آفتاب نیوز نوشت : اگر راست می‌گویند بروند به دختران و پسران الهیه و ولنجک و… گیر بدهند؟ تو این مناطق یا اصلا گشتی نیست یا اگر هست، خیلی خیلی کم به مردم گیر می‌دهند. چرا؟ چون می‌دانند تمام آقازاده‌ها و از ما بهتران در این محله‌ها زندگی می‌کنند.

حقیقت این است که گشت ارشاد با بدحجابی به‌معنی عرفی آن کاری ندارد و اصلا مثال کلیشه‌شده «2تارمو» محل منازعه نیست که اگر بود باید پلیس به 15 تا 20میلیون خانم تذکر می‌داد و برخورد می‌کرد. آنچه پنهان می‌ماند اینکه جامعه‌ هدف گشت ارشاد بدحجابی عرفی-تربیتی نیست، بلکه چند دسته هستند که شاخک‌های گشت ارشاد را حساس کرده‌اند که عمل آنان فراتر از ناهنجاری‌های عرفی است.

«سیالیّت جنسیتی» یکی از این موارد است. دختری که پسرانه بیرون می‌آید تا جلب‌توجه کند، پسرگونه باشد، کلاه و شلوارک و…

دوم گروهی هستند که لباس راحتی درون منزل و بیرون آنها خیلی متفاوت نیست و حداقل‌ها را هم رعایت نمی‌کنند.

سوم کسانی هستند که بدحجابی آنان امری عرفی-تربیتی و فرهنگی نیست که عناد می‌ورزند و همزمان برای تقابل با پلیس سناریو می‌چینند که دوربین و جیغ 2 عنصر این سناریو است. پلیس هم از عواقب جنگ روانی هر برخورد آگاه است اما حقیقت این است که زمانی پلیس وارد میدان دستگیری یا برخورد می‌شود که 3دسته ذکرشده درصدد شکستن اقتدار آن برمی‌آیند و طبیعی است که پلیس درصدد اثبات اقتدار خود برمی‌آید که البته بعضا اجتهاد در صحنه از جهت روش مواجهه مشکل‌ساز می‌شود.

هیچ نظرسنجی در کشور نداریم که بالای 70درصد مردم طرفدار حجاب نباشند اما درعین‌حال برخورد قهری با اقلیت ساختارشکن را نمی‌پسندند.

شاید صدها جلسه برای اینکه چه کنیم در سال‌های متمادی تشکیل شده است.برخی بر این باورند که فرهنگ لذت‌گرای غرب پیش‌رونده است و انقلاب اسلامی فقط در آن اختلال ایجاد کرد، اما هستند دیگرانی که حجاب را فقط امری شرعی نمی‌دانند بلکه آن‌را مانند زبان، مذهب و جغرافیا جزو هویت ایرانیان می‌دانند که عده‌ای چوب حراج به آن زده‌اند. با این حال مواجهه با حجاب سطح کوتاه‌مدت و بلندمدت دارد و برخورد قهری نباید روش اول باشد. کار فرهنگی همراه با خون‌دل است و البته میوه‌های آن هم دیررس است.

اما باید چه کرد؟
1-هنر از اساسی‌ترین روش‌های حل مسئله حجاب است. آنچه با هنر آمیخته شود، ماندگار می‌شود. هنر فاخر الگوبخش و جذاب است. این حجاب تقریبا در سیما و سینمای ما غریب است. هنر الگوبخش، اصل اساسی است.
2-آموزش و پرورش رکن تربیتی کشور ماست. اگر معلمانی همتراز با فرهنگ ایرانی-اسلامی سکاندار تربیت باشند، اثر شخص معلم بی‌نظیر است. محیط مدرسه و دانشگاه، محتوا، ضوابط و تشکل همه 10‌درصد و معلم و استاد 90درصد تأثیرگذاری تربیتی دارند. جمهوری اسلامی هنوز منزلتی که بهترین و مؤمن‌ترین جوانان این کشور به آموزش و پرورش سرازیر شوند، ایجاد نکرده است. معلم می‌تواند جامعه را سالم یا فاسد کند.
3- NGOهای مسلمان می‌توانند جایگزین روش‌های قهری شوند. این‌همه NGO در کشور باید به‌کار گرفته شود. مردم خود مسئله حجاب را به‌روش عاطفی در محله، محیط کار و… حل کنند.
4-تولیدات البسه بسیار مهم است. واقعیت این است که بازار لباس زنانه ما برای متدینین نیست. ممکن است گفته شود که تقاضا این است، پس تولیدکننده به‌سمت این نوع پوشش می‌رود. واقعیت اما این نیست که جوان مدلی را در ذهن دارد و در بازار به‌دنبال آن می‌گردد و می‌خرد بلکه «تقاضاسازی» در ویترین مغازه اتفاق می‌افتد.
خیلی‌ها به‌دنبال مد می‌گردند نه اینکه مد ذهنی خود را به بازار خرید ببرند. آیا اصناف ما صرفا درآمد برایشان مسئله است و هویت و سالم‌سازی جامعه فرع آن است؟
5-گفت‌وگو بخش فراموش‌شده مسئله حجاب در جامعه ماست. تقریبا نه در کرسی آزاداندیشی و نه در سیمای ما مشهود نیست.
مبتذل‌پوشان هیچ دلیل منطقی و قابل ارائه ندارند. حرف اول و آخر آنان درباره چرایی پوشش و رفتار خود این است که «به شما ربطی ندارد. دوست دارم!»
فراتر از این خلع سلاح هستند و گفت‌وگو دست طرف مقابل می‌افتد و می‌توان ده‌ها دلیل عقلی و نقلی و آسیب‌شناسانه را به میدان گفت‌وگو آورد و سخن گفت. بدون تردید اکثریت بدحجابان جامعه ما عفیف هستند.
همین‌ها روز غدیر در خیابان ولیعصر بودند، فردا همین‌ها در جرگه عاشوراییان هستند، اما نقص دارند. این نقص فرهنگی را نباید سیاسی کرد. آن 3دسته که در بدو این نوشتار آورده شد، اقلیت بسیار کوچکی هستند که علاوه بر برخورد باید گفتمان غالب علیه آنان باشد و فضای عمومی را برای خود تنگ احساس کنند. مردم باید به میدان بیایند.
حکومت باید جایش را به مردم بدهد. فرض کنیم اصلا نظام دینی مستقر نباشد. مگر مسلمانان نباید حجاب و امر به معروف را واجب بدانند و تکلیف «مثنی و فرادای» خود را انجام دهند. این هدایت به امر خداست. اسم آن‌را تقابل و قطب‌بندی نگذارید.

وعده هایی چون افزایش سرعت اینترنت، عدم فیلترینگ، کاهش مالیات، حرکت به سمتِ یک رقمی، ایجاد چهار میلیون شغل (سالانه یک میلیون)، آزادی‌های فردی، رفع تحریم‌ها، احیای برجام، ساختِ چهار میلیون مسکن و… را به آینده می‌شود حواله داد. ان‌شاالله در آینده محقق خواهند شد اما حکایتِ “گشتِ ارشاد” را نمی‌شود به آینده واگذاشت. با خوش‌بینی صد درصدی هم نمی‌شود چنین کرد.

قرارِ رئیس‌جمهور، گشت ارشاد برای مدیران بود اما آنچه در خیابان می‌بینیم و کلیپ‌هایش پخش می‌شود چیز دیگری است. قرار بر حفظ کرامت همه شهروندان بود و نسق کشیدن از مدیران اما آنچه می‌بینیم چیز دیگری است.

اگر می‌خواهیم جامعه در مدار اصلاح، گام بردارد و اگر می‌خواهیم همه چیز درست شود، آقای رئیسی به وعده خود عمل کند و گشت ارشاد را برای مدیران راه بیندازد. آنان که درست بشوند و مؤمنانه کار کنند، مردم هم به مدار اصلاح اقبال بیشتری خواهند داشت. آقای دولت، از خودش شروع کند. از وعده‌هایی که داد. از تعهدهائی که بر ذمه دارد و بسان “شرطِ ضمنِ عقد” بر آن اساس 18 میلیون رای گرفت. اول از همه در گشت ارشاد مدیران، راه را بر کسانی ببندد که با نوع رفتارشان مدام به دروازه خودی گُل می‌زنند. بعد به ترتیب اولویت، وعده‌ها را اجرا کند.

بیش از چهار دهه است که دولت‌ها با همه توان، آموزش پاکدستی می‌دهند و به قول یک مقام قضایی آمار و میزان اختلاس به طور تصاعدی بالا می‌رود. همین طور که در همین مدت، دولت‌ها با همه ابزارهای ممکن بر مقوله حجاب تأکید کردند و نهایتاً با ناکامی در فرهنگ‌سازی پس از این همه مدت، ماجرای گشت ارشاد شهرک غرب و برخورد خشن با آن دختر بیمار و مادرش را به وجود آوردند و ناچار به عذرخواهی شدند.

دولت‌ها چگونه می‌توانند به درون فرهنگ نفوذ کنند و آن را با خواست‌های خود تغییر دهند، اصلاح کنند، بهبود بخشند و…؟ پاسخ همه جانبه به این پرسش کاری دشوار است. شاید برخی دیدگاه‌ها بر این باشد که همان بهتر که دولت‌ها یارای نفوذ و دستکاری در فرهنگ را ندارند. اما دسترس پذیرترین پاسخ به این سؤال، نظام آموزش و پرورش است. آموزش و پرورش بزرگترین نهاد آموزش فراگیر و رسمی است که کودکان را از پس از خردسالی تا آغاز جوانی در اختیار می‌گیرد و می‌تواند به آنها آنچه می‌خواهد بیاموزاند. به عبارتی آموزش و پرورش می‌تواند فرهنگ نسل بعد را شکل دهد. چنانکه به عقیده جورج لوکاچ، آموزش و پرورش بزرگترین و قدرتمندترین نهاد تحت سلطه دولت‌هاست که می‌تواند ارزش‌ها و باورها و خواست‌های دولت‌ها را به نسل‌های در حال شکل گرفتن بباوراند یا تحمیل کند.

تجربه عملی نشان می‌دهد تئوری جورج لوکاچ چندان درست از آب در نیامد. نگاهی به پهنا و عمق جامعه نشان می‌دهد که ارزش‌هایی مانند مهربانی، دوستی، سلامت نفس، اخلاق مداری، پرهیز از انواع انحراف و فساد، احترام به حقوق دیگران، قانع بودن به حق خود، رعایت حرمت بیت‌المال و… که در نظام آموزش و پرورش ما، به طور مستمر و پی‌درپی به نسل‌های دهه‌های پیش آموزانده شدند، اینک تا چه حد در جامعه غریب و مهجورند!

اما آیا دولت‌ها، به واقع هیچ راهی به درون فرهنگ و «فرهنگی کردن» الزامات و ضروریات جدید ندارند؟ طبعاً، به رغم همه ناکامی‌های موجود، یگانه راه فرهنگی کردن امور جدید، همان «آموزش» است. آموزش می‌تواند از مسیر نهادهای رسمی مانند آموزش و پرورش و دانشگاه باشد و می‌تواند با استفاده از ابزارهای غیررسمی آموزش مانند رسانه‌های تصویری و صوتی و کاغذی و دیجیتال و مجازی و… باشد.

اما نباید فراموش کرد که یگانه پیش شرط گریز ناپذیر آموزش، «اقناع» است. چنانچه دانش آموز به اقناع نرسد هیچ «بایسته»‌ای را نمی‌توان به فرهنگ او واردکرد. اگر محصل ببیند که معلم او که درس اخلاق داده بود، در خیابان کاری دیگر می‌کند، هرگز آموزش او را نمی‌پذیرد. هر چند در امتحان جواب بدهد و نمره هم بگیرد. اگر دانش آموز ببیند آنکه کتاب درس او را تدوین کرده بود،یا آن مدیر آموزش و پرورش یا وزیر یا وکیل یا نماینده مجلس یا پلیس یا قاضی یا به قول حافظ زاهدان جلوه‌گر، درخلوت کاری دیگر می‌کنند و به آنچه به او گفته‌اند، باور ندارند، اصلاً چه توقعی است که بتوان برای آن طفل فرهنگی از جنس ادعای بی‌عمل ساخت؟

عصر ایران نوشت:رشیدی کوچی گفت : متاسفانه عده ای مسئله مهم حجاب و آسیبی مثل بدحجابی را صرفا به مبحث گشت ارشاد گره زده اند و اجازه نمی دهند کسی نزدیک شود. با برچسب زدن های نادرست، فضای سختی را ایجاد کرده اند که اگر کسی در مورد این مسئله حرف بزند و اظهار نظری داشته باشد حتما موافق بدحجابی است و این نگران کننده است.

با خود صادق باشیم،چهل و سه سال همه چیز را در اختیار داشتیم.رسانه بود، منبر بود، مسجد بود، مدرسه بود، دانشگاه بود، تلویزیون و سینما و… بود. همه آنچه لازم بود را در اختیار داشتیم و داریم، پس چه شد که چنین شد؟ این‌ها پرورش یافتگان مدیریت فرهنگی خود ما هستند. اگر قرار باشد از کسی یقه بگیریم، باید دست در یقه خودمان باشد.

اگر قرار باشد کسی را به دیوار بکوبیم،پشت خودمان خاکی خواهد شد. اگر ما درست می‌شدیم، اگر درست بشویم، همه درست می‌شوند. ما سفره حلال پهن کنیم، لقمه‌های که دیگران برمی‌دارند شبهه‌ناک نخواهد بود. اگر خود را اصلاح کنیم، فساد جایی برای تکثیر پیدا نخواهد کرد. مشکل را قبل از آنکه در رفتار دیگران با ذره بین بجوئیم، در مدیریت خود بسنجیم آن وقت شاید نحوه رفتارمان فرق کند.

متأسفانه کار به جایی رسیده که هرکس تقصیرش بیشتر است، بیشتر طلبکاری می‌کنند. هرکس در جایگاه خود کوتاه آمده، صدایش بلندتر است. صدای بلند، حق ایجاد نمی‌کند، حق را باید به صدای بلند گفت. به واقع ما خود متهم هستیم، جای مدعی نشستن، چیزی را عوض نمی‌کند.

جز این باشد نه تنها نتیجه نمی‌گیریم که ارزش‌های شناخته شده و صدر فهرست نشین هم از چون سکه غیر رایج از رونق می‌افتد.

ماجرای نحوه امر به معروف و نهی از منکر در حوزه حجاب از این قسم است. رفتار نا میزان، تنظیم کنش‌ها را هم با مشکل مواجه می‌کند چه رسد به واکنش‌هایی که می‌بینیم.

فضای مجازی این روزها کم خبر ندارند از نحوه نا درست اجرای یک قانون. آنچه می‌بینیم نادیدنی‌هایی هستند که هرگز نباید به چشم آیند. کسی با توهین و تحقیر نتوانسته باعث ساخته شدن فرد بشود. بله سوزنده هستند این رفتارها اما سازنده، هرگز. اگر می‌خواهید بسازید، راهش در تعامل و رفتار حسنه است. اگر می‌خواهید بسوزانید، راه را درست آمده اید. یک مقدار که بنزین بریزید، با اولین کبریت که بکشید شعله ور می‌شود.- که خدا کند هرگز چنین نشود- خدا کند عقلای قوم، با طراحی درست و شیوه حَسَن به ماجرا ورود کنند و جلوی افراد بدرفتار را بگیرند.

برخی از مردم می‌گویند باز هم زیر این نیم کاسه بگیر و ببندها، لابد کاسه‌ای است که معلوم نیست برای که، پُر می‌شود. برای این که حواس‌ها از زیر “نیم کاسه” پرت شود، چنین پُر هیاهو به میدان آمده‌اند. هرچه هم بگویند و بگوئیم که از این خبرها نیست و هدف فقط اجرای قانون است، باور نمی‌کنند.

از جمله دلایلِ اصلی احساس همراهی با هنجار شکنان را هم در همین “سایه- تاریک”‌ها باید دید. معلوم است که وقتی رفتار متولیان به گونه‌ای باشد که فرد را در جایگاه مظلوم بنشاند، در نگاه مردم، صاحب حق خواهد شد. یعنی ما به دست خود، حق را به نام کسی سند می‌زنیم که چون پا روی قانون و شرع گذاشته، بهره‌ای از حق ندارد.

به یاد داشته باشیم که جامعه نیاز به آرامش دارد. نیازمند امید برای رفتن به فردائیم. آیا با این نحوه رفتار بعد از گرانی روز افزون و تورم طاقت سوز، به آرامش می‌رسیم؟! آیا مصلحت امروز و فردای انقلاب و ایران را نباید در نظر داشت؟

نوع مواجهه با این پدیده که چند روز است شروع شده و در قالب‌های مختلف ازجمله موضعگیری‌های شفاهی در بعضی نماز جمعه‌ها و رسانه ملی جلوه کرده است نیز قابل تأمل است. اینکه در مشهد دستور صادر شده زنان و دختران بدحجاب را به مترو راه ندهند، با هیچ منطقی منطبق نیست کمااینکه در میان مسئولین اجرائی خود مشهد نیز این دستور با واکنش منفی مواجه شد. در مرکز یک استان دیگر، فرماندار شهر دستور جداسازی اطاق کارمندان زن را صادر کرده و گفته این جداسازی‌ شامل سایر بخش‌های شهر نیز خواهد شد. در موارد دیگر، سخن از خودداری بانک‌ها از پذیرش مراجعین بدحجاب به میان آمده هرچند هنوز از عملی شدن این قبیل دستورها خبری در دست نیست.

رئیس‌جمهور رئیسی نیز در جلسه اخیر شورای عالی انقلاب فرهنگی خواستار اجرای قانون حجاب شد. این مطالبه هرچند در چارچوب قانون صورت گرفته و خواسته‌ای خارج از مقررات معمول نیست ولی عملی شدن آن مستلزم پیش‌نیازهائی است که باید تأمین گردند.

نکته اصلی و بسیار مهم در مبحث حجاب و اجرای موفق احکام دین اینست که با پرداختن به معلول و غفلت کردن از علت هرگز نمی‌توان به نتیجه رسید. علت اینکه بعد از 42 سال استقرار نظام جمهوری اسلامی هنوز مسائلی از قبیل حجاب، به عنوان معضلات اجتماعی مطرحند و هرچند وقت یکبار مسئولان در رده‌های مختلف درصدد چاره‌جوئی برای آنها برمی‌آیند اینست که هرگز به آنچه موجب لاینحل ماندن این قبیل مسائل شده برنیامده‌اند. مدعی نیستیم که علت‌ها را نمی‌شناسند، ادعای ما اینست که آنها را به درستی می‌شناسند ولی اراده‌ای برای برخورد ندارند. طبعاً تا زمانی که با این ریشه‌ها برخورد نشود، این معضلات هم از بین نخواهند رفت.

دوگانگی‌های رفتاری و گفتاری، مفاسد اقتصادی، استمرار افزایش فاصله طبقاتی، افزوده شدن بر تبعیض‌ها، دور از دسترس شدن عدالت، جنگ قدرت، افزایش گرانی‌ها و تنگناهای معیشتی ازجمله عواملی هستند که رغبت مردم به اجرای توصیه‌های دینی و فرهنگی و حتی گردن نهادن به قانون را کاهش می‌دهند. اگر این عوامل به ضد خود تبدیل شوند، یعنی رفتارها و عمل‌ها یکی شوند، مفاسد اقتصادی برچیده شوند، فاصله طبقاتی وجود نداشته باشد، تبعیض‌ها از جامعه رخت بربندند، عدالت حاکم شود، جنگ قدرت‌ جای خود را به وحدت و همکاری بدهد و گرانی‌ها و تنگناهای معیشتی از بین بروند و مردم در رفاه باشند، میزان پذیرش آنها نسبت به توصیه‌های دینی، مقررات فرهنگی و گردن نهادنشان به قانون، لحظه به لحظه بالاتر خواهد رفت. این رابطه مستقیم میان نافرمانی‌های دینی و فرهنگی و شرایط حاکم بر کشور در زمینه‌های مختلف به ویژه وضعیت اقتصادی، واقعیتی است که نمی‌توان آن را انکار کرد.

مردم ایران، بسیار متدین، قانون‌پذیر و اخلاقمدار هستند. با همراهی این مردم می‌توان بزرگ‌ترین قله‌های سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، نظامی و… را فتح کرد. همانطور که امام خمینی گفتند مردم ایران از مردم زمان پیامبر اسلام نیز بهتر هستند. با همت همین مردم بود که رژیم فاسد و وابسته شاهنشاهی ساقط شد، نتیجه جنگ تحمیلی 8 ساله به نفع کشورمان رقم خورد و بر محاصره‌های اقتصادی و فشارهای سیاسی و تبلیغاتی پیروز شدیم. نظام جمهوری اسلامی را همین مردم در برابر توطئه‌ها و تهاجمات رنگارنگ حفظ کردند و تنومند ساختند. این مردم، باز هم برای همراهی با این نظام آمادگی دارند و به این شرط که برای ریشه‌کن ساختن عوامل نارضایتی‌ها اراده‌ای وجود داشته باشد.

حفاظت از نظام جمهوری اسلامی که وظیفه‌ای همگانی است، راه و رسمی غیر از برخوردهائی که این روزها در مواجهه با پدیده بدحجابی و بی‌حجابی مطرح می‌شود دارد. اینها برخورد با معلول هستند و به جائی نمی‌رسند، راه چاره را فقط باید در برخورد با علت جستجو کرد. بازگشت به عدالت همه‌جانبه (اجتماعی، سیاسی، اقتصادی، قضائی) اعتماد مردم به اصل نظام را تأمین خواهد کرد و در آن صورت است که خود مردم علاوه بر رعایت قانون و احکام دین، با هر پدیده‌ای که در جهت خلاف قانون و احکام دین باشد به مقابله برخواهند خاست.

این اقدام نهایتا به دستورالعملی منجر شد که برای اطلاع عموم در برخی ادارات و بانک‌ها نصب و در آن آمده است «نظر به اینکه طبق ماده ۶۳۸ قانون مجازات اسلامی و تبصره آن هرگونه عمل جریحه‌دارکننده عفت عمومی و همچنین ظاهرشدن زنان در انظار عمومی بدون حجاب شرعی جرم است، از ارائه خدمات به افراد فاقد حجاب شرعی معذوریم». نکته مهم در تمام ماجرای اخیر همین است، استناد به قانون. اگر دقت کنیم، هم رئیس‌جمهور برای موضوع برخورد با بدحجابی به یک مصوبه ارجاع داده است (که البته بر طبق قانون اساسی این مصوبه قانون نیست)، هم معاون دادستان مشهد به صدور یک دستور در حوزه اداری اقدام کرده که از جهت مستند و مکتوب‌بودن می‌توان درمورد آن اظهارنظر حقوقی کرد که مهم‌ترین مورد نیز همین دستوری است که مستند به ماده ۶۳۸ قانون مجازات اسلامی است و از حجاب شرعی نام برده است.

قانون راهنمایی و رانندگی را در نظر بگیرید؛ مثلا برای رانندگی در یک بزرگراه می‌گوید سرعت بیش از حد مجاز جرم است و با دوربین ترافیکی، از خودروهایی که بیش از حد مجاز سرعت دارند، عکس می‌گیرند و راننده متخلف دیگر نمی‌تواند منکر تخلف خود بشود؛ ولی همه اینها وقتی قابل اجراست که ابتدا گفته شود سقف سرعت مجاز چقدر است که راننده بداند اگر سرعتش از چه مقدار بیشتر بود مرتکب جرم شده است. نمی‌شود به رانندگان بگوییم سرعت غیرمجاز جرم است؛ ولی حد سرعت مجاز را معلوم نکنیم.

اگر سقف سرعت مجاز معلوم نباشد، رانندگان چه چیزی را باید رعایت کنند؟ مورد ماده ۶۳۸ هم همین است، می‌گوید که حجاب شرعی باید رعایت شود؛ ولی نه در این ماده و نه در هیچ ماده دیگری از قانون مجازات اسلامی معلوم نکرده که حجاب شرعی چیست. آیا خود بانوان به تشخیص خود باید آن را مشخص کنند یا قانون‌گذار؟ قانون‌گذار که هیچ کجا چنین موضوعی را معلوم نکرده، افراد هم که سرخود نمی‌توانند برای حجاب شرعی تعریف بگذارند، پس آن اداره یا بانک به استناد چه چیزی قرار است یک عده را از ارائه خدمات محروم کند، به سلیقه شخصی خود؟ اینکه معتقدم باید از ماجرای پیش‌آمده استقبال کرد، برای همین است که بالاخره شاید قانون‌گذار تصمیم بگیرد معلوم کند حجاب شرعی چیست تا بانوان هم بدانند قانونا چه چیز را باید رعایت کنند؛ چراکه نمی‌شود کسی را به استناد امری نامشخص در قانون از ارائه خدمات محروم و مجازات کرد؛ همان‌طور که وقتی سقف سرعت معلوم نباشد، نمی‌توان به یک راننده گفت که تو خلاف کرده‌ای.

استاد دانشگاه درباره پیامدهای اجتماعی «سخت گیری های نامعقول اخیر گشت ارشاد» هشدار داد.