برگزاری آن راس ساعت ۲۱:۳۰ است.

کنسرت‌های جزیره کیش
کنسرت هال وی‌آی‌پی «مریم»

احسان دریادل

احسان دریادل روز سه‌شنبه، سیزدهم اردیبهشت‌ در کنسرت هال وی‌آی‌پی «مریم»، طی یک سانس ۲۳:۵۹ به اجرای برنامه می‌پردازد و قیمت بلیت‌های آن از سیصد هزار تومان شروع می‌شود و تا پانصدوپنجاه هزار تومان افزایش می‌یابد.

امید حاجیلی

امید حاجیلی هم روز چهارشنبه چهاردهم اردیبهشت در یک سانس ۲۳:۵۹ میزبان علاقه‌مندان خواهد بود. قیمت بلیت‌های این کنسرت هم از سیصد هزار تومان تا پانصد هزار تومان است.

سالن «پاناروما»

اشوان

اشوان یکی دیگر از خوانندگان موسیقی پاپ هم روز جمعه شانزدهم اردیبهشت‌ طی یک سانس ۲۳:۵۹ میزبان مخاطبان است. بلیت‌های کنسرت اشوان هم مانند دیگر خوانندگانی که در جزیره کیش کنسرت برگزار می‌کنند از سیصد هزار تومان تا پانصد هزار تومان است.

زمستان و ماه اول بهار، در ایران و جهان بره‌کشان کنسرت‌گذاران و خوانندگان است. از یک طرف سال نوی میلادی است و از طرف دیگر به نوروز می‌رسد. خوانندگان داخلی و خارجی هم برای طرفداران داخلی و هم برای هواداران خارجی‌شان برنامه‌های مختلف دارند و تبلیغات و آگهی‌های هر ساله برگزاری کنسرت‌ها هم تاییدکننده همین نکته است.

ترکیه و امارات در میان کشورهای اطراف ایران، بیشترین سهم را در برگزاری این کنسرت‌ها دارند. درواقع آن‌ها نقش واسطه را برگزار می‌کنند. آن‌ها میزبان خوانندگان و تماشاگرانی هستند که از ایران یا کشورهای دیگر می‌آیند و در ازای در اختیار قرار دادن سالن یا سایر امکانات صوتی و احتمالا امکانات امنیتی، درآمدهای شگفت‌آوری از این میزبانی دارند. این میزبانی را بخشی از پروژه گردشگری می‌دانند و اصلا تورهای کنسرت‌های ترکیه یا دبی به همین منظور ایجاد شدند اما مساله اصلی این است که آن‌چه برای مردم ما در ترکیه یا کشورهای دیگر به اسم کنسرت، نمایش می‌دهند به معنی واقعی کلمه موسیقی و کنسرت است؟ دریافت هزینه‌های بالا و هم‌سطح با خوانندگان برتر جهان برای دیدن یا شنیدن خوانندگانی که هر روز فیلم پلی‌بک یکی از آن‌ها در فضای مجازی منتشر می‌شود چقدر منطقی است؟ طبعا آن‌هایی که برای عیدشان هزینه‌های چندصد میلیونی می‌کنند و در جای دیگری آن‌ها را خرج می‌کنند می‌توانند بگویند پول خودمان است و اختیارش را داریم، ما نیز کاری با آن‌ها نداریم اما اگر دل‌تان برای پول‌هایتان می‌سوزد و می‌خواهید بدانید که چه سوءاستفاده‌ای از این همه علاقه به موسیقی و حضور در کنسرت می‌شود این گزارش را تا انتها بخوانید.

کنسرت‌های خارجی برای داخلی‌ها
اول برویم سراغ اولین پیشنهادی که اکثریت اهالی موسیقی می‌دهند و آن هم برگزاری کنسرت در خارج از ایران و ارزآوری برای اقتصاد کشور است. حتما هدف درست و جذابی است اما کنسرت‌گذاران با ما هم‌عقیده نیستند و معتقدند که کنسرت‌های خارج از کشور برای خوانندگان داخلی و آن‌ها توجیه اقتصادی چندانی ندارد. خودشان می‌گویند سود هر کنسرت در ایران حدود ۳۰درصد است اما این رقم در کنسرت‌هایی مثلا ترکیه و به واسطه هزینه‌های غیرریالی، یک‌سوم و در حدود ۱۰ درصد است که در برخی مواقع همین سود کم هم به‌دست نمی‌آید. برخی از تهیه‌کننده‌ها، هزینه‌های برگزاری یک کنسرت در ایران و ترکیه را به یک اندازه می‌دانند. مثلا مجموع این ارقام اعم از اجاره سالن و ملزومات آن، هزینه خواننده و کلیه عوامل، حدود ۲۰۰میلیون ‌تومان است که با هزینه ۸۰ هزارلیری در ترکیه تقریبا برابری می‌کند. ضمن آن که در هزینه کنسرت‌های ترکیه، بلیت رفت‌وبرگشت و اقامت گروه نیز لحاظ می‌شود. تفاوت قیمت‌ها در کنسرت‌های داخل و خارج هم از آن نکات جالب است. مثلا قیمت بلیت کنسرت رضا صادقی در ترکیه برای خرید از ۳۰۰ تا دو میلیون و ۸۰۰ هزار تومان است و این درحالی است که کف و سقف بلیت کنسرت‌های جزیره کیش ۱۸۰ تا ۴۵۰ هزار تومان است. به نظر شما با این فاصله چشمگیر بین بلیت‌های ریالی و لیری، برگزاری کنسرت در خارج از ایران یک تجارت بدون سود و حداکثر بی‌ضرر است؟ خوانندگان ایرانی در سال‌های اخیر اجراهای مختلفی در کشورهای دور و نزدیک داشته‌اند و برخی از آن‌ها با سالن نیمه‌خالی و برخی دیگر با سالن کاملا پُر مواجه بوده‌اند. حتما مخاطب کنسرت‌های خوانندگان داخلی در خارج از کشور، ایرانیان داخل نیستند و همین نگاه می‌تواند باعث ایجاد یک بهانه جدی برای رابطه عمیق ایرانیان خارج‌نشین با هنر داخلی باشد؛ این در شرایطی اتفاق می‌افتد که آن‌ها دلیل قانع‌کننده‌ای برای پرداخت این تفاوت هزینه بلیت‌ها در خارج و داخل ایران بشنوند.

بلیت‌های ۳۰۰ دلاری، گاهی هم ۳۰ دلاری
طبق آماری که در ماه گذشته منتشر شد در هفت‌ماهه اول امسال، حدود ۴ میلیون نفر ایرانی به ترکیه سفر کرده‌اند. براساس همان آمار، اکثر این افراد در سه ماهه اول و بیشترین‌شان در اسفند و فروردین به ترکیه رفته‌اند؛ چیزی در حدود دومیلیون و پانصدهزار نفر. حالا و بعد از خواندن این آمار، هرکدام از این سایت‌هایی که کنسرت‌ها را تبلیغ می‌کنند و فروش بلیت دارند را باز کنید احتمالا با چند پوستر از افراد یا گروه‌های موسیقی مواجه می‌شوید. اگر به بخش رزرو بلیت بروید می‌توانید قیمت بلیت‌ها را ببینید. مثلا سراغ یک گروه موسیقی می‌رویم که قبلا در ایران فعالیت می‌کردند. بلیت کنسرت ۴ فروردین «زدبازی» از ۳۵ دلار شروع می‌شود و بالاترینش ۲۳۰ دلار است. البته که سهم صندلی‌های ۳۰‌ دلاری به نسبت سالن بسیار اندک است. اگر در این سایت بمانید با یک بخش عجیب دیگر هم مواجه می‌شوید. «رادیو جوان» که در سال‌های اخیر با بها دادن به موسیقی‌های مبتذل و خالی از محتوا و حمایت از خوانندگان سطحی به‌واسطه دریافت رقم‌های قابل توجه، در برگزاری کنسرت هم ورود کرده است. در همین سایت کنسرتی تحت عنوان «کنسرت پارتی رادیوجوان» مشاهده می‌کنیم. عنوان نامشخصی که بیشتر به یک جشن شبیه است و جالب این که برای این موسیقی انتخابی که توسط دی‌جی‌ها تنظیم و تهیه می‌شود تا ۸۹۰ دلار هم هزینه بلیت دیده می‌شود. هزینه‌ای که کمترینش ۳۰ و ۴۵ دلار است. این‌ها را در کنار هزینه‌های رفت‌وآمد و اقامت بگذارید تا متوجه شوید آن‌چه به اسم کنسرت در اختیار تماشاگران گذاشته می‌شود بیشتر یک «شبه عروسی» است تا کنسرت.

نکته عجیب دیگر برابری قیمت‌های کنسرت‌های خوانندگان ایرانی و چهره‌های مطرح جهان است؛ چرخی در رسانه‌ها نشان می‌دهد بلیت کنسرت مشترک «معین و شادمهر عقیلی» در سال ۲۰۱۲ در استانبول ۲۳۰ لیر بوده است. در همان سال یک نفر می‌توانست با ۹۵ لیر در گوشه دیگری از شهر استانبول، به تماشای اجرای «لئونارد کوهن»، از مشاهیر موسیقی راک کانادا و آمریکا بنشیند. یا حتی می‌توان به کنسرت خواننده بسیار مشهور موسیقی پاپ ترکیه، «تارکان» اشاره کرده که بلیت کنسرت‌هایش در سال ۲۰۱۳ بین ۷۰ تا ۲۵۰ لیر بوده است. «سِزِن آکسو» دیگر خواننده برجسته ترکیه نیز در سال ۲۰۱۳، کنسرتی با بلیت‌های ۱۰۰ تا ۱۸۷ لیری برگزار کرده بود. البته تفاوت قیمت کنسرت‌های پاپ و موسیقی‌های جدی‌تر خاص ایران نیست. در همه جای جهان این تفاوت‌ها وجود دارد. مثلا با پرداخت ۲۰ یا ۳۰ دلار یک نفر در آمریکا می‌تواند به تماشای یک اجرای سمفونیک برود، اما برای حضور در کنسرت «مدونا» باید حداقل ۲۵۰ دلار پرداخت کند. در ترکیه هم همین روند دیده می‌شود؛ قیمت بلیت اجرای پایان سال ۲۰۲۱ ارکستر سمفونیک استانبول ۲۲ لیر بوده، اما بلیت اجرای «اِبرو گوندش» در همین سال و در یک رستوران از ۱۶۵۰ لیر شروع شده است.

دوباره برگردیم به کنسرت‌های عید امسال در ترکیه. مثلا بلیت‌های کنسرت یک فروردین ۱۴۰۱ تتلو در استانبول از ۲۰۰ دلار شروع و تا ۵۰۰ دلار هم ادامه دارد. سهم بیشتر سالن متعلق به بلیت‌های ۲۵۰ دلار به بالاست. اگر دلار را ۲۶ هزار تومان درنظر بگیریم و جمعیت ایرانی حاضر در سالن را به‌طور میانگین دوهزار نفر و میانگین هزینه بلیت را ۳۰۰ دلار، آن‌وقت به عدد ۱۵میلیاردوششصدمیلیون تومان می‌رسیم. همه متغیرها را در پایین‌ترین حدش گرفتیم و این عدد به‌دست آمد. فارغ از خروج ارز و هزینه‌هایی که در ترکیه صرف می‌شود باید به این نکته توجه کرد که آیا می‌شد این رقم به داخل کشورمان بیاید؟ چقدر شرایط برای برگزاری چنین کنسرت‌هایی در داخل آماده است؟ چگونه می‌شود با حفظ اصول و قواعد کشورمان کنسرت‌هایی در ابعاد جهانی برگزار کنیم؟

کم‌فروشی، پلی‌بک و سوءاستفاده‌های دیگر
کاری به خوانندگان حرفه‌ای و کاربلد نداریم. ممکن است اسم و رسمی هم داشته باشند و اتفاقا از قدیم هم خوانده باشند. کنسرت اخیر یکی از آن‌ها را کامل نگاه کنید. چند درصد از زمان کنسرت را می‌خواند و چند درصد را پلی‌بک می‌کند و فاجعه بارتر اینکه چه میزان از وقت کنسرتش را خودش می‌خواند و چقدرش را مردمی که آنجا هستند همخوانی می‌کنند. همخوانی با مردم قواعدی دارد که در بسیاری از کنسرت‌های سال‌های اخیر اصلا رعایت نمی‌شوند و از تقاضا و احساس مردم سوءاستفاده هم می‌شود. اگر زمان مفید خواندن یک خواننده در کنسرت را ۵۰ دقیقه درنظر بگیرید، این عدد به ۴۰ و زیر آن هم می‌رسد و این مصداق کم‌فروشی است. آنهایی که به کنسرت رفته‌اند طبیعتا در پارک نزدیک خانه‌شان هم می‌توانستند همخوانی کنند و نیازی به سفر به ترکیه نبود.

حتما این حجم از تقاضا و عطش حضور در کنسرت، این مجال را به برگزارکنندگان می‌دهد که از همه ظرفیت‌ها برای سوءاستفاده از این افراد استفاده کنند و فیلم‌هایی که از صف بلیت و درگیری‌های جزئی یا جدی در این کنسرت‌ها منتشر می‌شود ناشی از همین ناهماهنگی‌هاست. کنسرت‌ها در همه‌جای جهان یک استانداردی دارند و میانداری سایت‌های موسیقی و افراد ناآشنا با موسیقی باعث به‌وجود آمدن یک چرخه معیوب شده و می‌شود. اینکه یک خواننده به‌واسطه شهرت یکی از قطعاتش، به کمک سایت‌ها و صفحات مجازی و برخی سلبریتی‌ها، کنسرت برگزار می‌کند و اتفاقا به‌خاطر همان یک آهنگ هم سالنش پر می‌شود، یعنی ایجاد یک چرخه خراب و ناقص. این کنسرت‌ها به‌واسطه همان سایت‌ها می‌شوند مرجع سلیقه جوانان و جامعه و این همان فاجعه‌ای را به‌بار می‌آورد که امروز شاهدهش هستیم. هر جشن یا دورهمی‌ای را به اسم کنسرت تحویل مردم می‌دهند و متاسفانه اعتراضی هم از این سمت نمی‌بینیم. لطفا به این بخش از گزارش دقت شود. قرار نیست درباره دوقطبی کنسرت-‌اربعین حرف بزنیم. مشکل اصلی سوءاستفاده از هموطنانی است که پول دارند و البته اختیار پولشان را هم دارند و احتمالا به معضلات مختلف جامعه‌شان اعتراض هم دارند. کسی با برگزاری کنسرت در داخل و خارج از ایران مشکلی ندارد که اگر داخل باشد بهتر است و حتما باید نگاه اقتصادی هم داشت، اما نباید اجازه داد که از این عطش سوءاستفاده شود. آنچه بر سر موسیقی ما در یک دهه اخیر آمده حاصل همین بی‌توجهی به قطعاتی است که گوش می‌دهیم و آنها را ترویج هم می‌کنیم.

برگزاری کنسرت‌های جدی و البته جذاب با قیمت‌های مناسب برای آحاد مردم و همچنین بازگشایی درهای سالن‌های کنسرت روی خوانندگان خارجی متناسب با فرهنگ خودمان، می‌تواند شرایط را از وضعیت فعلی رها کند و برویم به‌سمتی که عید هر سال، بره‌کشان تهیه‌کنندگان و خوانندگان در داخل کشورمان باشد و ما بشویم مقصد گردشگرانی که در شهرهای مختلف دست‌کم دو سه کنسرت جذاب دارند و همه چیز برای یک کنسرت باکیفیت و با قیمت مناسب مهیاست.

مراسم جشنواره فیلم این روزها در برج میلاد در حال برگزاری است و در سالن مربوطه که پوشیده است و احتمال سرایت ویروس کرونا بسیار هم زیاد است، 700 نفر می‌توانند حضور داشته باشند. این حضور 700 نفری حداقلی است و کیست که نداند اغلب این عدد بسیار بیشتر هم می‌شود. اینها بدون درنظرگرفتن همایش‌های سینمایی است که در حاشیه همین مراسم برگزار می‌شود. در کنار این مورد، نمایش فیلم‌های مربوطه در سینماهای مختلف را هم باید در نظر گرفت. ادعا می‌شود که بلیت‌فروشی در سینماها 50 درصدی است؛ ولی خیلی خوش‌بینانه است اگر باور شود چنین درصدی در همه سینماها رعایت می‌شود.
حال پرسش تکراری جامعه فوتبال همان همیشگی است: چطور ویروس کرونا در سینماها و سالن‌های سرپوشیده جشنواره منتقل نمی‌شود و فقط روی سکوهای ورزشگاه و در زمان مسابقه فوتبال به بقیه سرایت می‌کند؟ آیا بدن سینمایی‌ها و علاقه‌مندان به سینما مقاوم‌تر از بدن فوتبالی‌ها و علاقه‌مندان به فوتبال است؟ اگر چنین باشد که مبحثی نوین در عرصه پزشکی باید پایه‌گذاری شود و افتخارش به ایرانی‌ها برسد!

این همه‌گیری شدید و سریع به گونه‌ای بوده‌است که در طول تنها چند روز، نقشه کرونایی کشور تغییر کرد و ناگهان تعداد شهرهای با وضعیت قرمز و نارنجی به شدت افزایش یافت و وزیر بهداشت ‌رسما از ورود کشور به پیک ششم این بیماری خبرداد.

این وضعیت همزمان شده‌است با بسیاری از رویدادهای مهم هنری از جمله جشنواره‌های فجر که در رشته‌های مختلف برگزار می‌شود و برای برگزاری آنها تدارکات وسیعی اندیشیده شده‌است. در صورتی‌که گسترش سویه جدید کرونا با همین شتاب ادامه داشته‌باشد، ممکن است این جشنواره‌ها با مشکلات پیش‌بینی نشده‌ای برگزار شود. اولین مشکل برای جشنواره تئاتر فجر پیش آمد. محمدمهدی اسماعیلی وزیر فرهنگ و ارشاداسلامی‌که برای برگزاری نشست با اعضای دبیرخانه چهلمین جشنواره بین‌المللی تئاترفجر به محل این دبیرخانه رفته‌بود، بعد از این‌که گزارش ارائه شده رئیس و دبیر این جشنواره را شنید و آن را خوشحال‌کننده توصیف کرد، خطاب به آنها گفت اعتماد کامل دارد امسال این رویداد بزرگ نمایشی به خوبی پیش خواهدرفت، یک خبر نه چندان خوشحال کننده هم به آنها داد.

اسماعیلی که عضو ستادملی مقابله با کروناست، در این نشست گفت: در فضای کنونی، تصمیم‌گیری درباره برگزاری جشنواره‌ها به صورت حضوری دشوار است اما با موافقت اعضای ستاد مقرر شد چهلمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر با ۳۰ درصد ظرفیت تماشاگر برگزار شود.

حالا باید منتظر بود و دید آیا برگزاری دیگر جشنواره‌ها، جایزه‌ها و برنامه‌های رسمی ‌و ملی مانند جشنواره‌های فیلم، موسیقی، تجسمی ‌و شعر فجر، جایزه جلال آل‌احمد و جایزه کتاب‌سال جمهوری‌اسلامی‌ نیز در این مدت تحت تأثیر کرونا قرار خواهد گرفت یا نه؟

اما نکته‌ای که در این میان وجود دارد این که کنسرت‌های موسیقی بدون هیچ مشکل و محدودیتی به کار خود ادامه می‌دهند. این تناقض عجیب در تصمیم‌گیری مسؤولان در مدیریت کرونا، مشکلی است که از همان ابتدای ورود این بیماری به ایران وجود داشت و هنوز هم ادامه دارد.

برای مثال روز سه‌شنبه برگزاری دیدار تیم‌ملی ایران و لبنان در ورزشگاهی که سرپوشیده نیست، بدون تماشاگر اعلام شده‌است اما همان روز در تالارهای وزارت کشور و همایش ایرانیان که سربسته هم هستند، امید حاجیلی و حامی‌کنسرت دارند. برنامه‌ریزی کنسرت‌های خوانندگان مختلف در شهرهای مختلف کشور در روزهای آینده تا اوایل اسفند انجام شده‌ است و با رفتن به داخل سایت‌های فروش بلیت می‌توان متوجه شد، فروش در همین شرایط با فاصله تنها یک صندلی از هم درحال انجام است. ما البته امیدواریم هیچ مشکلی برای هیچ رویداد هنری از جمله کنسرت‌ها پیش نیاید و هنرمندان موسیقی بتوانند به راحتی کنسرت بدهند و پول خوبی هم نصیبشان شود. هرچند به نظر می‌رسد اولویت سلامت مردم در این میان از یاد رفته‌ است و باید در این خصوص تصمیمی مقتضی گرفت.

دلیل داغ شدن این بحث نیز حاشیه‌ای است که در جریان یکی از کنسرت‌های «محسن ابراهیم‌زاده» به وقوع پیوست و طی آن، خواننده، در اجرای اولین کارش و در زمان ورود به سالن، به روی زمین می‌افتد و با آنکه میکروفن از دهانش فاصله داشت، اما قطعه موسیقی همچنان درحال پخش بود.

دوستداران موسیقی و پیگیران فضای مجازی عادت کرده‌اند که طی ۴ سال گذشته، هرازگاهی، با یک نمونه از این نمونه‌های پلی‌بک‌خوانی مواجه شوند. این اتفاق اگرچه دیگر شکلی عادی به خود گرفته که تنها مورد تعجب‌آور آن در هر دوره‌ای که این بحث داغ می‌شود، خواننده‌ای است که مرتکب چنین عملی شده است. خوانندگانی که تلویحا و پیش از اینکه پلی‌بک‌خوانی آنها لو برود، به نکوهش این عمل پرداخته و قاموس خود را از این قبیل حرکات جدا می‌دانستند.

این اتفاق برای طرفداران پیگیر موسیقی و آنهایی که کنسرت رفتن به عادت همیشگی آنها تبدیل شده، بسیار عجیب و حتی باورنکردنی است. آنها در سال‌هایی نه‌چندان دور، کنسرتی را می‌دیدند که «علیرضا عصار» با ۱۱۰ نفر به روی سن می‌رفت و ترانه‌اش را به شکلی متفاوت نسبت به آنچه در آلبوم وجود داشت، می‌شنیدند. تاریخ هیچ‌گاه کنسرت‌های با ارکستر ۸۰ نفره «خشایار اعتمادی» و ۵۰ نفره «محمد اصفهانی» را فراموش نخواهد کرد.

در نیمه دوم دهه ۷۰ و نیمه ابتدایی دهه ۸۰، خوانندگان پاپ جریان‌ساز، با ارکسترهایی بین ۲۰ تا ۴۰ نفر به روی صحنه رفته و بر شکوه اجرای خود می‌افزودند. در آن سال‌ها، به‌اندازه‌ای تفاوت در لحن و بیان ترانه‌ها وجود داشت که با وجود نبود فناوری امروز، اصلا بحثی از پلی‌بک‌خوانی در میان خوانندگان و حتی محافل خصوصی آنان وجود نداشت. این بحث‌ها از زمانی آغاز شد که خوانندگان زیرزمینی از اواسط دهه ۸۰، به کار خود رسمیت دادند و چون نمی‌توانستند به لحاظ مادی، ارکستر چندانی را با خود همراه کنند بنابراین از این فرمول استفاده کردند و در معدود اجراهای صحنه‌ای خود، تا توانستند، بی‌آنکه کسی متوجه شود، پلی‌بک خواندند.

از اوایل دهه ۹۰ که مصادف شد با ورود فله‌ای خوانندگان پاپ، این امر با سرعت بیشتری ادامه پیدا کرد تا امروز که شاید کمتر خواننده‌ای باشد که از پلی‌بک در کنسرت‌های خود استفاده نکند. جالب آنکه مردم، این اجراهای پلی‌بکی را می‌بینند ولی باز نسبت به خرید بلیت‌های کنسرت آن خواننده اقدام کرده و موضع‌گیری چندانی نمی‌کنند.

اجراهای فراتر از تصور پلی‌بکی
اگر بخواهیم یک زنجیره واحد که در طیف قابل‌توجهی از خوانندگان پاپ حال حاضر ایران اشتراک دارد را نام ببریم، قطعا به «پلی‌بک‌خوانی» خواهیم رسید. در یک آمار بی‌رحمانه، بیش از ۹۰ درصد خوانندگان پاپ که طی سالیان اخیر به روی صحنه رفته‌اند، حداقل برای یک‌بار از این شیوه استفاده کرده‌اند.

«خشایار اعتمادی»؛ خواننده‌ای که همواره به اجراهایی با ارکسترهای بزرگ شهرت دارد، در این زمینه گفت: «اکنون زیر هر پوستر اجرایی را که مشاهده می‌کنیم یک عبارت «کنسرت بزرگ» به چشم می‌خورد اما من با اطمینان به شما می‌گویم که ما دیگر چیزی تحت عنوان «کنسرت» خیلی کم داریم چون تمام این رویدادها درواقع «کلاب» نام دارد نه «کنسرت». یک فرق بزرگ میان کنسرت و کلاب وجود دارد. کنسرت آن چیزی بود که نسل ما اجرا می‌کرد و کلاب چیزی است که امروزه دیده می‌شود.»

اعتمادی ادامه داد: «شاخصه بزرگ کلاب، نور و صداست. یعنی نورهای مختلف همراه با صداهایی که از لپ‌تاپ پخش می‌کنند و یک عده هم به صورت جلوه‌های ویژه، روی استیج می‌ایستند و دست هرکدام‌شان هم یک ساز است. درواقع، همه چیز، آن لپ‌تاپ است که آن صداها را ایجاد می‌کند و نورهایی که همه جای صحنه پخش می‌شود و جوان‌ها هم جیغ می‌کشند تا تمام دغدغه‌هایشان را تخلیه کنند. بعد هم زیر پوستر کنسرت می‌زنند: کنسرت بزرگ. کدام کنسرت؟ این کلاب است. بنابراین مانند خیلی چیزهای دیگر، لجام موسیقی هم گسسته شده و جمع کردنش، کار آسانی نیست. مافیایش هم مافیای بسیار قدرتمندی است. بنابراین و طبق مواردی از پلی‌بک که تاکنون لو رفته، مشخص است که تمام آن معدود افرادی که روی استیج، ساز به دست دارند، خواننده که تنها لب می‌زند، ادای ساز زدن را درآورده و درواقع صدایی از آن سازها به گوش مخاطب نمی‌رسد.»

چرا پلی‌بک؟
شاید در نگاه نخست، با خود بگویید یک خواننده با کلی طرفدار، چرا باید با دست گذاشتن روی پلی‌بک، سابقه و محبوبیت خود را خدشه‌دار کرده و این‌چنین نقل محافل مختلف شود اما اگر نگاهی به مزایای پلی‌بک برای خوانندگان و تیم اجرا بیندازیم، شاید به آنها حق دهیم که برای فرار از برخی اصول و قواعد، دست به دامن پلی‌بک‌خوانی شوند.

در نگاه نخست، پلی‌بک، خرج چندانی را روی دست تهیه‌کننده نمی‌گذارد. نوازندگان، رقم معمول خود را نمی‌گیرند و مهم‌تر از همه اینها، فرآیند «صدابرداری» از غائله کنسرت حذف می‌شود. در زمان‌هایی نه‌چندان دور، صدابردار یک کنسرت، حدود یک‌سوم تا یک‌چهارم دستمزد خواننده را می‌گرفت. بنابراین با حذف صدابردار، سود سرشاری به جیب تهیه‌کننده و خواننده رفته و همین یک دلیل، آنقدر صرفه اقتصادی برای کنسرت‌گذاران دارد که بخواهند با تکیه بر همین اصل، به پلی‌بک‌خوانی روی بیاورند.

دلیل دوم؛ به ناتوانی خواننده در اجرای زنده بازمی‌گردد. بسیاری از قطعات امروز موسیقی پاپ، آمیخته با افکت‌های گوناگون است که صدای خواننده را توانمند کرده و آن را مهندسی می‌کند. اجرای این افکت‌ها در کنسرت‌ها زنده، شدنی نیست و به همین دلیل، بسیاری از خوانندگان برای فرار از ناتوانی حنجره خود، دست به دامان پلی‌بک می‌افتند.

دلیل سوم؛ به کوتاه شدن پروسه تمرینات کنسرت مربوط است. وقتی قرار است یک کنسرت به‌صورت پلی‌بک اجرا شود، بنابراین دیگر دلیلی ندارد که اعضای ارکستر از هفته‌ها قبل، به تمرین بپردازند و علاوه‌بر هزینه‌کرد فراوان، بخواهند روی ۱۰ تا ۱۲ تراک، تمرین زنده انجام داده و وقت و هزینه بسیاری را به تیم تحمیل کنند. پلی‌بک این امکان را به آنها می‌دهد که در همان سالن کنسرت، برای یک یا دو روز، یک تمرین مختصر کرده تا همان مشق‌های تمرینی ساده را روی استیج زنده پیاده کنند.

دلیل چهارم؛ به عدم‌نیاز به امکانات فنی بازمی‌گردد. بارها در کنسرت‌های واقعی دیده شده که در لحظاتی، نوازنده‌ای اشتباه کرده یا سازش دچار پارگی و مشکل شده یا خواننده تپق زده و… «پلی‌بک» تمامی این اشکالات را به صفر می‌رساند چون اجرای زنده‌ای در کار نیست که بخواهد طی آن اختلالی پیش بیاید. مگر آنکه برای لپ‌تاپ مشکلی پیش بیاید یا خواننده اشتباهی را مرتکب شود تا سیستم آنها لو برود.

این چهار دلیل به اندازه‌ای برای خواننده و کنسرت‌گذاران سود مالی و حاشیه آسودگی در پی دارد که بخواهند عطای لو رفتن در اثر پلی‌بک‌خوانی را به جان خریده و بسیار آرام و باطمانینه، این سیاست را درپیش بگیرند.

وقتی قانون بازدارنده‌ای وجود ندارد
خیلی جالب است که در جامعه، فرد اگر کوچک‌ترین تخلفی انجام دهد، باید به چندین فرد، نهاد و ارگان پاسخگو باشد اما در برابر این شکل سودجویی که طی آن، بر سر صدها نفر که برای تماشای یک کنسرت زنده در سالن نشسته‌اند، کلاه می‌رود، نه تهدید و توبیخی وجود دارد و نه قانون بازدارنده‌ای که پس از آن، دیگر اتفاق‌هایی از این دست مشاهده نشود.

خیلی جالب است که پس از اتفاق‌هایی از این دست، عمده خوانندگان سکوت می‌کنند و در کمتر موردی پیش آمده که آنها زبان به عذرخواهی باز کنند. در آن مواردی هم که عذرخواهی اتفاق افتاده، برخی بهانه‌ها نظیر بیماری یا صاف نبودن صدا، برای مخاطبان عنوان شده که خود، عذر بدتر از گناه است.

دایره این جسارت تا جایی پیش رفته که برخی خواننده‌ها پس از لو رفتن پلی‌بک‌خوانی‌شان، باز هم در کنسرت‌های بعدی تهران و شهرستان، به چنین ترفندی روی آورده و باز هم لب‌خوانی به مخاطبان خود تحویل می‌دهند.

حداقل تنبیه ممکنی که دفتر موسیقی وزارت ارشاد می‌تواند برای چنین رویکردی در پیش بگیرد، ابطال مجوز کنسرت‌های داخل و خارج از کشور خوانندگان برای یک مدت معین است. اینکه دفتر موسیقی، توانسته کنسرت را برای ۲۲ ماه در کشور تعطیل نگه‌دارد آن وقت چطور نمی‌تواند چنین مجازات حداقلی را برای خوانندگان خاطی درنظر بگیرد و از آن دست موارد تعجب‌آوری است که حداقل در شکل اجرا، جدیتی به خود ندیده است.

در بین بسیاری از خبرنگاران حوزه موسیقی عرف است که دلیل مصاحبه نکردن بسیاری از این خوانندگان را گیر افتادن در چالش‌های پلی‌بک می‌دانند. اصولا ستاره‌های سینما و موسیقی، علاقه چندانی به گفت‌وگو ندارند که این تمایل، امری عادی و مرسوم در سراسر جهان است. اما در مورد ستاره‌های موسیقی پاپ وطنی، یک بهانه مهم دیگر را هم باید به لیست بهانه‌های مصاحبه ‌نکردن‌هایشان اضافه کنید و آن، پرسش‌هایی در باب پلی‌بک و سابقه آنها در این حوزه است. برخی هم که در این مقوله مورد پرسش قرار گرفتند، بعدها با لب‌خوانی، در کوزه افتاده و آن صحبت‌هایشان در مورد نفی پلی‌بک، حالا به ضررشان تمام شده است.

ترفند خواننده‌ها برای عادی نشان دادن
در فیلم‌هایی که از پلی‌بک‌خوانی خواننده‌ها مشاهده شده، می‌بینیم که این چهره‌های به‌اصطلاح فرهنگی، در ردگم‌کنی مسیر لب‌خوانی، تبحر بالایی دارند. ببینید خواننده‌ای که رو به مردم برای ابراز احساسات تشکر می‌کند، وقتی صدایش پخش می‌شود، با چه ترفندی میکروفن را به دهانش نزدیک می‌کند تا همه چیز را عادی جلوه دهد. یا ببینید آن خواننده‌ای که به زمین می‌خورد، چگونه در کسری از ثانیه و قبل از اینکه خودش را جمع‌وجور کند، چگونه میکروفن را به دست می‌گیرد و سریع بر اوضاع مسلط می‌شود که انگار اتفاقی نیفتاده است. بعد هم برای اینکه ثابت کنند پلی‌بک نیست، در فواصلی که نمی‌خوانند و موسیقی در حال اجراست، با مخاطب حرف می‌زنند و تلاش می‌کنند تا شرایط را عادی جلوه دهند. به کنار اعضای ارکستر می‌روند و به آنها لبخند می‌زنند. درواقع یک پروژه «ردگم‌کنی» برای پرت کردن حواس مخاطب است تا آنها متوجه نشوند قطعه‌ای که دارند گوش می‌دهند، همان قطعه‌ای است که در ضبط خودروی خود گوش می‌دادند. درواقع در این پروژه، چیزهای بصری بر آن آهنگ اضافه می‌شود تا حواس مخاطب پرت شود. بیشتر تلاش روی این است تا هیجان‌زده‌اش کنند. وقتی که ترانه درحال پخش شدن است، از آنها می‌خواهند تا آن را با صدای بلند بخوانند. وقتی هم که موسیقی بی‌کلام پخش می‌شود، خواننده با برخی سوالات کوتاه، مخاطبان را به پاسخگویی و ابراز هیجان وامی‌دارد و این رویه، از ابتدا تا پایان کنسرت ادامه می‌یابد.

نوازنده‌ها هم با ظاهرسازی درحال نواختن هستند یا اگر واقعا می‌نوازند، صدای سازشان از ردیف‌های ابتدایی استیج فراتر نمی‌رود. در این هیجان‌آفرینی کاذب است که مخاطب به این نکته نمی‌اندیشد که چطور ممکن است قطعه موسیقی در شکل اجرای زنده، به همان شکلی باشد که در ضبط‌صوت یا گوشی است؟! چون امکانات استیج با استودیو برابر نیست و حتما اجرای زنده، تفاوت‌های آشکاری با اجرای استودیویی دارد اما اینکه چطور درصد بالایی از مخاطبان، متوجه این اختلاف فاحش نمی‌شوند، مربوط به ردگم‌کنی همان پروژه پرت کردن حواس‌هاست که با مهارت بالایی توسط خوانندگان پلی‌بک‌خوان به اجرا درمی‌آید.

اینها درد بزرگ ماست که سبب می‌شود تا نسبت به تمام داشته‌های این خوانندگان شک کنیم. اگر سری به طبقه فیلمنامه‌نویسان بزنید، این گزاره را از زبان بسیاری از آنها می‌شنوید که «ما فیلمنامه‌های زیادی در سینما نوشتیم اما کارگردان، کمی روی دستمزد ما اضافه کرد تا فیلمنامه به نام خودش بخورد و همه فکر کنند، فیلمنامه، نوشته اوست.»

بنابراین برای خواننده‌ای که این‌چنین متبحرانه سوتی‌های خود در اجرای زنده را در پیشگاه چشم صدها نفر می‌پوشاند و در اکثر موارد هم، زیربار پلی‌بک‌خوانی نمی‌رود، قابل پذیرش است که آهنگساز و ترانه‌سرای کارهایش باشد؟! هم‌اکنون چند سالی است که این مورد تبدیل به مزیت رقابتی میان خوانندگان پاپ شده است که خودش، آهنگساز و ترانه‌سرای کارهایش است. وقتی خواننده‌ای روی یک ساز هم تسلط ندارد، آن‌وقت چطور می‌تواند آهنگساز باشد؟ وقتی هیچ‌یک از مخاطبان، هیچ‌سازی در دست خواننده مشاهده نکرده یا اجرای سولوی او را در کنسرت‌ها ندیده‌اند، آن‌وقت چطور بپذیرند که او آهنگساز کارهای خودش است؟

نبود موقعیت و امکان مالی برای بسیاری از استعدادهای موسیقی کشور سبب شده تا آنها در دام این خوانندگان گرفتار شده و با دریافت پول، بسیاری از کارهای خوانندگان مشهور را بسازند و هیچ اطلاعاتی نیز از آنها منتشر نمی‌شود. هم‌اکنون و طبق اطلاعاتی که به دست خبرنگار ما رسیده، پک کامل یک قطعه به خواننده پیشنهاد می‌شود. یعنی یک آهنگساز گمنام، یک کار را آماده کرده و خودش روی آن می‌خواند و آن کار را برای خوانندگان و مشاوران آنها می‌فرستد. اگر خواننده از آن کار آماده خوشش آمد، آن کار را از فرد خریداری کرده و تمام اجزای آن را به نام خودش می‌زند.

این رویه به اندازه‌ای رونق گرفته که جمع قابل‌توجهی از موزیسین‌های داخل کشور، این پک‌های آماده را برای خوانندگان فارسی‌زبان لس‌آنجلس‌نشین آماده کرده و آنها را به انجام کارهایی با این فرمول عادت داده‌اند.

این بلیت‌های گران کنسرت برای چیست؟!
جدیدترین نرخ بلیت برای کنسرت‌های پایتخت، از ۱۰۰ هزار تا ۳۹۵ هزار تومان متغیر است که بسته به جایگاه مخاطب و دوری و نزدیکی صندلی به استیج، تغییر می‌کند. در همین چند هفته‌ای که از برگزاری کنسرت در ایران می‌گذرد، اخباری مبنی‌بر بلیت کنسرت‌ها تا مرز ۵۰۰ هزار تومان هم مخابره شده است.

اما مخاطب برای چه چیزی باید چندصد هزار تومان پول بدهد که لب‌خوانی خواننده محبوبش را از نزدیک مشاهده کند؟ تنها عایدی که این کنسرت‌ها برای مردم دارد، دیدن ستاره محبوب‌شان از نزدیک است.

درحال‌ حاضر سالن وزارت کشور، ۵ هزار صندلی، نمایشگاه بین‌المللی میلاد ۲۱۰۰، مرکز همایش‌های برج میلاد ۱۷۰۰، اریکه ایرانیان ۱۴۵۰، تالار وحدت ۹۰۰ و ایوان شمس ۴۰۰ صندلی دارند. اگر متوسط قیمت بلیت‌های کنسرت را ۲۵۰ هزار تومان و متوسط ظرفیت‌های سالن را نیز ۵۰ درصد درنظر بگیریم، حالا حساب کنید که یک کنسرت، چه عایدی هنگفتی را برای خواننده و کنسرت‌گذار به همراه دارد.

این عایدی به اندازه‌ای است که برخی خوانندگان، از ورود افراد غیرمرتبط با این حرفه، به مقوله کنسرت‌گذاری صحبت می‌کنند. در همین زمینه، خشایار اعتمادی می‌گوید: «برای حضور در برنامه‌ای تلویزیونی به صداوسیما دعوت شدم. دیدم همزمان با حضور من، از یک خواننده جدید هم دعوت کرده‌اند. دیدم که تهیه‌کننده برنامه، آن خواننده را به کناری کشیده و به وی پیشنهاد داده که تو را در برنامه نوروزی فلانی می‌برم، به‌شرطی که کنسرت سال آینده‌ات مال من باشد.»

شیوه دریافت به این صورت است که عموما خواننده، نیمی از مبلغ را در زمان عقد قرارداد و نیم دیگر را تا قبل از اینکه به روی سن برود، دریافت می‌کند. کنسرت‌گذار هم با پول باقی‌مانده از بلیت‌های مردمی و برخی تبلیغات و اسپانسرهایی که از قبل به دست آورده، چیزی در همان اندازه‌ای که خواننده دریافت کرد، به دست می‌آورد تا در این پروسه پرسود، هم پول از جیب مردم برود و هم در ازای پولی که داده‌اند، خدمتی دریافت نکنند. به همین راحتی، خواننده بدون اینکه خودش را به زحمت بیندازد، سالی یک یا دو تراک می‌خواند و تا سال‌ها به همین شیوه، در کنسرت‌هایش می‌خواند و پول درمی‌آورد.

سودهای هنگفت و آسان درآوردن این مبلغ سبب شده تا از سرمایه‌گذار تا خواننده، به صرافت جیب مردم باشند تا از پول مردم، برای خود شهروندی اروپا، آمریکا و کانادا خریده و در بهترین خانه‌های شمال تهران ساکن شوند. این آسانی در مرحله ساخت، از تلاش افراد زحمتکش دیگری که گمنام هستند و با کمترین میزان دریافتی قانع می‌شوند تا مرحله کنسرت که بی‌هیچ زحمت و هزینه‌ای، چندصد میلیون و شاید میلیارد جمع‌آوری می‌شود، موسیقی را به یکی از مافیایی‌ترین بخش‌های حاضر در کشور تبدیل کرده است.

آیا ایران، بهشت خوانندگان است؟
البته که پلی‌بک‌خوانی، تنها محدود به ایران نیست و موارد زیادی از این لب‌خوانی‌ها در کنسرت‌های خوانندگان سرشناس نیز دیده شده است. قدرمسلم تاکنون فیلم‌ها و اطلاعات بسیاری از لب‌زدن خوانندگانی چون بریتنی اسپیرز، بیانسه، جاستین بیبر، کیتی پری، ویکتوریا بکام، اشلی سیمپسون، شر، فیفتی سنت، ریتا اورا و… منتشر شده است اما آنها هیچ‌گاه تا این اندازه، نسبت به تکرار این روند، از خود مقاومت نشان نداده‌اند.

مخاطبان ایرانی به‌اندازه‌ای طرفدار کنسرت هستند که در ۲۲ ماه تعطیلی کنسرت، ضمن انتقادهایی از این تعطیلی‌ها، با صرف هزینه‌های گزاف، به ترکیه و امارات می‌رفتند و با چندین برابر مبلغ کنسرت در ایران، هزینه کرده و از خواننده مورد علاقه‌شان حمایت می‌کردند.

قطعا ایران، بهشت خوانندگانی از این دست است. خوانندگانی که می‌دانند بهاری دارند و به همین دلیل، تا جا دارد، از دوران شهرت و محبوبیت خود استفاده کرده و به اصطلاح، بار خود را می‌بندند. یک بازار آماده ۸۵ میلیونی برای آنها در کنار ممنوعیت حضور خوانندگان فارسی‌زبان لس‌آنجلسی و البته نبود قوانین بازدارنده سبب شده تا آنها نهایت استفاده را از این اقتصاد بی‌رقیب و بی‌مامور به عمل آورده و خیلی زود به شهرت، ثروت و اعتبار برسند. در چنین شرایطی، آنها چرا باید جلای وطن کرده و این بازار طلایی را از دست بدهند؟ معلوم است که با وجود تمکن سرشار مالی، همچنان به حضور در کشور اصرار ورزیده و با شیوه‌ای ساده که نه وقتی از آنها می‌برد و نه هزینه‌ای، هم دست به تولید می‌زنند و هم محصول خود را به مخاطب ارائه می‌دهند.

در این بین اما، دو گروه بزرگ متضرر می‌شوند: نخست مردمی که در طول سال و با این شرایط سخت اقتصادی، هزینه‌های هنگفتی از جیب آنها می‌رود و دوم، جوانانی که مطلع یا ناآگاه از این جریان، جوانی، سرمایه و طراوت زندگی‌شان را صرف این می‌کنند تا سری در میان سرها دربیاورند و به شهرت و محبوبیت و البته ثروت برسند. سراب زیبایی که اگر جزئی از بدنه مافیا نباشند، تا پایان عمر، در همین حسرت خواهند ماند و چیزی عایدشان نمی‌شود.

این، فقط تکه‌ای کوچک از پازل این خوانندگان پاپ بود که سال‌هاست خیلی‌ها، از چندوچون آن اطلاع دارند اما نه برخوردی می‌کنند و نه در مسیر اصلاح آن، قدم برمی‌دارند. فعلا که همه چیز باب‌میل و طبع این خوانندگان پلی‌بک‌خوان است که در خفا، جیب مردم را خالی می‌کنند و وقتی میکروفن به آنها رسید، از درد مردم می‌گویند و خواستار تسهیل در زندگی این جماعت هستند. اسم چنین رفتارهایی را چه باید گذاشت؟

در نخستین کنسرت حضوری که به یاد و در گرامی‌داشت درگذشتگان هنر ایران در دوران کرونا، پس از دو سال تعطیلی، در تالار وحدت برگزار شد، فاطمه معتمدآریا و حسین علیزاده، از نگاه‌ها و سیاست‌های محدود کننده موسیقی در کشور، انتقاد کردند.

به گزارش خبرآنلاین، دوشنبه ۱۷ آبان، محمدمهدی اسماعیلی، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در همایش پدافند غیرعامل و رسانه پایدار اعلام کرد کنسرت‌ها می‌توانند (پس از ۲۲ ماه تعطیلی در پی شیوع کرونا) از اول آذر آغاز به کار کنند، این اتفاق در تبریز با کنسرت بهنام بانی (۱۷، ۱۸، ۱۹ و ۲۰ آذر در تالار هتل لاله پارک تبریز، در هر روز دو سانس با استفاده از ۵۰ درصد ظرفیت) رخ داد و روز گذشته، سه‌شنبه ۲۳ آذر با کنسرت محسن ابراهیم‌زاده در فرهنگسرای بوستان ولایت (فردیس) واقع در جاده ملارد (طی دو نوبت با استفاده از صددرصدِ ظرفیتِ سالن) ادامه پیدا کرد اما ظاهرا در تهران رویه کار به گونه‌ای دیگر است!

مغایرت رفتار ستاد ملی مقابله با کرونا در خصوص تهران و دیگر استان‌های ایران

محمدحسین توتونچیان (تهیه‌کننده و کنسرت‌گذار، مدیرعامل شرکت فرهنگی‌هنری «ققنوس» و مدیر سایت «ایران‌کنسرت») در گفت‌وگو با خبرآنلاین در مورد این رویه متفاوت در تهران با دیگر استان‌های ایران می‌گوید: «براساس آن‌چه در روال برگزاری کنسرت‌ معمول است، درخواست برگزاری پس از تایید رسمی دفتر موسیقی به اداره اماکن ارائه می‌شود اما متاسفانه طی روزهای گذشته با وجود تعداد زیاد تقاضای تهیه‌کنندگان و برنامه‌گذاران که توسط دفتر موسیقی به اداره اماکن ارسال شده است این مجموعه با اعلام این که ستاد ملی مقابله با کرونا مخالف برگزاری کنسرت‌هاست فعلا صدور مجوزها را متوقف کرده است و امیدوارم دوستان در ستاد ملی مقابله با کرونا پاسخ لازم را به ما بدهند.»

این که چرا ستاد ملی مقابله با کرونا، برای برگزاری کنسرت‌ها در استان تهران پاسخ منفی به اداره اماکن می‌دهد و به عنوان مثال با برگزاری کنسرت در استان البرز (کنسرت محسن ابرهیم‌زاده در فرهنگسرای بوستان ولایت- فردیس) مشکلی ندارد، آن هم کنسرتی که طبق گفته توتونچیان که بلیت‌های این کنسرت بر روی سایت فروش بلیتی که او مدیرش است فروخته می‌شود، با صددرصدِ ظرفیتِ سالن، سوالی است که برای یافتن پاسخش به سراغ محمد الهیاری‌فومنی؛ سرپرست دفتر موسیقی، محمد خراسانی‌زاده؛ مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان تهران، ناصر مقدم؛ مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان البرز و ستاد ملی مقابله با کرونا می‌رویم.

تماس‌هایی بی‌پاسخ با سرپرست دفتر موسیقی و ستاد ملی مقابله با کرونا

ابتدا از ناصر مقدم؛ مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان البرز می‌پرسیم آیا برای برگزاری کنسرت ابراهیم‌زاده در فرهنگسرای بوستان ولایت با مشکلی مواجه شدند؟ و او با دادن پاسخ منفی می‌گوید اداره اماکن هیچ اشاره‌ای نکرد که ستاد ملی مقابله با کرونا، مخالف برگزاری کنسرت در استان البرز است.

در این میان محمد الهیاری‌فومنی، سرپرست دفتر موسیقی مطابق همیشه پاسخگوی تلفن شخصی خود نیست و هنگامی که با دفترش تماس می‌گیریم پاسخ می‌شنویم که ما مسئول اعلام این مسئله نیستیم و تنها تقاضای تهیه‌کنندگان و برنامه‌گذاران را به اداره اماکن ارسال می‌کنیم.

تماس با ستاد ملی مقابله با کرونا که در پی جایگزین‌شدن کمال حیدری؛ دانشیار دانشگاه علوم پزشکی اصفهان به عنوان معاون بهداشت وزارت بهداشت با علیرضا رئیسی، بی‌سخنگو مانده است نیز بی‌نتیجه است و مشخص نمی‌شود که این ستاد به چه دلیل به اداره اماکن اعلام کرده است که مخالف برگزاری کنسرت‌ها در استان تهران است و فعلا صدور مجوزها را متوقف کرده است.

تماس با محمد خراسانی‌زاده، مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان تهران نیز این پاسخ را در پی دارد که «این موضوع را باید از ستاد ملی مقابله با کرونا پرسید.»

نزدیکی ایام فاطمیه و جواب‌دادنی که به تعویق می‌افتد

در این میان با آغاز ایام فاطمیه (شروع دهه اول فاطمیه امروز، چهارشنبه ۲۴ آذر و پایان آن شنبه ۴ دی است و دهه دوم آن سه‌شنبه، ۱۴ دی آغاز و پنجشنبه ۲۳ دی تمام می‌شود) و عدم برگزاری همه‌ساله کنسرت موسیقی در این ایام، دفتر موسیقی و ستاد ملی مقابله با کرونا نیز می‌توانند پاسخگویی به آن‌چه محمدحسین توتونچیان در گفت‌وگو با خبرآنلاین مطرح کرد را تا پایان دی به تعویق بیاندازد!